Arco

Nu eens droger. 2 jaar geleden waren Britta en ik al eens hier geweest en toen heeft het 6 dagen aan een stuk geregend. Deze keer nemen we voor de zekerheid en geniale gite met zijn tweetjes en wat blijkt, 16 dagen alleen maar zon en perfecte omstandigheden.

We rijden overdag in 1 keer door en checken 's avonds vroeg in . Meteen naar de klimwinkels waar ook meteen weer een nieuw 80 meter touw wordt gescoord voor 107 eurootjes. Arco heeft zo zijn voordelen! Zaterdag willen we beginnen met een multipitch op de colodri, maar die wordt onderbroken door regendruppels. Gelukkig blijkt dit de enige regen te zijn, maar wel een minder leuke eerste dag. Ik probeer in secteur grotta van het gebiedje Gola wat zware dingen op stalactieten, de 7c moet ik een andere keer doen. Vanaf dan is het alleen maar droog en is het zoeken naar een gezamelijk ritme. Vroeg in bed en vroeg op (Britta gaat de eerste week ook nog hardlopen om 7 uur 's morgens en neemt steeds lekker broodjes mee) Iedere morgen op het balkonnetje bij het gebeier van de kerkklok genieten van de zonsopgang en koffie verkeerd.



We zijn in veel gebieden die we nog niet kende van de eerste vakantie. San Paolo is echt oldskool, crozano echt iets voor de topropertjes en rechte wand liefhebbers. Muro del asino is goed tot 6b en is eigenlijk altijd vol met groepjes. Sommige routes krijgen de afgespektheid die ook in massone te vinden is. Baone doen we een paar keer om de 3 touwlengtes omhoog te robben. We zijn vaak in nago dat de ideale combinatie heeft van mooie makkelijke routes en ook wat zware routes voor mij.

In het begin probeer ik weer eens Fuego in het bovenste deel van massone. 8a+/8b en niet echt natuurlijk (veel geplak en gehak in het bovenste deel van masson). Ik twijfel maar steeds of ik hier veel tijd in moet steken. Wil wel maar dat is ook jammer, je doet dan niet veel anders meer die vakantie. Dus maar niet. De 7c in gola haal ik nog af, easy en erg fun. In Nago probeer ik de enige 8 daar (lotus) een verticale 8a. Ik werk er een uur aan een stuk in en het voelt niet onmogelijk. Nog steeds niet mijn stijl dat weinig overhangende spul, maar wel mooi. Ik kom er alleen niet meer aan toe nog eens terug te gaan.

We rijden ook een paar keer naar de andere vallei met veel klimgebieden en klimmen in Niére, Tione, Breguzzo.Vooral dat laatste is errug mooi. Als je de kans hebt en je klimt 7'ens, ga er zeker eens klimmen. In Niére blijft de eerste keer de auto langs de weg staan omdat we een spoor koelvloeistof trekken. Blijkt er een plastic slangverbindingsstukje afgebroken te zijn. Leve de ANWB en 2 uur later zijn we terug in de gite. De week erna zijn we er dan wel om te klimmen. Britta wil niet zo, die vond het alsn iet zo leuk in Tione. Ik probeer een 7c+ die door verschillende daken door slingert. Ik klim dat ding onsight! zou ik dan toch in vorm zijn, of dit gewoon een makkelijke 7c? Ik weet het niet en vind ook geen verdere info. Het zal wel. In ieder geval fun om te doen. De 8a die verder links door het dak gaat is ook weer zo 1 pas geval naar de dakrand toe. Na verschillende pogingen wordt het te donker en moet ik het opgeven deze lengtepas te klimmen. Jammer,was anders wel een geinig inkoppertje geweest.

Maar twee rustdagen en voor de rest alleen maar klimmen zorgt voor moeheid. In het weekend komt een vriend uit München met 2 maten langs voor een weekendje Nago hakken. Gezellie! aan het eind va de 2e week doen we dan toch nog de Colodri. de eerste roue is mooi en spannend, jammer van Britta dat ze de zwaarste pas net mist. Het abseilen is er luchtig en hierwordt birtta erg stil van. Maar we did it. een klein snufje aan het alpine sportklimmen dat je dit toch kan noemen. Standplaatsen, tweelingtouw, abseilpistes, de routeweg zoeken, toch echt anders dan de 'klettergarten'.



De dag erna doen we ook de andere makkelijke lengte op de secteur Secca. Dit blijkt nog mooier voor mij, en nog erger voor britta's angst. Als je moet traverseren is het toch even spannend voor de naklimmer als voor de voorklimmer. Dit kost dan ook nogal wat moed van Britta. Maar na een paar lengtes is nood abseilen echt ondoenlijk. Dus maar door naar boven, alles of niets. Gelukkig komen we goed aan bij de auto en kunnen we eerst maar eens een pauze inlassen.

Afgesloten wordt met Gola en Nago. Britta doet erg goede zaken in lange 6a's (en dat ondanks de moeheid die te voelen is) Ik geniet vooral van de massa routes en het samen klimmen. Dan maar wat minder veel harde routes. Komt wel een andere keer. Ik heb in de 2 weken meerdere 7's en 8'en geprobeerd, maar het kwam bijna altijd uit op 1 pas die niet wilde lukken. Wel die super mooie overhangende 7b+ links van Fuego, dat was te gek. die 7c in Nago was een eitje, de 7c+ 'flash' wat verderop, weer 1 pas die ik niet kan. Zo ging het zo'n beetje de hele tijd. Maar arco blijft mooi, ookzonder hakken. Café conti, ijsjes, Brescia, olijfbomen en wijngaarden, cipressen en een taal die je niet kent en niet verstaat. Doen, als je de kans krijgt!

DE en BE

Een weekendje locale klimgebieden.

Zaterdag was het weer eens tijd voor Ettringen. Het begon allemaal zoals het hoort met een paar nieuw geopende routes, cleane spleten, die marc lekker inhangt en ik weer eens het 'geen haken gevoel' kan genieten. Daarna een paar mooie routes die Marc geopend heeft, 'big apple' en 'apple juice'. Daarna door naar waarvoor we gekomen zijn, de overhangen van Ettringen. Sector Bierkeller, maar vooral de grotten zijn speeltuinen voor de overhangende liefhebber. Ik wil weer eens proberen alle passen in 'krieg der sterne' te maken. Dit is toch een van de 8b's die in de buurt is en waarin ik het gevoel heb er iets te zoeken te hebben. Bij het proberen wil het niet zo met de lichaamspanning, en het wil niet echt. En dan gebeurd het: ik trek er weer eens een greep uit. Deze keer een geplakte greep die het schijnbaar niet meer houdt onder al dat gewicht. Jammer, maar vooral voor een andere klimmer die op het punt stond een herhaling van de route te boeken.

Dan maar verder in een ander heftig ding, 'die wilde zwerge'. Dit is een combinatie van een instaptraverse onder uit de grot, en aangekomen bij de instap van 'die wilde kerle' een verbindingsboulder van zeker 7B. Alles bij elkaar een echte uitdaging, en ondanks dat het een combi/verlenging is, een erg mooie. Marc krijgt het voor elkaar de verbindingsboulder te maken, dus een projectje erbij voor het trainingseffect.

Ik zelf ga in de route links van 'kerle' proberen: 'In der Kelle des Zementgiessers'. Ik doe een goede flash poging, zoals in de video te zien is, maar de voetklem leg ik niet goed genoeg. Na nog 2 pogingen kan ik genoeg druk op de klem houden bij de passen en pers er met alle macht nog net de uitklim eruit. Gelukkig maar. Marc trekt zich lam op de passen van 'Diablo' die hij dan zondag zal klimmen. Andy Eisenhauer, een locale sterke klimer,  opent weer een nieuwe route van onderuit de grot en dit ziet er lekker strak uit. Ik kom terug! Andy zal ook nog deze week een schroefdraad inboren op de plek van de afgebroken greep, kan iedereen zijn eigen favoriete greep erin zetten voor zijn/haar poging.

Zondag dan laat naar Beez, waar het afgeladen druk is! groepen vol met mensen die te wachten staan op een klimmetje onder begeleiding. Vandaag maar weer naar Ecrin, waar ik nog een paar dingen te doen heb en waar Britta lekker kan hakken. Beide merken we weer dat in België alles gewoon hard gewaardeerd is. of het nou 3+ is of 5c of 6b. Hakken en zagen in Beez. Later wordt het nog wat rustiger en kunnen we nog wat meters maken op secteur Jonction. Het blijft een mooi gebied, ook als ik er niet zwaarder klim dan 6a. We'll be back, natuurlijk.

Nazomer

Even snel dan.

Een weekendje FJ met perfecte weersvooruitzichten. Het mocht niet baten. Laten we het zo zeggen: ik heb betere weekenden gekend. Toch was alles aanwezig. Kuchen bei Gasthof Eichler, 2 andere gästehäuser uitgeprobeerd en daar redelijk gegeten, veel nieuwe rotsen bezocht (Grossenoher wand, kalte wand, affalterthaler turm, Z-bau, bahnhof) Vooral naar de kalte wand wil ik terug, mooie routes van 6 tot 9.

Bijna vakantie, hopelijk is het dan beter.

Regen in Thüringen

3 dagen vrij en op weg naar de familie in Dresden. Dan kom je dus door het deelgebied Thüringen. Tussen Eisenach en Jena liggen dan net ten zuiden van de A4 een aantal klimgebieden. Check it out! - dachten we.

Laat komen we aan op de camping ergens in het middengebergte bij Oberhof. Dit blijkt 's morgens een nogal heftig sportdorpje te zijn met worldcups biathlon en skispringen en rodelen enz.

Na het bemachtigen van de nieuwste topo gaan we eens op zoek naar rotsen, hoewel het klimmen niet veel zal worden. Ondanks een voorspelling van bewolkt maar droog, regent het de hele morgen. We vinden met wat rondrijden het dichtbij gelegen finkenstein. Dit ziet er speciaal uit! hier wil ik weleens terugkomen. Van de verte bewonderen we de 12 apostelen. Maar klimmen vandaag, niet met dit vieze weer. Dan maar vroeger naar Dresden. Onderweg daarnaartoe is het toch droger dan in Oberhof en we besluiten toch het oostelijk deel de "Döbritzer kalkfelsen" eens te bekijken. Maar toch steeds weer die motregen die maar niet ophoud.

De kalkfelsen lijken bij aankomst toch niet te hoog, maximaal 12 meter is niet veel, vooral in het rechtse deel is het meer veredeld boulderen. Dit doe ik dan ook maar, tot afgrijzen van Britta die het maar niks vindt. Ik klim een leuke 7 (6b) die ook een 6a in bleau kan zijn.



De rotsen verder links zijn wat hoger en er zitten wat leuke lijnen in, toch een keertje terugkomen? In ieder geval als we weer eens richting Oost Duitsland rijden, gaan we met beter weer zeker in Thüringen klimmen.

Een dag voor de lace ups

Gelukkig dat Paul nog zin had in een dagje klimmen. en dan ook nog naar Freyr. De dag ervoor heeft ie de technische 'fil a plomb' in peps gedaan waar het om complexe voet en hand volgordes gaat (en ondanks naar eigen zeggen: "een routegeheugen als een achterlijke zeester") Vandaag zou het werken worden in 'la sylvia'. Ik was er een jaar geleden al eens in wezen kijken, en het heeft wat die route. De condities zijn ook nog eens erg goed en na het uitwerken en een vergeefse poging, krijg ik dat gevoel waarvoor ik het toch allemaal doe: flow. De voetposities kloppen, ik heb dat mooie innerlijke ritme en geniet van de poging: soepeltjes! Direct erna ga ik in 'souvernir éternel' kijken. Na Geert Mercelissen gezien te hebben in de instap ga ik voor de flash, en dit lukt. Duidelijk makkelijker dan sylvia en (ik vind het) minstens zo mooi, ben ik toch langzaam aan het geloven dat ik wat voettechniek krijg en ook wat kleinere greepjes kan vasthouden.

Daarna sleept Paul mij naar de al legne als ie hoort dat ik 'vive le femmes' nog niet gedaan heb. In de avue maak ik een domme fout door direct in het begin een tussengreepje te overzien, die de harde kruispas doenbaar maakt. Dan doe ik de rest maar avue, en terecht een mooie route, met een pompige traverse en nog een lullig pasje op de plaat erna. Ik ga daarna nog als een mak lammetje in 'Nina hagen' op aandringen van ons aller zeester. Ook hier kom ik verbaasd door de plaat (waarom zeurt iedereen hier toch over de verre haakafstand? is mij niet opgevallen) en verknal de poging door daarna eigenwijs rechtdoor te willen klimmen, terwijl de mooie barst rechts gewoon bereikbaar is. Eigenlijk gewoon een goede flash (het was alweer 6 jaar geleden dat ik er eens in was gaan boulderen) maar gewoon dus niet. Nou ja, geen schande om nog ooit een keer in deze route te stappen als de condities weer goed zijn. Een mooie route en typisch Freyr.

Woensdag weer? de goede maanden zijn begonnen! (september-november)

Peps frustatie

 (Even afreageren) 

Het is gewoon niet leuk meer. echt niet. om te kotsen zo erg vind ik het. Woede en treurnis, frustratie om het af te maken. Het was gisteren heel gezellig met de mannenclub uit Heerlen e.o. Iedereen een beetje moe, maar wel lekker de overhangen van peps in. Ik heb geen motivatie gevonden voor de route 'ballade de hitchcock'. Al een paar dagen was ik daar eens gaan kijken of het klimbaar is. Maar ik krijg 20 cm route niet aan elkaar geknoopt. Een andere keer misschien weer. Dus maar opwarmen in 'fil a plomb' (ik zeg het weer, echt een gevertje voor de graad) en eens de verlenging bekijken. 'Free6TheEZway' is best bruut, de oude verlenging 'syndrome de Wertz' is al erg blok 7c+ en dan 4 verre harde passen tot de ketting van 'spiderman' door het dak. een greep is nat, en ik vind het niet echt fraai. Dus ook hier geen motivatie.

Dan maar in dat andere project in peps van me: 'l 'arche Noël'. Dit zou een 7c zijn en is ook een verlenging, maar wel een erg mooie! Instappen in '37.2' ( of in 'chamade' of in 'oufti nennie') en naar de ketting van traction voor de 7b(+) Dan komt het spectakel, doorklimmen door de boog van de grot tot de ketting van 'jardin direct'. Echt lang, pompend en verzurend met een heftige blokpas op het einde door de boog. Na/in de spleet, een rust en dan naar links bijpakken op een slechte greep met nog slechtere treedjes, door op schouder en kruisend bijpakken met een slechte tree voor links, en dan ver richting andere grotkant meppen, voeten doorzwaaien, kruisen met rechts en ketting klippen. Erg hard (7c? niet voor mij) en frusterend om er al zooo vaak uit gevallen te zijn op de (voor-)laatste pas.

Gisteren was het niet anders. 2 pogingen zippen de voeten op de bijpakpas, de beste 3e poging loopt errug soepel, ik rust voor het einde, ga goed staan kan zelfs de brede meppas naar de overkant maken (de eerste keer) en dan VAL IK UIT DE ALLERLAATSTE KRUISPAS! Weer niet, weer een andere keer in die lange route kruipen om misschien weer op het einde te vallen. Als ik toch bijna alle 8a's in deze grot in 1 tot 4 pogingen kon klimmen (jardin, diagonale, vieux-traction) bijna alle 7's in 2e poging deed, hoe kan dit toch 7c genoemd worden?

Het ergste is, is dat deze route zo mooi is, dat ik er toch wel weer ga inkruipen. *grote zucht*

 Ik heb er nog steeds slechte zin van

FJ joy

A quick writedown: the weekend was supergood again! i just love the frankenjura. And this weekend i climb very well, all routes felt intense and gave joyment of climbing.

Saturday we got a sunburn within the shortest time possible. So after a good lunch at Eichler, we went to the wolfsberger grotte for some serioous overhanging climbing. And did i enjoy that! panda and orang utan onsight, and even "grüne banane" pointed!

Sunday I had a really good climbsession with my gf at the stadelhausener wände. 12 routes between 5- and 8- and all were fun. A good area in the treeshades for nice moderate climbing. In the end, 2 hours for the ultraclassic "ekel". hard first move and just 10 cool moves, shame it was too short. I should get a job here and move over.

Frankenspaß!

Het was weer zo goed.

Als je ergens diep in de nacht, na 500 km, eindelijk in je 2 seconden tentje kan vallen, vraag je je af waarvoor je het toch doet! En dan schijnt 's morgens het zonnetje en weet je het weer, geniaal klimmen in een geniale omgeving! We halen met z'n 2tjes een snelle zonnebrand aan de Hartelstein en gaan na maar een paar routes direct naar Gasthof Eicher voor 2 stukken kuchen, natuurlijk. Door de zonnebrand is het duidelijk dat vandaag beter een schaduwrots gevonden moet worden. In het Trubachtal is genoeg rots, en ik ben overtuigd dat deze weersomstandigheden perfect is voor de Wolfsberger grotte. Het blijkt; de normaal druipende grot heeft alle routes droog staan! Ik warm wat op in geinige routes en ga snel al voor panda. Dit gaat goed, ik voel dat ik vandaag sterk ben en knok me door de sleutel in het dak. Wow, 9- onsight in de frankenjura! Ik rust wat en bekijk de bekende route rechts door 10 meter dak: orang utan 9-. Grepen zijn meestal goed in dit soort routes, het komt neer op uithouding en inzicht en lichaamsspanning. Ook hier is het puur genieten, in het midden een paar verre bewegingen en tot het einde hooken, draaien, rusten en dat absolute pretgevoel in het dak. Ook dit gaat onsight.

Ik denk: "laat ik eens gek doen", en de directe instapboulder van deze orang utan: grüne banane 9+ proberen, de instap gaat onsight tot de sprong (ik las weer thuis gekomen dat het ook statischer kan met een lolot a la traité de deversification), ik krijg na de sprong niet de stabiliteit om door te gaan. 2 pogingen meer voor de harde blokpassen lukt het dan wel en dezelfde leuke uitklim van de 9-. 3 9ens op een dag is toch echt iets om mee naar bed te gaan!

Zondag wat eerder opstaan en op tijd naar de stadelhausener wände. Mooi in het bos gelegen met veel routes, van 3 tot 8-. Dit is met zijn 2tjes puur genieten! Britta heeft vandaag echt een goede dag. De ene route na de andere wordt geflashed (in toprope) zelfs 2 7- en! de vorm is ook bij haar terug.  Ik mag nadart we leeggeklommen te zijn en na weer een stuk kuchen bij Eichler, een zwaar afsluitertje uitzoeken. Waarom niet eens naar eldorado rijden en gewoon de klassieker 'ekel' eens proberen. In de schaduw, ERRUG hoge plezierfactor, alleen voor britta wat minder leuk door het moeilijke zekeren op het aflopende plateau. De 10 passen blijken superleuk te zijn, de instap brutaal op spanning en direct een dynootje naar een goede pocket. maar 1 op de 4 pogingen keer lukt dit, daarna aan een goede bak klippen en 6 brute passen die ik pas na 3 pogingen aan elkaar kan rijgen, ook weer spanning en timing. Het is te snel voorbij en toch moeten we die verdomde 500 km weer terug.

Ik wil volgende week weer! (maar dat gaat jammer genoeg niet)

FJ weekend

It was good, as always, to be in the Frankenjura. Friday morning i took a plane to Munich where a good friend was waiting for me to drive the 170 km to the rocks. It was not good weather and the forecast was the same. But to our big surprise the rock was totally dry! In the beautiful Pegnitztal we first drove to 'goldenen lamm' for a big lunch. After that it was back to Ankatalwand in Rupprechtstegen. I always wanted to go there because of the good looking overhang. First we did a funny oldskool line. I went all the way to the top of the rockface and that appeared to be the exit of a good 9: café grande. Since I liked it immediately, I decided to start with this route. It seemed to be a fairly hard sequence of moves at the starting overhang, a nice move with small holds in the middle, and after a good rest that crux at the end.

Twice I missed the boulder in the start, but 3rd try was good! After that I checked out Café kraft. Shorter and with a very hard start, it's a good route, and I have to get back for it, I just missed the last hard move.

And it was time to go to 'zum guten einkehr' through rain and clouds but with good climbing meters despite the weather. Food was good and after that the williamsbirne was even better and lots of it. That meant we didn't make it to midnight to celebrate the BD of said friend, but we made that up the day after. After a good breakfast we went to meet up with 2 friends coming from Munich that morning. We decided to climb at ‘Zehnerstein’ in the trubachtal. The weather was still bad, but again the rock was dry. We did 3 routes, a long 7- with beautiful vertical FJ-pocketclimbing, a very long 8-, and I checked out ‘erinnerungsweg’, a 9- with a bitter crux over a roof; a painful deadpoint to a 2-finger pocket. I didn't like it, and didn’t want to do it. Stephan was working in the 8-, but there was something missing between his ears that day. It's all in the mind, but no for him today. So I needed to get the QD's out of the route, and decided to go over the 9- again, since the belay at the top is the same. And surprise: I pulled through the crux! Not bad, for not liking a route but still pulling through! At 16 hours it started raining for real, and we stopped for a nice BD cake at gasthof Eichler, after my gf finally arrived.

That evening it was a big party with food and even more willy's in the klosterbräu in Weisenohe, and a funny taxidrive back to the tents. In the morning we had good breakfast with sun in our faces and quickly to the ‘hintere stadelhofener wände’. A bit of a search but worth the walk, a good dry northsided wall with good routes up to 7+. Britta was in shape, doing a few good lines, onsighting ‘elliweg’ and almost doing a 6, and that after months of no climbing!

After a lunch with nice 'kuchen' it was for me to find a piece of rock not to far so I could get my daily climb-dope. I decided to try the 'gerüchteküche'. It looked overhanging and there were also some routes for the rest of us. After arriving it was 'wow' first (impressive cave), then 'wow' next (very nice 6b+), and 'wow' at last (cool 9-/9). We just had time for a quick traditional 'adlerschnitzel' in engelhardsberg (you never had something to eat that comes even close to this dish) and drove home to be typing this with tired eyes and arms at the moment.

Mozet again

Sunday was a busy day in Mozet. Britta was with me again after some time. And after 10 weeks of no climbing, it went really well! She could even flash Gibbon. Uil was a bit to hard that day, let’s hope the painfull elbow will go away soon.

The whole club of known people was there, en we occupied the whole sector Gems with ropes. Even the clipstick was used a lot! For me not understandable, the tension to get to the next bolt is an integral part of climbing outside. But there was a good measure of hard climbing done, each on his/her own level. And again a few pieces of rock came of, like last week. Especially the route Unabomber was ‘cleaned’ by Suan. I was happy to finish Valk. What a strange (read stupid) route this is! After that I was tired quickly, couldn’t even finish poema. (a route you should do, really good). In time towards home and in bed early, but still I am really feeling tired this morning. I should try to make some more climbing meters soon!

Suans coming out

Zondag een druk dagje Mozet. Britta was weer eens mee, en het ging na 10 weken niet geklommen te hebben, best goed. Zelfs Gibbon deed ze flash. Uil was een beetje teveel van het goede, laten we hopen dat de tenniselleboog toch minder gaat worden.

Voor de rest was de hele club aanwezig en zo stonden we met 10 man het hele Gemsmassief vol te hangen met touw. Vooral de clipstick werd gretig doorgegeven. Voor mij gruwelen, het spannende van naar de volgende haak komen is voor mij toch een integraal deel van het buiten klimmen. Suan vond zichzelf voor het gebruik van de clipstick een echte homo, en dit werd door de rest van de club beaamd! Er werd desalnietemin goed gehakt, ieder op zijn of haar eigen nivo. Ook werd Mozet weer wat verder afgebroken, vooral in unabomber liet het een en ander los.

Ik kon gelukkig Valk afmaken, wat een prutroute is dat toch! Daarna was snel de koek op, ik kon zelfs poema niet afmaken, da's wel een aanrader trouwens, die route. Op tijd naar huis en op tijd slapen, en toch voel ik me redelijk brak deze morgen. Toch maar proberen wat meer klimmeters te maken de komende tijd.

En het vermelden waard, Marc en Alex en Micha hebben hun FA's gedaan in Peru! Super mannen!

Again a weekend with dry weather

Saturday Ettringen with Suan! It was relaxed except for the traffic jam near Düren. Suan and Harry were in Ettringen for the first time. So First I took them for a little sightseeing in the area. Finally we decide for the sector Mordor. We climb a few moderate routes, perfectly bolted and it’s more like chess than climbing says Suan. I do a few other routes that give a more ‘Ettringen’ feeling while Suan goes for the ‘classic’ cool running, 1 of the more sport climbing like routes in Ettringen. It is looking good, Suan fights, i try to motivate, but with the last hard but subtle move he is finished. Almost! Really a shame and Suan is not content.

We continue climbing in the sector ‘grotten’. I try my project again, but the holds are even moister than last time. So I stop trying immediately and climb ‘die wilde kerle’. Daniel Jung has created a traverse at the start of this route by climb out of the lower part of the cave to connect to the route. I can climb the traverse fairly quick, but the last move to connect to the original route is just to hard for me today. And believe me I tried! Just like Suan in ‘Diablo’. I could give him good beta because I did the route 2 weeks ago. With the fourth attempt Suan comes very far but just doesn’t finish it! But still it was a good day climbing, some quick food to finish (next time we will eat in the Eifelperle with a nice cool basaltbeer) and next day I have a ‘date’ with Jeroen in Mozet.

Again a fantastic day. It’s Perfect weather and we have a quiet climbing site. Like Suan mentioned on saturday, always drive, the days it really keeps raining are seldom. We warm up in ‘Gibbon’ and ’Korhoen’. I take the opportunity to try ‘Kwal’. Lie so oft in Mozet it’s bouldering with rope. It consists of 4 moves and a short easy exit. It works for me. Jeroen does ‘Kaketoe’ and ‘Vink’ and I decide to try ‘Unabomber’ today. When working out the moves I am surprised to find the middle part harder then the last part, where I expected the difficulties. Vertical and real Mozet-like, this route is technical and on real small holds. And the way I say it more often, not my thing, but just then a challenge. After that is trying the route. It all comes to 1 hard move sequence in the middle, and when I change that sequence after another attempt, I climb it like nothing. Super flow and without problems I enjoy the feeling of climbing a fairly hard route with small footholds in Mozet.

Jeroen goes for the beautiful ‘Adrenaline’. With an eye-opener considering foot technique and weight shifting, He fights himself to the chain. Satisfaction afterwards.

It also was a day of loose holds in the rock. When  Jeroen tries ‘monke see, monkey do’, someone to the right of us pulls a BIG hold out of the route ‘Babylon by bus’. He falls into the rope with (luckily) the hold as big as half a rucksack still in his hands, and he is lowered down. But the route is still climbable, it works without the broken holds.

And later in ‘Valk’ in the lower part i remove a big block. But also here no problems for the route, i am even able to make the moves past the 2^nd quickdraw, after I tried it several times before when I was in Mozet! Next time I hope to finish that on, what a strange route!

We go home in time and in the evening I enjoy my muscle ache. Let’s hope we get more weekends like this!

Alweer een weekendje droog weer.

Zaterdag Ettingen met Suan! Erg relaxed behalve de file bij Düren. Suan en Harry waren voor het eerst in Ettringen. Dus eerst maar eens een rondleiding door het gebied. Het wordt uiteindelijk de sector Mordor. We doen een paar lange moderate routes, goed behaakt en meer schaken dan klimmen volgens Suan. Ik haak nog een paar routes af die wat meer Ettringen gevoel geven en Suan gaat voor de 'klassieke' cool running. 1 van de meest portklimmerigste routes in Ettringen. Het ziet er goed uit, Suan vecht, ik motiveer en bij de laatste wat subtiele pas is de koek jammer genoeg op. Nét niet! erg jammer en suan baalt natuurlijk.

We gaan verder in de Sector grotten. Ik probeer mijn projectje nog eens, maar nu zijn de grepen nog vochtiger dan vorige keer. Direct stoppen maar en 'die wilde kerle' toppen. Daniel Jung heeft hier een verlenging gecreëerd door onder in de grot een traverse te bedenken die aansluit aan de route. Ik krijg de traverse snel onder de knie, maar moet passen voor de laatste pas die de aansluiting geeft aan de 8+. En of ik het geprobeerd heb! Net als Suan in 'Diablo' pogingen trekt na het uitwerken. Ik kon hem van goede bêta voorzien omdat ik de route 2 weken geleden gedaan heb. Bij de 4e poging komt Suan héél ver maar ook hier lukt het nét niet! Maar toch een heerlijk dagje hakken, een frietje als afsluiting (volgende keer eten in de Eifelperle met een basaltbiertje) en de volgende dag een date met Jeroen in mozet.

 Ook hier weer een heerlijk dagje. Perfect weer en rust aan de rots. Zoals Suan zaterdag ook al zei, altijd rijden, dat het echt veel regent is zelden. We warmen op in 'Gibbon' en 'Korhoen'. En ik neem de gelegenheid om 'Kwal' eens te proberen. Net als zo vaak in Mozet is het boulderen. 4 passen en en korte uitklim. Lukt best. Jeroen gaat voor 'Kaketoe' en 'Vink' en ik besluit vandaag een gooi naar 'Unabomber' te doen. Bij het uitwerken word ik verrast door het middenstuk dat moeilijker blijkt dan het einde, waar ik de problemen verwacht had. Verticaal en Mozet waardig, deze route is technisch en op echt kleine greepjes. Zoals ik vaker roep, niet mijn ding, maar wel een uidaging. Na het uitwerken gaat het om pogingen trekken. Het blijkt om 1 pas in het midden te gaan, als ik na nog een poging toch een andere volgorde vind, is het dircte daarna raak. Super flow en zonder problemen geniet ik van het gevoel zelfs in Mozet goed op kleine treedjes te kunnen staan.

Jeroen gaat voor de mooie 'Adrenaline'. Met een openbaring wat voetbelasting en gewichtsverplaatsing betreft, knokt ie zich tot aan de ketting. Voldoening achteraf.

Het was ook een dag met losse grepen. Als Jeroen in 'monke see, monkey do' probeert de boulderen, trekt naast ons een klimmer de grote ondergreep boven het dakje van de crux van 'Babylon by bus' volledig los. Hij komt in het touw te hangen met(gelukkig) de greep zo groot als 2 broden nog in de handen, en kan zich laten zakken. Het blijkt voor de route niet echt een ramp, het gaat ook zonder.

En later in 'Valk' tik ik onderin ook een greep eruit, die wel erg instabiel was. Ik pak 'm zo uit de rots. Maar ook hier geen nood, ik kon na zoveel keren in Mozet die route geprobeerd te hebben, eindelijk voorbij de 2e haak komen! Volgende keer afmaken, wat een aparte route!

Op tijd thuis en 's avonds de spierpijn genieten. Hopen we op meer van deze weekends!

Ettringen in de regen

Hoewel er eigenlijk niet veel overhangt na de meer dan 900 routes in Ettringen, is het toch mogelijk met onbestemd weer iets te klimmen. De sectoren 'bierkeller' en 'erste und zweite grotte' zijn de weinig mogelijkheden voor vette atletisch overhangen en dakpassages. Hier kan ik mij dan ook echt thuisvoelen!

Een kort bezoek levert een paar leuke routes op met een fantastische oplossing voor de crux in Diablo. 1 voet in een heelhook en de andere in een soort verdraaide voet-bij-hand verklemming, alles in het horizontale, geeft de verrassende oplossing om tot het laatste setje te komen. Daarna blijkt de uitklim iets lastiger dan verwacht. Maar wat een leuke route, en dat in het 'technische' ettringen.

Het werdt trouwens ook eens tijd voor een inverstering in de klimmaterialen. Sommige schlinges waren toch al ouder dan 10 jaar. En een heel zacht prijsje voor een serie spirits! eindelijk! Hakken en zagen!

Tarn

2 weken tarn. Wat kan ik erover vertellen?



Deze keer ben ik met een andere klimmerbikkel en zonder vriendin. Aan de ene kant jammer omdat ik zoveel kan delen met Britta aan de rots, maar Paul was een interessante vervanger. Meer dan over klimmen is er dan ook nauwelijks te vertellen. Opstaan, koffie, klimmen, eten, slapen. op de 3e dag lezen en millau voor de booschappen, dat was het wel in een notendop.



De eerste week  was duidelijk anders dan de 2e. Eerst vochtig/regen en koele temperaturen. de rots hangt over dus we hebben het droog en rustig. Dit resulteerde wel in een voor mij geniale 3 en 4e klimdag. Op beide dagen een 8a en een 7c onsight! Daar kan ik trots op zijn! Eindelijk mijn oude niveau terug. In de tarn klim ik toch het gemakkelijkste, lijkt het. Zou het aan de stijl van de routes liggen?



Het weekend in het midden wordt gekentekend door contacten met anderen.  Laura komt uit Lyon met een paar andere klimmers, de BBQ op zaterdagavond is geniaal! Ook staat naast ons op de camping een local uit de Frankenjura, dus contact is zo gelegd en wordt er ook veel over routes gepraat die niet in de Tarn liggen.



De 2e week is warm! Paul doet nog veel pogingen in zijn project en ook ik heb meer tijd nodig voor een 3e 8a  dan ik had verwacht. Maar op de voorlaatste klimdag is het raak. Een heel vreemde dag en een mooi einde voor allebei. Ik vloekend dat ik er genoeg van heb en paul met geniale flow glijdend over de rots.  De laatste dag kop ik nog snel een paar geniale lijnen in op de secteur l'oasif.



Tussendoor zijn we nog langs klimgebied Cantobre gereden en langs de boulderhal in Millau. Alle updates voor de topo gefotografeerd en info dat de topo voor gorge du Dourbie (klimgebieden boffi en cantobre) rond oktober te verwachten is. Cantobre ziet er in ieder geval geniaal uit, maar is een echte zuidwand. Dus in mei al te warm in de zon.

De tarntopo wordt volgende maand in herdruk gegeven en de updates worden in de komende 2 jaar verwerkt in een nieuwe uitgave. Er is in ieder geval nog veel nieuws bijgeboord en het stopt niet. Steeds vinden we nieuwe lijnen en bijna altijd zonder naam en/of graad. Het zou helpen als route-openeners ook een eddingstift bij zich zouden hebben.

Al met al een superklimtrip en een verrassendresultaat bij 8a.nu. (Lachen! vooral als ik dan naar de geboortedata kijk!)

(all pics © Paul Lahaye)

Hardcore

Vrijdag naar Peps om af een paar zaken voor de Tarn door te spreken. Samen met Jos die er voor het eerst komt. Het is druk en er zijn nogal wat zware routes gevallen die dag. (Zie ook paul lahaye.)

Ik warm snel op door de setjes in mijn ongoing projectje te hangen. Instap op 37,2 en dan in het midden van de route de grot in naar de ketting van traction. Dit is een stevige 7b, maar dan zitten er sinds nog niet zo lang 3 haken verder door de boog van de grot naar de ketting boven jardin suspendu. Een beest van een route die in de makkelijkste variant al een 7c door een harde sequence na de piaz die je de adem weghaalt.
Ik ben al meedere keren in de laatste pas gevallen omdat mijn vingerkracht tekort schiet. ik kan het bijpakken en daarna de randjes (alles op heel slechte treedjes) niet meer houden en zak uit de rots als een gefrustreerde plumpudding.

Jos schrikt zich een hoedje van locale topropers op de plaat die ineens de hoek om komen zeilen en hij kan apollo niet goed meer klimmen. Ik doe weer een poging en het voelt nu fantastisch aan! Maar nee, nu ik het gevoel heb de randjes goed vast te kunnen houden schiet mijn linkervoet van de wrijvingstree. ik ben lang niet meer zo gefrustreerd naar huis gegaan. Wat een shit om na zo een lange lijn steeds bij de laatste pas eruit te kiepen. Naja, weer terug naar peps is geen schande.

Zaterdag voel ik het in mijn knoken en als we te laat in Ettringen aankomen gaan we direct naar de bierkelder waar Jos zijn zinnen zet op zwergentod. hier zal blijken dat 'de manier hoe' alles kan uitmaken. Na veel frustatie ziet Jos het licht en neemt een mooie 6c naar het feest.
Voor mij wordt het nog mooier, na een mooie 7a flash in de best harde 'finsteres herz' kan ik me helemaal kapotvechten in 'King's crack'. Een schijnbaar legendarische 7c die nog niet vele herhalingen heeft gezien en terecht. Wat een ding zeg. Overhangende spleetklimmen en brute passen die moeilijker aanvoelde dan 'der wald auf dem kopf'. Maar bij gebrek aan een beter uitdrukking: wat een abgefahrene tour!!!!

's avonds dan de geniale ettringen basaltparty met veel te veel basaltbier, gratis dubbele korn slammeren en een nieuwe Linda de Mol die de prijzen verdeelde!

Zondag heb ik heel rustig aangedaan. Uitrusten voor de Tarn volgende week.

bloggen

Bij deze dus een blogje bij ikbeneen.sportklimmer. Binnenkort wat meer inhoud...

5 dagen

Donderdag: Een avondje hakken in modave, ik ben het niet echt meer gewend die zware continue overhangen. Maar de 3e poging in glucose voelde weer super aan, alleen greep ik naast het verstopte greepje. Het blijft eigenaardig dat je echt niet meer dan 3 pogingen kan trekken, daarna zijn de handen zo gevoelig geworden...

Vrijdag:
Vroeg op en naar Bomal om samen met Patrick Lanners (een van de locals zeg maar) naar een nieuwe lijn te gaan kijken die we een paar jaar geleden al op het oog hadden. Jammer genoeg valt de rotskwaliteit nogal tegen en van de mooie lange lijn blijft alleen een ultrakorte knoeperdharde route over. Maar fun hadden we toch met het pogingen trekken.

Zaterdag:
Niks rustig op de autobahn, maar 1 uur langer onderweg naar de FJ.Laat in de middag een leuk wandje op 20 meter van de auto (precies zoals ik het graag heb) met veel makkelijke routes om in te klimmen. 's avonds natuurlijk schäuferle en schweinebraten met klösse.

Zondag:
Weer een nieuw gebied. Bärnhofer wände biedt supermooie routes tot 8+. Vooral de lange 6en en 7ens zijn super.
Laat nog even naar de Gotthardskirche zodat we lekker dicht bij 'zum goldenen lamm' zijn voor een veel te groot bord met een saschlickspiess en pommes.

Maandag:
Het is gelukkig iets afgekoeld. Beginnen doen we in het mooie fehensteine en eibenwände bij Gössweinstein. een paar sterretjesroutes en daarna een mooie picknick bij Moritz met kuchen van kaffee Greif. Dan op aanbevelen van Ralf naar de Moritzer Turm voor 'high gravity day'. Natuurlijk val ik op de voorlaatste pas in de onsight. De tweede poging is dan toch genieten, hoewel lange randjesroutes voor mij niet het ideale is. Uitklimmen in de zon op de räuberburg en ook weer strategisch dichtbij voor de beste adlerschnitzle en beerrlauchspätzle in Europa.

Frodo in een bierkelder

Damn! wat was het weer eens gaaf om in Ettringen te klimmen. De sector Mordor is dé sector voor de sportklimmer, (bijna) niets van die nare spleten en vrij af te zekeren routes, maar mooie lange goed gehaakte sportklimroutes. Alles zeker 20 meter lang en op ieder moment van de dag ligt er een deel van de sector in de schaduw.

Aan de 'rechterkant' liggen een paar overhangende delen (deelsectoren bierkeller en grotten), relatief uniek in het basaltgebied, en hier zitten dan lange conti routes waar dikke armen gehaald kunnen worden. Marc, een goede vriend die in dit gebied nogal wat routes geopend heeft, heeft ook in de bierkelder een paar beauties gecreëerd. Zo heb ik vorig jaar al 'a tribute to mary bauermeister' (9-) gedaan, en op die dag had marc ook een rechtse instap op deze route geopend. Is het overhangende deel van 'bauermeister' al bruut, de dakpassage van 'der wald auf dem kopf' is imposant! En dan ook de runout sectie van 'bauermeister' erachteraan! Ik voelde me erg goed, en waar ik eerst schrik had voor de passen waar marc zoveel moeite mee had, wilde ik het vandaag proberen.
In Ettringen moet het tussen de oren goed zitten, behaakte route of niet. De passen en passages kunnen je behoorlijk op je nummer zetten. Maar dit keer niet, ik was vandaag in vorm. Na wat zoekwerk in de crux, stap ik een half uur later in de route en flow door het dak en geniet van de uitklim erna. Een mooi moment waar ik het toch allemaal voor doe. Rust tussen de oren, power, vriendschap onder aan de rots, een mooie lijn, bewegen en ontspanning.

Later krijgt marc zijn zin en ik probeer eens de passen van de route 'Krieg der sterne' (oftewel 'starwars' op zijn goed Duits!) En 10 meter dak met brute passen op best goede grepen. Denk aan de stijl van Batman in peps of glucose pour le moineau in modave. Dit gaat mijn volgende project worden deze zomer als het zo'n goed weer blijft.

's Avonds is er tot onze verrassing een meute Usaccers aan het grillen bij de Schäfers. Een gezellige avond met gemengd duits en Nederlands gelul rond het geheel af.

Even naar buiten

Heerlijk die streek rond Bomal. Iedereen rijdt maar naar Calvaire, sommmige kennen corneille ook nog wel, maar er ligt nog veel meer rond het dorpje! Gisteren een paar uurtjes naar roc a l'aisne. 9 routes van 5a tot 8a.
Een klein grotje met dolomietachtige steenkwaliteit, maar dat mag de pret niet drukken. Perfecte afzekering en pompige routes zijin hier te vinden.
Ik had 5 jaar geleden al en paar routes gedaan waaronder de route superstarter(7b). die heeft ook een verlenging door achter in de grot te starten en aan de eigenlijke instap aan te sluiten(7b+). Dit lukte na een mislukte poging waarbij de crux van superstarter nogal wat zwaarder aanvoelt! Ook heb ik met Marc samen een paar keer 'une pas cosmique' geprobeerd. Deze begint ook met de grot instap. Maar dan ga je rechtdoor door het dak met een harde blokpas/dyno. Het effect van een horizontale dyno is vaak niet de pas zelf maar het opvangen van de zwaai. Maarc ziet er goed uit in de pogingen en klimt zoals ie zelf zegt met gleuk de dyno. De truc is bij het aanzetten van de dyno met de linkerhand, niet aan links te denken (dat gaat vanzelf goed naar de platte greep) maar dat de rechterhand zo snel mogelijk nagrijpt. Pas dan is de zwaai op te vangen.
Ik grijp 2 keer goed na met rechts, maar kom 2 keer nét niet goed op de  verlossende greep en kan de zwaai niet houden. Dus een reden om nog 1 keertje terug te komen. En hoewel routes met 1 zware pas moeilijk te waarderen zijn, lijkt ons 8a toch niet op zijn plaats. Daarvoor ging de route (bijna) klimmen toch te snel. 7c of 7c+ eerder. Maar één van de routes met de hoogste fun-factor!

Bahratal second time

Wat een geluk dat het net daar waar ik naartoe reis dit weekend, het erg mooi weer wordt, en het westen van europa in de regen blijft zitten.

Net als eind 2005 kom ik weer in de gelegenheid om in het elbsandsteingebergte te boulderen. Het Bahratal is uit dat vorige bezoek als erg mooi in mijn herinnering gegrift. Zo ook weer dit bezoek.

Vanuit familie uit Dresden zijn we steeds in een 30-40 minuten via Pirna in het mooie dal. Als eerste wordt een andere sector bezocht. Het iedere keer weer leuke zoeken naar de rotsen is ook nu een avontuur. Maar na een tijdje vinden we de erg mooie lijnen en kan het crashpad worden opengeklapt. In het begin voelt het nog relaxed aan, maar al snel bijkt dat het niet echt goed zit met de klimvorm. 6c duurt eeuwig, maar dat is geen schande met deze lijnen.7A wil gewoon niet lukken. Ook moet ik een paar boulder laten links liggen, omdat het toch nogal mossig en vochtig is onder de bomen. We hebben ook het gevoel dat hier niet zo frequent geboulderd wordt als in bas cuvier.

De volgende dag gaan we naar het ons bekende deel uit 2005. Hier ook weer zo'n dag waar het toch lang duurt voor ik alle verstopte snoepjes kan vinden en besluit een overhangende 7A te proberen. Het blijkt dat de vorm van de vorige dag is blijven hangen. Het duurt U R E N voor ik de boulder af kan maken. Dit kan er mede aan liggen dat je bij de laatste pas met de benen naar achter zwaait, en je boven een leegte van zo'n 5 meter komt te hangen. Ik durf dus steeds niet de benen aan te trekken om zo niet de veilige maar hinderlijke richel te treffen. Tot ik eindelijk een mogelijkheid zie om de voeten in de wand te houden. Zo wordt mijn toch al in frustratie omgeslagen motivatie bevredigd met een volledige klim. Het is ook het enige waar ik nog zin in heb. De rechter wijsvinger is roze, en mijn linker wijsvinger heeft een kleine flapper door het steeds maar weer de hand omdraaien in die pocket. Maar het was het waard. 'Knochenknaller' what's in a name) is een mooie lijn met mooie bewegingen. 

De laatste dag is het weer tijd voor een nieuwe sector. Hier is het de uitzondering op de regel: We lopen direct goed naar de blokken toe! Hier zijn veel highballs te vinden en veel 8e graads boulders.

Ik begin met een paar hoge 5jes, en doe een geniaal mooie plaat 6c met een spannende uitklim: ' Holmer'.

Daarna naar het leuk uitziende ' ost-block' ertegenover. De ' meiseltraverse'  lukt snel en wordt met veel plezier gedaan. de zware variant ' meiselfrei'  is wat moelijker vooral door de eerste passen. Maar het blijkt vandaag beter te kloppen in het lichaam en tussen de oren, dus ik bijt me vast met een heerlijk resultaat. De linker kant boven een afstapje van een meter of 4-5 is ook spannend. :-)

Omdat het zo goed gaat mag ik nog even naar de sector 'Schlachthof', waar het blok 'Aboriginal' staat die ik als eerste gezien had in 2005. Daar moest ik naar terug! de mooie lijnen in het midden lukken flash! Echt mijn klimstijl en ook weer spannend. Als laatste nog een 6C zonder naam die toch nog tegenvalt aan het 'schwarz-weiss-block' sluit ik af met een heerlijke dag boulderen.

We zijn in die 3 dagen niemand (!) tegengekomen in het gebied. We hoorde wel dat er geboulderd wordt, maar veel locals zullen de meeste boulders wel kennen, en zoals op zoveel plaatsen is er waarschijnlijk sprake van 'secret spots'. Maar ik heb nog genoeg te doen voor een paar retourtjes bahratal, de schoonheid van de lijnen vraagt gewoon om een terugkeer.

Wordt ooit vervolgd dus.

Winter in "Zuid frankrijk" (lees Freyr)

De foto zegt hopelijk alles.
Wat een weekend. als de winters zo worden als afgelopen weekend, mag het steeds winter zijn. Zaterdag rijden we door de mist naar Freyr. Er was een goede weersvoorspelling dus we gaan ervoor. De beste condities voor freyr zijn toch in de kou. Door de zuidrichting van de wanden is het er bij zon al vanaf 12-15 graden te warm om veel routes met kleine greepjes en aflopers te bedwingen. Zelfs zondag was het bij een officiële temperatuur van 10 graden te warm voor de route van de foto.
Limaçon défoncé heeft een eindpas die toch wel op de wrijving van de vingers aankomt. Net onder de ketting komen een knijper en een kommetje waar ik, om de ketting te kunnen klippen, nog eens een verre pas aan moet maken.
Net als alle routes dat weekend voelde het erg zwaar aan. Het is duidelijk weer wennen aan de rots waar ik sinds oktober niets meer van aangeraakt heb (en de plastic trainingen helpen maar beperkt, lijkt het). Het begin van de zaterdag met de route 'la tjetten' op tete du lion is echt een eye-opener. Nog wel wat koud in de schaduw en met 5 roestige ingemetselde normaalhaken op bijna 30 meter is het spannend! Maar qua bewegingen en qua commitment is dit wel een te gekke route.
Daarna direct naar de 5 anes waar bijna alle routes 1 tot 3 sterren verdienen. Ik probeer de route 'limaçon défoncé' (na 'andre capel' rechts daarvan gedaan te hebben). Moest kunnen dacht ik. Een echte freyr route, technisch mooie rots, kleingrepige traverse en zoals boven beschreven, een waanzinnige laatste pas! Bij de 2e poging kom ik toch goed op stoom aan bij het einde, maar glijdt de voet weg bij de beweging naar de reddende eindgreep. In de laatste poging ben ik duidelijk te moe. Ralf klimt nog 'escargot trempé', toch éen van de mooiste 7a's in België.
Na goed eten en nog beter bier in chamonix, worden we na een lange nachtrust wakker.


Ook zondag gaan we naar de 5 anes. De naamroute van de secteur heeft een mooie luchtige lengte om mee te beginnen. Het is al direct duidelijk dat het vandaag warmer wordt. Toch weer in limaçon proberen, maar hoewel er mooie foto's gemaakt kunnen worden heeft het geen nut. Mijn voet had gisteren niet moeten zippen, zelf schuld. Weer een projectje in freyr erbij. Verder probeer ik niet veel zwaars, maar doe een paar mooie iets makkelijkere routes. Britta verrast me door het seizoen te openen met 2 6a's flash! vooral de laatste was genieten op randjes. 'Au balcon du Ciné Majestic' vind ik gewoon mooi, klaar.
Nu hoop ik dat het niet gaat zoals vorig jaar, toen een fantastisch weekend begin maart, en daarna alleen maar regen.