Na vorige week met het mooie weer in Freyr geweest te zijn, is het nog steeds mooi weer als ik zondag in mijn eentje maar weer eens de lange rit maak. Met Robby die de zekerdag bij Puurs in zijn lijf heeft en Tim warmen we op aan de pape. Daarna lekker weer onder de bomen onder aan de allegne. Ik warm mee op en doe daarna de technische 'fifi pied d'acier'. Één van de vele freyreske routes; vingers en voeten. Daarna als Tim kuhmbu probeerd en Robby lekker lange stuitervallen maakt, probeer ik maar weer eens crazy cracker. Voor ik instap geeft een walloon me een tip voor de greep bij het eerste setje. Dit blijkt goed te werken en tot mijn eigen verbazing loop ik lekker door de route tot pas 14 (van de 18) Jammer dat het volume niet genoeg was, maar de maximaalkracht zit schijnbaar toch goed! En hoe het kan? ik klim of doe nauwelijks andere sport op het moment. Het zal wel dit fenomeen van die golfbeweging zijn die iedere sporter kent. ups en downs. Nu dus schijnbaar een up.
Na een dutje probeer ik nog eens maar door die slaap is het lichaam niet wakker te krijgen en ik kan bijna geen pas maken, het lichaam slaapt schijnbaar nog. Nou ja, wel iets om voor terug te komen. Daarna nog maar een freyrroute, en ik heb alles routes onder aan de allegne gedaan (buiten aragorn en mephisto). Ricky banlieue is ook een vingerroute met een precieze crux. Na uitwerken geen probleem en zo is het weer genoeg geweest. Weer alleen die saaie rit naar huis.
maandag 28 september 2009
maandag 21 september 2009
4 dagen
dinsdag weer eens plastic. En jawel, het motiveert! Donderdag dan boulderen op hetzelfde, lekker ontspannen naar oplossingen zoeken. Vrijdag een lange wandeling in het westen van sauerland. 15,3 km en 350 hoogtemeters. die zijn ook te voelen, net als de warme najaarszon. Zaterdag dan Freyr en veel te veel zon, Zondag nog even 36 km fietsen door de voerstreek. 4 dagen sport achter elkaar. Als ik dit schrijf is het te voelen.
Maar dit is een klimblog, dus freyr. Op tijd aanrijden en via onder langs naar de allegne lopen. Daar warm ik maar direct op in sad viscious, een combi van de 6b+ dulfer met een verlenging over de uitklim van nina hagen. Tot de uitklim, geen probleem, maar in de zon is de staart een pompertje, in ieder geval ben ik warm. Op de terugweg hangt Lieve de setjes voor me in Nina Hagen, een route waar ik al 2 keer in was proberen. De on-sight was toen al voorbij de crux, maar ik klom verkeerd verder. De poging een tijdje later was na veel routes en in echt warm weer, ook gene succes. Vandaag zorgen de bomen nog voor schaduw en ik kan direct mijn koppie rustig houden boven de haak in de crux. Ik klim Nina gewoon uit! Da's best een fijn gevoel, net zoals de laatste keer toen ik robocop kon klimmen. Het zal wel met mijn lichaamsgewicht te maken hebben, Meer druk op de voeten door +80 kilootjes. ;-)
Le super couloir du Trouillard. De 7b boven 'par odin' is zo'n lijn die mooi in de schaduw blijft en bijna nooit geklommen wordt. Dus ernaartoe, van 6c's wordt ik niet fitter. Na wat gezoek vind ik de rode haken door de op Dave lijkende rots. avue geen kans, en na uitwerken de sequentie makkelijk afspoelend. De route heeft pas 1 entry in de dB van Belclimb. Maar het is best de moeite waard. Vooral de laatste passen zijn precies uit te voeren.
Dan is het enige echt zware in de schaduw: 'crazy cracker'. Ik geef altijd af op deze route, Harde instap op een mono, en niet de meest fraaie lijn. Maar als je van de andere kant bekijkt: Lekker harde en dwingende bewegingen die heel precies moeten worden uitgevoerd, daar houd ik wel van. Geen Freyr gepiel maar veel lichaamsspanning en een mooie 2e helft. Uitwerken gaat wel, en later een poging in de instap gaat goed tot ik de zon vol in mijn gezicht krijg en ik de intermediair niet kan zien. Dan maar volume en ik probeer nog wat Freyresks om de hoek. Maar de vingers doen al pijn en de motivatie laat langzaam na. Al met al weer een mooie relaxede dag.
Maar dit is een klimblog, dus freyr. Op tijd aanrijden en via onder langs naar de allegne lopen. Daar warm ik maar direct op in sad viscious, een combi van de 6b+ dulfer met een verlenging over de uitklim van nina hagen. Tot de uitklim, geen probleem, maar in de zon is de staart een pompertje, in ieder geval ben ik warm. Op de terugweg hangt Lieve de setjes voor me in Nina Hagen, een route waar ik al 2 keer in was proberen. De on-sight was toen al voorbij de crux, maar ik klom verkeerd verder. De poging een tijdje later was na veel routes en in echt warm weer, ook gene succes. Vandaag zorgen de bomen nog voor schaduw en ik kan direct mijn koppie rustig houden boven de haak in de crux. Ik klim Nina gewoon uit! Da's best een fijn gevoel, net zoals de laatste keer toen ik robocop kon klimmen. Het zal wel met mijn lichaamsgewicht te maken hebben, Meer druk op de voeten door +80 kilootjes. ;-)
Le super couloir du Trouillard. De 7b boven 'par odin' is zo'n lijn die mooi in de schaduw blijft en bijna nooit geklommen wordt. Dus ernaartoe, van 6c's wordt ik niet fitter. Na wat gezoek vind ik de rode haken door de op Dave lijkende rots. avue geen kans, en na uitwerken de sequentie makkelijk afspoelend. De route heeft pas 1 entry in de dB van Belclimb. Maar het is best de moeite waard. Vooral de laatste passen zijn precies uit te voeren.
Dan is het enige echt zware in de schaduw: 'crazy cracker'. Ik geef altijd af op deze route, Harde instap op een mono, en niet de meest fraaie lijn. Maar als je van de andere kant bekijkt: Lekker harde en dwingende bewegingen die heel precies moeten worden uitgevoerd, daar houd ik wel van. Geen Freyr gepiel maar veel lichaamsspanning en een mooie 2e helft. Uitwerken gaat wel, en later een poging in de instap gaat goed tot ik de zon vol in mijn gezicht krijg en ik de intermediair niet kan zien. Dan maar volume en ik probeer nog wat Freyresks om de hoek. Maar de vingers doen al pijn en de motivatie laat langzaam na. Al met al weer een mooie relaxede dag.
Abonneren op:
Posts (Atom)