Brôtsch

Het is fijn om werk te hebben waarbij je iedere 2e vrijdag vrij hebt. Zo kan je eens met een goede klimmaat afspreken wat verder weg te rijden om in andere gebieden te klimmen. Marc en ik spreken af naar de Elzas te gaaan. Krohntal is toch één van de bekende gebieden daar. Omdat we dicht langs de Pfalz komen en Marc nog een 8b projekt heeft aan de retschelgrat, gaan we donderdagavond naar de Pfalz. 's Morgens een goed ontbijt en op naar het bekende dak van dit gebied met zijn matrix aan korte harde routes. Direct maar opwarmen in het project. Ik neem me voor de route te proberen die ik een paar weken geleden al wilde doen maar toen niet ging omdat ik totaal geen vorm had: "bespring mich". Een combinatie die begint met "Gamba", dan over "TNT" naar links gaat en "big easy" uitklimt. Er zitten 5 passen in (bijna) zonder voeten! dit is geen klimmen maar gymnastiek. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk en op een aparte manier mooi is. Om het kort te houden, Marc tikt 3 keer de laatste greep aan in "fair play", ik maak alle passen met redelijk gemak in "bespring mich" behalve die ene zware voetloze pas in het midden naar links. Tot 5 keer toe grabbel ik de bevrijdende greep aan maar kan die niet fixeren. Die route moet snel nog eens worden afgehaald.

's Avonds gaan we via Straatsburg naar de taverne kobus vlak voor Krohntal aan de N4 waar erg goede pizza wordt gegeten en natuurlijk een paar Cronenbourgs gedronken. In overleg wordt besloten om niet een paar honderd meter verderop in de brandende zon te gaan klimmen, maar iets verder naar grotte du Brôtsch te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Zaterdag rond de middag komen we bij de rots, het is wel een indrukwekkend dak. Meer meters dan Retschel, maar minder dan peps.

Na opwarmen gaat Marc in "Traité de deversification" hangen. Erg overhangend en de crux lijkt een gladde greep te zijn waar een extreme lolot gemaakt wordt naar een aplat. Bijpakken, voeten naar rechts en heel ver door naar een klemmende greep. En dat was het al, alleen een gemakkelijke uitklim erachteraan. Niet te gigantisch voor een 8a, maar de bewegingen zijn wel erg cool. Ik werk het uit, rust wat en trek de route in 2e poging. De lolot is de truuk. als die goed zit gaat het wel. Marc heeft 2 pogingen meer nodig. Ik doe in de tussentijd rechts van het dak de mooie kantroute "Angle incarnat". Heel anders dan traité met kleine grepen maar het voelt even zwaar aan als de eerdere route. In ieder geval een goede klimdag om af te sluiten met vele pasta en bier.

Zondag zijn we nog steeds in Brôtsch want het blijft te warm voor Krohntal. Nu doen we als opwarming de routes rechts. Daarna direct in "Brombeerzeit". Ook een typische maximaalkrachtige route met een heel lange maar makkelijke en leuke dakuitklim. 8 erg harde passen en daarna uitfietsen. Ik heb totaal niet het gevoel dat dat vandaag gaat. Maar tot mijn verbazing kan ik na uitwerken en met de juiste treden de zwaarste pas maken en laat ook niet meer los. Alweer een 8a! Hoewel er op climbing.de ook getwijfelt wordt aan de waardering van vooral traité ga ik ervan uit dat het best 8a's kunnen zijn. Het is zo moeilijk om met zekerheid te zeggen of iets makkelijk is of moelijk. Een graad omhoog of omlaag. Ik zou kunnen leven met traité als 7c+, brombeer kan wat mij persoonlijk betreft 8a blijven. Ook in vergelijking met de verschillende andere routes rond die graad die ik de laatste tijd gedaan heb.

Echt kapot ben ik nog niet, ik probeer in de laatste uurtjes ook nog "Blanc d'essai". Die is pas hard! Dit is ECHT 8a! Maar het is ook het mooiste wat ik tot nu toe hier geprobeerd heb. Bij de 2e haak weg een bikkelpas die ik eigenlijk niet opgelost krijg. Bij de 4e haak een bak met links, een erg klein greepje met rechts en heel ver naar een goed gat. Daarna is het ook niet meer moeilijk (maar wel weer erg mooi).

Ik doe toch een serieuze poging hoewel ik toch langzaam kapot moet zijn na drie dagen 8e graad hakken. Tot mijn verbazing krijg ik de vere pas naar links bij de 2e haak gemaakt. Dan is het voetenwerk belangrijk, maar die had ik nog niet uitgezocht. Dat doe ik nu dus. Weer een goede rust, er is nog net tijd genoeg voordat we moeten vertrekken, en weer een poging, het loopt verrassend goed onderin. Ook kom ik tot mijn eigen verbazing tot de 4e haak, maar de pas van het minigreepje omhoog krijg ik niet meer eruit geperst.

Wat een weekend! Mooie routes, heel relaxed samen met een goede vriend wezen klimmen en ontspannen. Bijna 2 8a's op 1 dag, 8a'tje en 7c de dag ervoor en een gevoel dat meer ook nog kan. "Blanc d'essai" wil ik zeker nog een keer komen afmaken en "bespring mich" in de pfalz moet en zal binnenkort opgehaald worden (hoop ik)

Bomal

Het wordt echt steeds moeilijker om door de week nog naar buiten te gaan. Maar toch nog naar bomal om de moeilijkste combi te proberen. Na opwarmen direct de setjes erin en de passen nog een keer checken. Na de instap van yahoo blijft het toch moeilijk en moet alles goed lopen om de armen voor het einde niet op te blazen. Eerst doet mijn maat een poging in escalier C.  het loopt goed maar de voorlaatste pas is erg zwaar. Ik nu. De instap van yahoo lukt in één keer en ik klim daarna ook zoals het hoort. Maar zoals vorige week zijn de onderarmen nog niet goed warm. bij de uitklim heb ik gepompte pijnijk verzuurde armen. Het gaat dus niet, maar net als vorige week gok ik op een veel betere 2e poging.

Ralf gaat weer in escalier, maar maakt een fout bij de eerste helft. En dan begint het ook nog te druppelen! Ik mag eerst omdat mijn uitklim sneller nat wordt. Het is iets te snel na de eerste poging maar de regen geeft me geen rust. De instap gaat maar nét, de passen voelen allemaal zwaarder aan, maar ik kom toch tot de voorlaatste pas. Alleen is dan het vuur gedoofd en haal snel de setjes uit de wand. Het blijft licht regenen en ralf moet ook nog zijn setjes uithalen. De poging loopt beter hoewel de eerste helft net aan is. In het bijna donker bouldert ralf nog de laatste passen uit en vind nog een betere tee voor links. Mischien dat we beiden volgende keer meer geluk hebben. In ieder geval moeten we dan wel eerder naar bomal komen i.v.m. daglicht.

Een uurtje Peps

Eindelijk, ik kan er niets anders over zeggen. Eindelijk batman geklommen. Het was een kwestie van geduld, dat wist ik.

Heel lang geleden had ik de route al eens geprobeerd. Dat was zelfs in de tijd dat het geplakte greepje nog in de uitklim zat. Toen al had ik zoiets: "dit moet kunnen". Vorig jaar nog eens gevoeld, maar niet echt 'geprobeerd'.

Dit voorjaar ben ik dan met een goede vriend uit Keulen regelmatig in Peps wezen klimmen. Nu ik bijna alle 7's gedaan heb daar, wordt het toch echt tijd voor de 8'en waarvan peps er toch ook een stapel heeft. We hebben batman deze keer samen heel precies uitgewerkt waarbij je elkaar goed aanvult in oplossingen vinden voor de passages in het dak.

De instap na de rust bij de ketting van spiderman is al supermooi waar er een pied-a-main gemaakt wordt waarbij je je linkervoet in een gat steekt en je met bijna je hele lichaamsgewicht aan die voet hangt. Een verbazend stabiele en krachtsparende positie. Van daaruit aan redelijke grepen de spanning opbouwen om de voeten niet te laten komen. Er zijn halfronde greepvormen in dat dak waar je je voeten dan mooi in kan verklemmen. Het is net of je je voeten steeds in een (lege) koffiemok steekt. Tot de bak in het midden van het dak maken de meeste (en ik ook vroeger) een heel dynamische verre pas. Dat vond ik maar niks en dus heb ik een mooie oplossing met slechtere grepen maar daarvoor totaal beheersbare passen gevonden, die iedere keer weer lukken.

Bij de bak in het midden dan het setje klippen en 1 keer schudden. Met rechts op schouder een greep die zo klein is dat je je afvraagt hoe die te houden is, maar door de lichaaamspositie/-houding is die superstabiel te belasten en kan je met links ernaast bijpakken op een ministalactietje. En steeds maar die spanning in het lichaam houden en de juiste voetvolgorde. Wie zegt dat dakklimmen alleen maar kracht is, die liegt. Zonder voeten gaat niets (of je moet werfje heten ;-) )

Nu het leukste maar ook het moeilijkste stuk: de uitklim. Met rechts gaat het om de hoek naar een heel goede greep waar drie vingers mooi inpassen.. bijpakken op die greep, de voeten lopen naar links en ik maak dan een heel ver doorgedraaide lolot. Hierdoor komt het lichaam omhoog en kan je naar een heel klein arque-randje hoog bovenin. (die had ik al meerdere keren aangetikt) Nu vasthouden, voetwissel, een spagaat naar de overkant en onderlangs kruisen. Klaar is klara. Door de spagat krijg je een no-handsrest en kan je op het gemak klippen of om het touw te sparen terug klimmen en eruit te springen. Lekker de lege ruimte in.

In het begin van de zomer ging het al vaker heel goed in de route, maar na zó vaak spiderman ( en batman) ingestapt te zijn, was ik het spuugzat (vooral die tientallen keren spiderman *g*) en 2 maanden niet in de route teruggegaan. Zaterdag wist ik vanaf de eerste pas dat die pauze die ik genomen had goed geweest was. Het ging erg soepel en ik kon de route genieten. Bij het uithalen van de setjes heb ik dan afscheid genomen van spiderman.

Schijnbaar was de vorm die dag zo goed dat ik ook nog een ander probleem in peps geklommen heb. Ik was er wel eens in geweest: "troisieme neurone". Een mooie combi met die route die dan jardin suspendu of de pijler links uiklimt, had ik al geklommen, maar de eigenlijke route die rechtdoor loopt is een geval apart. Na de couloir moet je een oprichtpas maken met heel gladde treden naar een verre slechte aplat. Dat is dan ook alles. Heel geconcentreerd op maar 3 bewegingen komt er dan een speciale 7c tevoorschijn. Na zoeken en proberen kom ik erachter dat de truuk dus dat ene treetje is onder het setje, waardoor je precies de juiste positie krijgt om je omhoog de duwen in de ondergreep die je met rechts hebt.

Het was maar net aan, de treden zijn er glad door het soort kalk van pepinster, maar het is duwen, duwen en hebbes! Een mooi toetje na de hoofdmaaltijd en daarna gezellig nog met een paar andere Nederlandse klimmers gebabbeld. Het sociale aspect is toch één van de mooie onderdelen van het klimmen.

Woensdag maar weer Bomal.

Bomal

Woensdagavond in Bomal Calvaire een paar uurtjes wezen klimmen, zoals zovaak deze zomer.Ik heb alles zo'n beetje geklommen de laatste 4 jaar. Alleen 2 combinaties die ik de moeite waard vind nog niet. De combi yahoo-infinement songe en de combi manhattan transfer - flagrant desir(8b?) De combi's met de traverses vind ik veel te ver gezocht. Als je daarmee begint, ben je eindeloos met combi's bezig! Van de 'normale' routes zou ik  l'Insoutenable Légèreté de l'être nog eens moeten proberen. Maar daar zit 1 gebroken greep in die voor mij tot nu toe gewoonweg niet vast te houden is. Jammer dat ze de originele greep niet weer teruggeplakt hebben, dan was de route een supermooie 7c+ gebleven. Wat nog meer frustreert is dat 1 greep voor deze crux een bewerkte greep zit! Waarom dan niet de greep erna ook (een ietsie klein beetje) bewerken als je toch al grepen modificeerd in deze route? Dan was het een super route gebleven en een homogene 7c+. Nou ja. Misschien dat ik ooit nog eens wat vingerkracht ontwikkel om de ene pas te maken.

Over combi's gesproken; woensdag heb ik een andere instap aan de langzaam bekende combi's in het linker deel toegevoegd. Niet instappen met yahoo maar met jouissance en dan uit in infinement songe. Een lonende combi en niet al te moeilijk in dit gebied met 7c. De nieuwe combi zorgt ervoor dat je net iets gepompter aankomt op de uitklim. De omstandigheden waren goed, maar de tijd om na het werk nog buiten te gaan klimmen is dit jaar bijna op. De avond valt duidelijk steeds een beetje eerder in. Nog maar een paar keer en ik moet noodgedwongen weer aan het plastic dat ik sinds maart niet meer aangeraakt heb.

Nou ja. Hopelijk kan ik het buitenseizoen snel nog afsluiten met de ultieme combinatie in Bomal: yahoo- infinement. Ik weet nu hoe de uitklim is en de inklim heb ik ook al gedaan. Alleen nog starten met pogingen en hopen dat alles goed loopt!

Kochel

Een weekendje München en net een nieuwe topo gekocht van het Altmühltal oftewel de Zuidelijke Frankenjura. Daar is door Jerry Moffat geschiedenis geschreven door de route 'the face' te klimmen, de eerste 10- in Duitsland

Maar donderdag laat in München aangekomen blijkt dat de zuidelijke FJ niet zo makkelijk te bereiken is vanuit München. Maar daarvoor is Kochel maar 45 minuten rijden! Dus Kochel wordt het vrijdagmiddag. Ik vergeet mijn oude kochel-topo uit de auto te halen, maar onze vrienden hebben een topo van de Bayerische voralpen bij zich, daar staat gelukkig iets in over kochel. De omgeving is in ieder geval indrukwekkend. De eerste bergen en de kochelsee. En een verbazend mooi aangelegde waterkrachtcentrale is het uitgangspunt.

Eerst een sector met makkelijke routes zoeken. De Betongwand zou veel 5-en en 6-en moeten hebben. Na 2 pogingen voor de aanloop vinden we het wandje. Ziet er best grappig uit. Klimmen maar. de route 'Tigerwäsche' is gewoonweg supermooi.

Daarna wil ik toch wel eens één van de grote bekende hoofdwanden zien.

Atlantiswand

8c(+)	3
8b(+)	2
8a(+)	5
7c(+)	21
7b(+)	9
7a(+)	9
< 7a	19

Afrikawand

8c(+)	1
8b(+)	11
8a(+)	8
7c(+)	15
7b(+)	7
7a(+)	7
< 7a	13

Rockywand

8c(+)	3
8b(+)	11
8a(+)	7
7c(+)	9
7b(+)	6
7a(+)	6
< 7a	6

Kochel staat toch bekend om de harde routes! Hoewel toch al gebleken is (en nog zal blijken) dat er ook onder de 6b geklommen kan worden. Het wordt de Afrikawand. Nu blijkt hoe bergachtig het allemaal ligt! Wat een aanloop! Freyr naar boven is er niks bij! Vloekend en toch bezweet komen we aan bij de wand. Wat een indrukwekkend ding zeg!



tientallen routes vanaf 7b tot 8b+. Veel licht overhangend werk. Intensieve bewegingen met veel spanning zijn hier nodig. Ik probeer een erg mooi uitziende lijn 'conan the relaxer'. een 8a+ (Marietta Uhdens' eerste 10-) met naar blijkt een harde crux op het einde. Dit verpest mijn poging, tot de crux kan ik alle passen best goed maken en ik zie een rotpunkt al tot de mogelijkheden. Maar één van de laatste grepen is zo moeilijk vast te houden voor mij, dat ik het teleurgesteld opgeef. Tijdgebrek en die ene greep. Misschien dat ik het nog eens een keer probeer als ik langer kan blijven. Dan voor het donker een 7c onsight proberen: 'me-man'. Een mooie lijn met coole bewegingen. Op het einde kan ik met volgepompte armen de crux net niet klimmen en er is geen tijd meer voor een tweede poging. Toch een beetje voldaan en onder de indruk van de wand naar beneden. Ook dalend is het pad vermoeiend, vooral voor de knieen. Je kan beter wat tijd meenemen voor de aanloop en de terugkeer naar de auto.

De dag erna met zijn 2tjes naar de Atlantiswand. Vandaag meer tijd en meer rust. Deze wand laat zich iets beter aanlopen. Het weer blijft goed, maar de wand hangt op veel plaatsen zoveel over dat het ook met regen droog zou blijven. Ook hier een honderden meter lange wand met zelfs een paar 8c's. Lange en korte routes door elkaar en veel blokpasroutes voor sterke vingers. Er zitten zelfs 2 5-'en in dewand. Dus leuk opwarmen. Dan een 7 en een 8 die heel lang is, heel mooi en heel hard in de instap. De meest linkse lijn van de wand spreekt me heel erg aan. 'Atlantis'; een supermooie lijn langs een overhangende kant en minimaal 25 klimmeters.



9+ gaat vaak genoeg op 1 dag, dus proberen deze geweldige lijn te genieten en mee te nemen. Rustig uitwerken en misschien 1 of 2 pogingen.

De instap is al direct geen kattepis. Maar naar wat proberen gaat ie wel. 6 haken over de hele lengte zorgt ervoor dat het soms best spannend en luchtig aanvoelt in die overhang. Van de 3e haak weg komt een echte crux. Heel, echt heel subtiel met veel voetenwerk op slechte treden en balansgevoel lukt het me dan na veel pogingen. En zoals zovaak lukt me vanaf dan de crux iedere keer. Het is zó belangrijk waar je je voeten zet en in welke volgorde.

De meters erna zijn best (erg) gemakkelijk en ik ben me al aan het verheugen op een poging in deze geniale  lijn. Aleen de uitklim nog. De route gaat bij de 5e haak van de kant weg naar rechts de overhang in. Daar lijkt het wel of er een greep uitgebroken is. Of ik kan ineens niet meer klimmen. De variant die ik theoretsich  bedenken kan is met een heel verre breedtepas en dan bij de haak een kleine mono-ondergreep. Van daaruit kom ik alleen niet weg omdat door de overhang onder de voeten er niet echt treden aanwezig zijn. bovenlangs de haak probeer ik nog iets met heel aflopende en heel kleine grepen die ik jammergenoeg niet kan vasthouden. Poging na poging probeer ik toch een klimbare oplossing te vinden. De uitklim na deze passen is ook niet moeilijk. Zou het dan niet lukken vandaag? Frustratie en moeheid bouwen op. Tot dan paste alles mooi in de moeilijkheidsgraad en mijn ervaring met 9+'en. Alleen heeft dit stuk niets met die graad te maken in mijn beleving. Weer net als gisteren door 1 pas, 1 greep geen supermooie lijn kunnen klimmen? Ik kan niet eeuwig blijven proberen en mijn 'buik' is ook al geblokkeerd waardoor ik al lang niet meer soepel kan bewegen. Ik geef op. Heel kwaad en teleurgesteld haal ik de setjes eruit.

Na nog langzaam langs de wand terug te lopen de indrukwekkende lijnen bekeken te hebben is het tijd om te gaan. Veel te weinig tijd voor zo'n gebied dat me totaal motiveert om harde routes te willen klimmen. I'll be back!!!!

Pfalz

De pfalz is niet zo ver weg en een weekendje plannen is ook zo gebeurd. Maar een goede 3 uur rijden om 2 dagen in een wonderschone omgeving te zijn.

Hier is Wolfgang Güllich opgegroeid. Hier is één van de plekken waar de doorbraak boven (de toen gesloten moeilijksheidsschaal) 6e graad gemaakt is. Verschillende routes hebben een mooie klimgeschiedenis. Ik wil erg graag proberen de grootste klassiekers in de pfalz gedaan te hebben. De grootste klasiekers zijn in oplopende moeilijkheid:

• Lineal (7- Drei felsen)
• Jubiläumsriss (7-, Nonnefels)
• Superlative (8, Bruchweiler Geiersteine)
• Utopia (8, Asselstein)
• Im westen nichts neues (9-, Nonnefels)
• Magnetfinger (9 (tegenwoordig 9+ door meerdere greepuitbraken) Burghaldefels)
• Mekka (10-/10 (sinds kort 10 oftewel zwaar 8b, door breuk van een cruciale zijgreep) Nonnefels )

Het zijn zeker niet de enige mooie klassieke routes daar. Er is zoveel moois. Alleen moet je er wel van houden hier en daar een friend, nut of zandloper te gebruiken. Vooral veel routes onder de 6e graad zijn (bijna) geheel clean. Zo doe ik als eerste route Birkenkamin 4. Nadat ik de zenuwen onder controle krijg, en mijn eerste schoorsteen omhoog kruip kan ik mijn pasgekochte friends-uitbreiding plaatsen en daarna nog wel een paar goede zekeringen. Abseilen gaat dan aan een dikke boom. Na wat leuke routes ernaast geklommen te hebben (met genoeg ringen als afzekering), komt het moment waarvoor ik dit weekend naar het zuiden ben gekomen. Mangetfinger.

Het is een werkelijk mooie, estetische lijn op een stompe kant met die typische ringen die hier en in het elbsandstein gebruikt worden om routes af te zekeren. Heel technisch met voetplaatsingen en kleine greepjes (die vroeger een stuk groter zijn geweest, vandaar de consensus dat tegenwoordig 9+ meer op zijn plaats is) Ik stap er in, merk dat het allemaal wel tegenvalt en de crux van 7 passen tussen de 3e en 4e ring erg moeilijk is en me niet echt ligt. Ik probeer veel varianten uit, maar die 2 randjes naast de 4e haak blijven erg klein. Daarna nog 2 passen die ik nog niet eens echt gemaakt krijg!

Na wat boulderen maar eens een goede rust, bij een echte poging gaat het vaak heel anders is mijn ervaring. Goed, hier gaat ie dan. Ik merk dat de 3e ring klippen ook zwaar is, een iets langer setje erin en dan direct nog eens vanaf de grond opnieuw starten. Nu gaat het klippen beter en kan ik ff 2 passen terug naar de rust en me mentaal voorbereiden op de crux. de eerste pas gaat goed, het mini-monootje erna vasthouden gaat ook verrassend goed. Ik kom goed bij het eerste randje, grijp die ernaast ook en zet mijn voet op het puntje op de kant. De tang met rechts kon beter, maar ik ga voor de reddende diepe mono. Die tik ik aan, maar een moment later hang ik 5 meter lager en een halve meter boven de grond. Mijn vriendin is een stuk lichter, dus dynamisch zekeren is standaard. Maar ik weet nu dat ik de crux kan klimmen! Ik moet alleen die tang beter sorteren. 10 minuten later nog eens, ik merk dat de verre val van zojuist mijn 'buik' vastzet, zo kan ik niet klimmen. Ik praat mezelf moed en onspanning in (hardop, werkt echt goed) en ga weer voor de crux. Nu heb ik de tang een stuk beter en kan relaxed en statisch naar de goede mono. Met de 4e ring bij je knieën nog een treetje zoeken en het touw erin klippen. Hierna is het een stuk makkelijker, wel nog een beetje pompig maar aan best goede grepen. Wat een genot! Heel bewust dat ik één van mijn droomroutes aan het uitklimmen ben, klip ik de laatste ringen. Zo dat vraagt voor een goed bord met eten. In de Bärenbrunnerhof (hét trefpunt voor de klimmersscene daar en een goede complete klimwinkel ernaast) wordt het logische glas hefeweizen gedronken, goed gegeten en bijgepraat met bekenden en nieuwe contacten.

de dag erna wilde ik weer eens naar de Retschel om één van de zware routes in de pfalz te proberen. De retschelgrat is de enige echt overhangende wand waar dan ook alleen maar zware routes zitten. Routes als Big easy, fair play, TNT, Gamba zijn echte korte dakroutes met vraag om lichaamspanning en dynamisch klimmen (zie voor filmpjes en andere info: www.palatinum.info) Veel routes zijn gecombineerd en maken de 2e naam van deze wand echt duidelijk: The matrix. Van links naar rechts erover en tussendoor, bijna alles is hier al gecombineerd en iedere combi krijgt dan een eigen naam. In de stortbui probeer ik me op te warmen in Gecko (9-) de meest linke route in het dak die ik nog niet gedaan had. Dat gaat niet goed. Ik kan niet echt veel spanning opbouwen en de eindgreepjes op de dakrand vind ik erg klein voor de gegeven moeilijkheidsgraad. Veel, heel veel uitproberen en veel gevloek en uiteindelijk besluit ik voor een greep in het dak die zo te zien nog niemand gebruikt heeft. Maar ik kan hierdoor wel een pendel met de benen voorkomen en kom goed uit op de eindregletjes voor de eindpas. Na een pauze gaat het gelukkig ook in één keer. Maar toch hard, die 16 passen.

Tegen beter weten in stap ik weer eens in Gamba (9+/10-) Een langere dakpassage dan Gecko met op het einde een nog hardere uitklim op kleine greepjes. Geen schijn van kans en zelfs het afbouwen is met op de tanden bijten zo zwaar dat het bijna niet meer lukt.

Pauze en koffie, dan aan de bruchweiler geiersteine een mooie lichte route met mijn vriendin samen doen. Oldskool-style naar de gipfel. Zonder mangesium want dat is echt niet nodig in dit soort makkelijke routes (er is in de pfalz ook een magnesiumverbod, in ieder geval in routes tot 7-) en vertrouwen in de wrijving van het rode zandsteen. Bij de eerste standplaats is er weer een onweerbui boven ons die dit alles verhinderd. Ik hang gelukkig droog en wacht tot het ophoudt met regenen. Jammer, de ervaring bovenop deze rots te staan had ik graag samen gedeeld. En het is toch weer duidelijk dat niet altijd een route met een 9 of 10 hoeft te zijn om mooi te zijn.

Als aflsuiter gaan we nog naar de imposante Asselstein kijken waar o.a. Utopia zit.

Indrukwekkend en met 50 meter hoogte niet te missen deze graat. Hier is duidelijk de typische pfalzrots te zien. Lang en smal als een boek op zijn kant.

Snel naar huis want de lucht betrekt weer. We hebben al met al droger weer gehad dan verwacht. Mijn wens heb ik laten uitkomen en we konden samen genieten van de mooie omgeving daar. Gewoon even een weekendje weg.

Bomal

Het wordt langzaam steeds eerder donker, de dagen worden weer korter. Na het werk nog naar België rijden zal binnenkort niet meer gaan. Maar deze woensdag toch nog eens Bomal Calvaire. Zo goed als alle routes heb ik al gedaan, maar één van de mooiste staat nog open. De combinatie 'yahoo!-infinement songe'. Er wordt nogal wat af gecombineerd aan de rots achter het station. Vooral bekend zijn de traverses onderlangs en dan één van de routes erachteraan. Maar als je die gaat meetellen wat betreft 'alle routes geklommen' is het einde zoek. De traverse van rechts naar links 'madame coeur' had ik een paar jaar geleden al gedaan. de route van links naar rechts 'Dernière carte' ben ik nog niet aan begonnen. Vandaag zou het anders zijn. De traverse zou vallen. Na wat mooie routes opgewarmd, begint de travers door bij 'flagrant desir' instappen, over grote grepen tot onder 'infant d'icare' en 'newton t'encule'. Dan komt de cruxpassage. Heel gladde afgetrapte regletjes waar vingerkracht en bewegingsgevoel gevraagd wordt. Na die 5 passen blijft het moeilijk tot je bij 'nostradamus' in de spleet kan rusten. Maar geen no-hands rest, waardoor je toch de moeheid blijft voelen, en al 35 passen gedaan, wat voor een gewone route al aardig wat is. Dan komen er weer goede grepen die toch de verzuring versterken en onder 'plaisir de faible' nog een kleine moeilijkheid. De armen zijn dik en dan toch een paar stevige passen tot de grepen van 'lothar'. Ongeveer 60 passen zijn te voelen. (aan de kantlijn: dit heeft niets met 7a+ te doen zoals ie op belclimb staat of in de topo. Vergeleken met meerdere andere routes daar is 7b/7b+ eerder logisch)

Na een goede rust is er nog tijd voor een kleine klim. Ik stap in 'jouissance' die ik combineer met 'infinement songe'. Op zich een mooie combi en het is precies de laatste helft van de 8a+ combi met 'yahoo!'. Na wat gepuzzel vind ik een oplossing voor de overgang van 'jouissance' naar 'infinement'. Het is te merken dat de uitklim over 'infinement' nogal wat vraagt in vergelijking met de uitklim over 'jouissance' of 'one way ticket'. Maar onmogelijk is het zeker niet en ik neem me voor snel de combi te proberen.