Tarn

2 weken tarn. Wat kan ik erover vertellen?



Deze keer ben ik met een andere klimmerbikkel en zonder vriendin. Aan de ene kant jammer omdat ik zoveel kan delen met Britta aan de rots, maar Paul was een interessante vervanger. Meer dan over klimmen is er dan ook nauwelijks te vertellen. Opstaan, koffie, klimmen, eten, slapen. op de 3e dag lezen en millau voor de booschappen, dat was het wel in een notendop.



De eerste week  was duidelijk anders dan de 2e. Eerst vochtig/regen en koele temperaturen. de rots hangt over dus we hebben het droog en rustig. Dit resulteerde wel in een voor mij geniale 3 en 4e klimdag. Op beide dagen een 8a en een 7c onsight! Daar kan ik trots op zijn! Eindelijk mijn oude niveau terug. In de tarn klim ik toch het gemakkelijkste, lijkt het. Zou het aan de stijl van de routes liggen?



Het weekend in het midden wordt gekentekend door contacten met anderen.  Laura komt uit Lyon met een paar andere klimmers, de BBQ op zaterdagavond is geniaal! Ook staat naast ons op de camping een local uit de Frankenjura, dus contact is zo gelegd en wordt er ook veel over routes gepraat die niet in de Tarn liggen.



De 2e week is warm! Paul doet nog veel pogingen in zijn project en ook ik heb meer tijd nodig voor een 3e 8a  dan ik had verwacht. Maar op de voorlaatste klimdag is het raak. Een heel vreemde dag en een mooi einde voor allebei. Ik vloekend dat ik er genoeg van heb en paul met geniale flow glijdend over de rots.  De laatste dag kop ik nog snel een paar geniale lijnen in op de secteur l'oasif.



Tussendoor zijn we nog langs klimgebied Cantobre gereden en langs de boulderhal in Millau. Alle updates voor de topo gefotografeerd en info dat de topo voor gorge du Dourbie (klimgebieden boffi en cantobre) rond oktober te verwachten is. Cantobre ziet er in ieder geval geniaal uit, maar is een echte zuidwand. Dus in mei al te warm in de zon.

De tarntopo wordt volgende maand in herdruk gegeven en de updates worden in de komende 2 jaar verwerkt in een nieuwe uitgave. Er is in ieder geval nog veel nieuws bijgeboord en het stopt niet. Steeds vinden we nieuwe lijnen en bijna altijd zonder naam en/of graad. Het zou helpen als route-openeners ook een eddingstift bij zich zouden hebben.

Al met al een superklimtrip en een verrassendresultaat bij 8a.nu. (Lachen! vooral als ik dan naar de geboortedata kijk!)

(all pics © Paul Lahaye)

Hardcore

Vrijdag naar Peps om af een paar zaken voor de Tarn door te spreken. Samen met Jos die er voor het eerst komt. Het is druk en er zijn nogal wat zware routes gevallen die dag. (Zie ook paul lahaye.)

Ik warm snel op door de setjes in mijn ongoing projectje te hangen. Instap op 37,2 en dan in het midden van de route de grot in naar de ketting van traction. Dit is een stevige 7b, maar dan zitten er sinds nog niet zo lang 3 haken verder door de boog van de grot naar de ketting boven jardin suspendu. Een beest van een route die in de makkelijkste variant al een 7c door een harde sequence na de piaz die je de adem weghaalt.
Ik ben al meedere keren in de laatste pas gevallen omdat mijn vingerkracht tekort schiet. ik kan het bijpakken en daarna de randjes (alles op heel slechte treedjes) niet meer houden en zak uit de rots als een gefrustreerde plumpudding.

Jos schrikt zich een hoedje van locale topropers op de plaat die ineens de hoek om komen zeilen en hij kan apollo niet goed meer klimmen. Ik doe weer een poging en het voelt nu fantastisch aan! Maar nee, nu ik het gevoel heb de randjes goed vast te kunnen houden schiet mijn linkervoet van de wrijvingstree. ik ben lang niet meer zo gefrustreerd naar huis gegaan. Wat een shit om na zo een lange lijn steeds bij de laatste pas eruit te kiepen. Naja, weer terug naar peps is geen schande.

Zaterdag voel ik het in mijn knoken en als we te laat in Ettringen aankomen gaan we direct naar de bierkelder waar Jos zijn zinnen zet op zwergentod. hier zal blijken dat 'de manier hoe' alles kan uitmaken. Na veel frustatie ziet Jos het licht en neemt een mooie 6c naar het feest.
Voor mij wordt het nog mooier, na een mooie 7a flash in de best harde 'finsteres herz' kan ik me helemaal kapotvechten in 'King's crack'. Een schijnbaar legendarische 7c die nog niet vele herhalingen heeft gezien en terecht. Wat een ding zeg. Overhangende spleetklimmen en brute passen die moeilijker aanvoelde dan 'der wald auf dem kopf'. Maar bij gebrek aan een beter uitdrukking: wat een abgefahrene tour!!!!

's avonds dan de geniale ettringen basaltparty met veel te veel basaltbier, gratis dubbele korn slammeren en een nieuwe Linda de Mol die de prijzen verdeelde!

Zondag heb ik heel rustig aangedaan. Uitrusten voor de Tarn volgende week.

bloggen

Bij deze dus een blogje bij ikbeneen.sportklimmer. Binnenkort wat meer inhoud...

5 dagen

Donderdag: Een avondje hakken in modave, ik ben het niet echt meer gewend die zware continue overhangen. Maar de 3e poging in glucose voelde weer super aan, alleen greep ik naast het verstopte greepje. Het blijft eigenaardig dat je echt niet meer dan 3 pogingen kan trekken, daarna zijn de handen zo gevoelig geworden...

Vrijdag:
Vroeg op en naar Bomal om samen met Patrick Lanners (een van de locals zeg maar) naar een nieuwe lijn te gaan kijken die we een paar jaar geleden al op het oog hadden. Jammer genoeg valt de rotskwaliteit nogal tegen en van de mooie lange lijn blijft alleen een ultrakorte knoeperdharde route over. Maar fun hadden we toch met het pogingen trekken.

Zaterdag:
Niks rustig op de autobahn, maar 1 uur langer onderweg naar de FJ.Laat in de middag een leuk wandje op 20 meter van de auto (precies zoals ik het graag heb) met veel makkelijke routes om in te klimmen. 's avonds natuurlijk schäuferle en schweinebraten met klösse.

Zondag:
Weer een nieuw gebied. Bärnhofer wände biedt supermooie routes tot 8+. Vooral de lange 6en en 7ens zijn super.
Laat nog even naar de Gotthardskirche zodat we lekker dicht bij 'zum goldenen lamm' zijn voor een veel te groot bord met een saschlickspiess en pommes.

Maandag:
Het is gelukkig iets afgekoeld. Beginnen doen we in het mooie fehensteine en eibenwände bij Gössweinstein. een paar sterretjesroutes en daarna een mooie picknick bij Moritz met kuchen van kaffee Greif. Dan op aanbevelen van Ralf naar de Moritzer Turm voor 'high gravity day'. Natuurlijk val ik op de voorlaatste pas in de onsight. De tweede poging is dan toch genieten, hoewel lange randjesroutes voor mij niet het ideale is. Uitklimmen in de zon op de räuberburg en ook weer strategisch dichtbij voor de beste adlerschnitzle en beerrlauchspätzle in Europa.