Frankenspaß!

Het was weer zo goed.

Als je ergens diep in de nacht, na 500 km, eindelijk in je 2 seconden tentje kan vallen, vraag je je af waarvoor je het toch doet! En dan schijnt 's morgens het zonnetje en weet je het weer, geniaal klimmen in een geniale omgeving! We halen met z'n 2tjes een snelle zonnebrand aan de Hartelstein en gaan na maar een paar routes direct naar Gasthof Eicher voor 2 stukken kuchen, natuurlijk. Door de zonnebrand is het duidelijk dat vandaag beter een schaduwrots gevonden moet worden. In het Trubachtal is genoeg rots, en ik ben overtuigd dat deze weersomstandigheden perfect is voor de Wolfsberger grotte. Het blijkt; de normaal druipende grot heeft alle routes droog staan! Ik warm wat op in geinige routes en ga snel al voor panda. Dit gaat goed, ik voel dat ik vandaag sterk ben en knok me door de sleutel in het dak. Wow, 9- onsight in de frankenjura! Ik rust wat en bekijk de bekende route rechts door 10 meter dak: orang utan 9-. Grepen zijn meestal goed in dit soort routes, het komt neer op uithouding en inzicht en lichaamsspanning. Ook hier is het puur genieten, in het midden een paar verre bewegingen en tot het einde hooken, draaien, rusten en dat absolute pretgevoel in het dak. Ook dit gaat onsight.

Ik denk: "laat ik eens gek doen", en de directe instapboulder van deze orang utan: grüne banane 9+ proberen, de instap gaat onsight tot de sprong (ik las weer thuis gekomen dat het ook statischer kan met een lolot a la traité de deversification), ik krijg na de sprong niet de stabiliteit om door te gaan. 2 pogingen meer voor de harde blokpassen lukt het dan wel en dezelfde leuke uitklim van de 9-. 3 9ens op een dag is toch echt iets om mee naar bed te gaan!

Zondag wat eerder opstaan en op tijd naar de stadelhausener wände. Mooi in het bos gelegen met veel routes, van 3 tot 8-. Dit is met zijn 2tjes puur genieten! Britta heeft vandaag echt een goede dag. De ene route na de andere wordt geflashed (in toprope) zelfs 2 7- en! de vorm is ook bij haar terug.  Ik mag nadart we leeggeklommen te zijn en na weer een stuk kuchen bij Eichler, een zwaar afsluitertje uitzoeken. Waarom niet eens naar eldorado rijden en gewoon de klassieker 'ekel' eens proberen. In de schaduw, ERRUG hoge plezierfactor, alleen voor britta wat minder leuk door het moeilijke zekeren op het aflopende plateau. De 10 passen blijken superleuk te zijn, de instap brutaal op spanning en direct een dynootje naar een goede pocket. maar 1 op de 4 pogingen keer lukt dit, daarna aan een goede bak klippen en 6 brute passen die ik pas na 3 pogingen aan elkaar kan rijgen, ook weer spanning en timing. Het is te snel voorbij en toch moeten we die verdomde 500 km weer terug.

Ik wil volgende week weer! (maar dat gaat jammer genoeg niet)