Peps frustatie

 (Even afreageren) 

Het is gewoon niet leuk meer. echt niet. om te kotsen zo erg vind ik het. Woede en treurnis, frustratie om het af te maken. Het was gisteren heel gezellig met de mannenclub uit Heerlen e.o. Iedereen een beetje moe, maar wel lekker de overhangen van peps in. Ik heb geen motivatie gevonden voor de route 'ballade de hitchcock'. Al een paar dagen was ik daar eens gaan kijken of het klimbaar is. Maar ik krijg 20 cm route niet aan elkaar geknoopt. Een andere keer misschien weer. Dus maar opwarmen in 'fil a plomb' (ik zeg het weer, echt een gevertje voor de graad) en eens de verlenging bekijken. 'Free6TheEZway' is best bruut, de oude verlenging 'syndrome de Wertz' is al erg blok 7c+ en dan 4 verre harde passen tot de ketting van 'spiderman' door het dak. een greep is nat, en ik vind het niet echt fraai. Dus ook hier geen motivatie.

Dan maar in dat andere project in peps van me: 'l 'arche Noël'. Dit zou een 7c zijn en is ook een verlenging, maar wel een erg mooie! Instappen in '37.2' ( of in 'chamade' of in 'oufti nennie') en naar de ketting van traction voor de 7b(+) Dan komt het spectakel, doorklimmen door de boog van de grot tot de ketting van 'jardin direct'. Echt lang, pompend en verzurend met een heftige blokpas op het einde door de boog. Na/in de spleet, een rust en dan naar links bijpakken op een slechte greep met nog slechtere treedjes, door op schouder en kruisend bijpakken met een slechte tree voor links, en dan ver richting andere grotkant meppen, voeten doorzwaaien, kruisen met rechts en ketting klippen. Erg hard (7c? niet voor mij) en frusterend om er al zooo vaak uit gevallen te zijn op de (voor-)laatste pas.

Gisteren was het niet anders. 2 pogingen zippen de voeten op de bijpakpas, de beste 3e poging loopt errug soepel, ik rust voor het einde, ga goed staan kan zelfs de brede meppas naar de overkant maken (de eerste keer) en dan VAL IK UIT DE ALLERLAATSTE KRUISPAS! Weer niet, weer een andere keer in die lange route kruipen om misschien weer op het einde te vallen. Als ik toch bijna alle 8a's in deze grot in 1 tot 4 pogingen kon klimmen (jardin, diagonale, vieux-traction) bijna alle 7's in 2e poging deed, hoe kan dit toch 7c genoemd worden?

Het ergste is, is dat deze route zo mooi is, dat ik er toch wel weer ga inkruipen. *grote zucht*

 Ik heb er nog steeds slechte zin van

FJ joy

A quick writedown: the weekend was supergood again! i just love the frankenjura. And this weekend i climb very well, all routes felt intense and gave joyment of climbing.

Saturday we got a sunburn within the shortest time possible. So after a good lunch at Eichler, we went to the wolfsberger grotte for some serioous overhanging climbing. And did i enjoy that! panda and orang utan onsight, and even "grüne banane" pointed!

Sunday I had a really good climbsession with my gf at the stadelhausener wände. 12 routes between 5- and 8- and all were fun. A good area in the treeshades for nice moderate climbing. In the end, 2 hours for the ultraclassic "ekel". hard first move and just 10 cool moves, shame it was too short. I should get a job here and move over.

Frankenspaß!

Het was weer zo goed.

Als je ergens diep in de nacht, na 500 km, eindelijk in je 2 seconden tentje kan vallen, vraag je je af waarvoor je het toch doet! En dan schijnt 's morgens het zonnetje en weet je het weer, geniaal klimmen in een geniale omgeving! We halen met z'n 2tjes een snelle zonnebrand aan de Hartelstein en gaan na maar een paar routes direct naar Gasthof Eicher voor 2 stukken kuchen, natuurlijk. Door de zonnebrand is het duidelijk dat vandaag beter een schaduwrots gevonden moet worden. In het Trubachtal is genoeg rots, en ik ben overtuigd dat deze weersomstandigheden perfect is voor de Wolfsberger grotte. Het blijkt; de normaal druipende grot heeft alle routes droog staan! Ik warm wat op in geinige routes en ga snel al voor panda. Dit gaat goed, ik voel dat ik vandaag sterk ben en knok me door de sleutel in het dak. Wow, 9- onsight in de frankenjura! Ik rust wat en bekijk de bekende route rechts door 10 meter dak: orang utan 9-. Grepen zijn meestal goed in dit soort routes, het komt neer op uithouding en inzicht en lichaamsspanning. Ook hier is het puur genieten, in het midden een paar verre bewegingen en tot het einde hooken, draaien, rusten en dat absolute pretgevoel in het dak. Ook dit gaat onsight.

Ik denk: "laat ik eens gek doen", en de directe instapboulder van deze orang utan: grüne banane 9+ proberen, de instap gaat onsight tot de sprong (ik las weer thuis gekomen dat het ook statischer kan met een lolot a la traité de deversification), ik krijg na de sprong niet de stabiliteit om door te gaan. 2 pogingen meer voor de harde blokpassen lukt het dan wel en dezelfde leuke uitklim van de 9-. 3 9ens op een dag is toch echt iets om mee naar bed te gaan!

Zondag wat eerder opstaan en op tijd naar de stadelhausener wände. Mooi in het bos gelegen met veel routes, van 3 tot 8-. Dit is met zijn 2tjes puur genieten! Britta heeft vandaag echt een goede dag. De ene route na de andere wordt geflashed (in toprope) zelfs 2 7- en! de vorm is ook bij haar terug.  Ik mag nadart we leeggeklommen te zijn en na weer een stuk kuchen bij Eichler, een zwaar afsluitertje uitzoeken. Waarom niet eens naar eldorado rijden en gewoon de klassieker 'ekel' eens proberen. In de schaduw, ERRUG hoge plezierfactor, alleen voor britta wat minder leuk door het moeilijke zekeren op het aflopende plateau. De 10 passen blijken superleuk te zijn, de instap brutaal op spanning en direct een dynootje naar een goede pocket. maar 1 op de 4 pogingen keer lukt dit, daarna aan een goede bak klippen en 6 brute passen die ik pas na 3 pogingen aan elkaar kan rijgen, ook weer spanning en timing. Het is te snel voorbij en toch moeten we die verdomde 500 km weer terug.

Ik wil volgende week weer! (maar dat gaat jammer genoeg niet)

FJ weekend

It was good, as always, to be in the Frankenjura. Friday morning i took a plane to Munich where a good friend was waiting for me to drive the 170 km to the rocks. It was not good weather and the forecast was the same. But to our big surprise the rock was totally dry! In the beautiful Pegnitztal we first drove to 'goldenen lamm' for a big lunch. After that it was back to Ankatalwand in Rupprechtstegen. I always wanted to go there because of the good looking overhang. First we did a funny oldskool line. I went all the way to the top of the rockface and that appeared to be the exit of a good 9: café grande. Since I liked it immediately, I decided to start with this route. It seemed to be a fairly hard sequence of moves at the starting overhang, a nice move with small holds in the middle, and after a good rest that crux at the end.

Twice I missed the boulder in the start, but 3rd try was good! After that I checked out Café kraft. Shorter and with a very hard start, it's a good route, and I have to get back for it, I just missed the last hard move.

And it was time to go to 'zum guten einkehr' through rain and clouds but with good climbing meters despite the weather. Food was good and after that the williamsbirne was even better and lots of it. That meant we didn't make it to midnight to celebrate the BD of said friend, but we made that up the day after. After a good breakfast we went to meet up with 2 friends coming from Munich that morning. We decided to climb at ‘Zehnerstein’ in the trubachtal. The weather was still bad, but again the rock was dry. We did 3 routes, a long 7- with beautiful vertical FJ-pocketclimbing, a very long 8-, and I checked out ‘erinnerungsweg’, a 9- with a bitter crux over a roof; a painful deadpoint to a 2-finger pocket. I didn't like it, and didn’t want to do it. Stephan was working in the 8-, but there was something missing between his ears that day. It's all in the mind, but no for him today. So I needed to get the QD's out of the route, and decided to go over the 9- again, since the belay at the top is the same. And surprise: I pulled through the crux! Not bad, for not liking a route but still pulling through! At 16 hours it started raining for real, and we stopped for a nice BD cake at gasthof Eichler, after my gf finally arrived.

That evening it was a big party with food and even more willy's in the klosterbräu in Weisenohe, and a funny taxidrive back to the tents. In the morning we had good breakfast with sun in our faces and quickly to the ‘hintere stadelhofener wände’. A bit of a search but worth the walk, a good dry northsided wall with good routes up to 7+. Britta was in shape, doing a few good lines, onsighting ‘elliweg’ and almost doing a 6, and that after months of no climbing!

After a lunch with nice 'kuchen' it was for me to find a piece of rock not to far so I could get my daily climb-dope. I decided to try the 'gerüchteküche'. It looked overhanging and there were also some routes for the rest of us. After arriving it was 'wow' first (impressive cave), then 'wow' next (very nice 6b+), and 'wow' at last (cool 9-/9). We just had time for a quick traditional 'adlerschnitzel' in engelhardsberg (you never had something to eat that comes even close to this dish) and drove home to be typing this with tired eyes and arms at the moment.