Rurpot

Ik kreeg de kans om een doordeweekse dag naar het stuwmeer van Essen te rijden en daar eens te checken hoe goed één van de nieuw bekend gemaakte bouldergebieden uit de klettern is. En 's morgens blijkt ook nog eens dat het fantastisch (boulder-)weer te zijn. Vanuit Köln is het 78 km, en ik ben er na de ochtendspits dan ook snel. Het is helemaal onderaan de oever van het stuwmeer en met de coördinaten van udini.de kom ik redelijk snel bij het gebiedje. Wat een geluk ook dat ik deze dag niet alleen hoef te boulderen, maar ik stomtoevallig de huismeester van het gebied tref!

Enthousiasme van beide kanten en meteen 'klikkend' begint Daniel Pohl mij in te wijden in alle boulders van het toch wel kleine gebiedje. Maar zoals een echte local zijn er heel veel toch logische definities, die het alles erg lonend maken. Ik kan na het opwarmen de pas 4e 'begehung' van de subtiele 7A+ 'blanc et noir' halen. Tussendoor op een eigen terrasje genieten van de herfstzon en later weer door met bijvoorbeeld de klassieker 'hangwaage' ook 7A+. Daniel doet de een na de andere boulder en ik probeer ook een paar af te maken. Boulderen is voor mij lang geleden maar het is een dag van ontspanning, gesprekken, filmpjes maken, genieten gewoon. Bij zonsondergang nemen we afscheid en ik beloof nog eens om de filmpjes online te zetten.

Bij deze dus: onder www.patrick-coenen.nl bij 'films' in het menu, kiezen voor '2008'.

filmpje van afgelopen zomer

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om het volgende filmpje te 'cutten'.

Het is Ima Nahumury die Viva zapata klimt in Bomal Corneille. Ik ben erg tevreden met het resultaat. Laat een commentaar achter als je er iets over wilt zeggen, zou ik eens interessant vinden!

Comblain en Freyr en Essen

Zondag was het toch weer mooi, deze maanden zijn toch de mooiste van het jaar. Ik kan maar niet begrijpen dat mensen nu niet buiten gaan klimmen.

Vorige week was ik al met Harold in rocher la Vièrge. een relatief nieuw behaakt gebied. Er wordt al langer geklommen maar al het rework van vooral Kobe is niet mis! Ik had een mooie dag op verticale rots met mooie technische blokpasroutes. Zelfs een First Ascent zat erin. Harold liet mij edelmoedig meedoen in een nog niet geklommen route. Mij lukte het nét in de 3e poging. Ongeveer 10 passen op kleine zooi met veel technische gevoel maakt het een interessante 7b+.

Zondag dus. Freyr en dan de allegne weer eens. Hier was ik al lang niet meer geweest. Mijn maatje van vandaag, Werner wil graag naar tartine de clous, 7b. De makkelijkste route van de rij in het midden van de allegne. Tim van der Sleen is er al in bezig als we ons links van de pijler opwarmen. Vooral de '87 er route van Ad v.d. Horst 'going wild' vind ik een indrukwekkend staaltje technisch "freyr"-klimmen. Één van de vele verborgen schatten van Freyr.

Dankzij Tim aanwijzingen kan ik tartine flash omhooglopen. Een fraaie route die steeds iets moeilijker wordt. Maar nog meer onder de indruk ben ik later van de 7c links daarvan: 'Ted Gilette'. Wat een mooi apparaat is dat zeg! Plaatschuiven en de kleinste greepjes die ik tot nu toe vasthouden kon. Maar gewoon te doen en met een fantastisch einde. Chapeau Paul Lahaye voor het punten van deze route! Hopelijk krijg ik deze winter nog een keertje tijd om de route af te maken.

dinsdag was ik voor de verandering niet te ver weg van de bouldergebieden uit de laatste klettern. Ik kies voor nangijala. Met een mooi zonnetje vind ik het gebied en op dat moment komt toevallig de überlocal Daniel Pohl de hoek om. Meer geluk kon ik niet hebben!. Ik krijg na de kennismaking de ene opwarmer na de ander om de oren. Direct dooorstomen met een zelden herhaalde 7A+. Na wat geklooi komt de perfecte flow. (Video's volgen snel)

Na een pauze op een zelfgebouwd terras van Daniel met mooi uitzicht en het zonnetje op het gezicht, gaat het verder naar de klassieker van het gebied. Hangwaage. Een logische definitie in het linker dakje. Dit valt toch even tegen!. Pas na meerdere verwoede pogingen vecht ik me erdoorheen. De rots hier lijkt simpel, maar vraagt heel veel gevoel. Het is veel subtieler dan verwacht! Tussendoor toont Daniel me de ene combi na de andere variant. Vooral in het rechterdak zitten een paar snoepjes om voor terug te komen. Met het mooiste zonlicht tijdens zonsondergang trekken we de laatste restjes energie uit onze ledematen en ik kan terug naar huis met een gevoel dat ik vandaag echt iets speciaals heb mogen beleven.