Week 37

Wat een weertje, wat een weertje. Dit is toch het meest geniale weer dat er is om te gaan klimmen. Zaterdag rond de middag direct naar de lessevallei en "tout en rondeur" proberen. Het loopt goed, alleen die instap 6c. Dat moet lekker lopen anders gaat de rest ook niet. Bij de 2e echte poging gaat het goed en ik fiets tot de rustpas voor de crux. Daar komt dan een kruisbeweging waar je met rechts een bidoigt haalt. Ik krijg de vingers er niet goed in (dikke worsten) en krijg de pas niet gemaakt. stom stom. Nou ja, een poging later loopt alles moeilijker maar kom ik toch goed bij de crux aan. Nu wel goed in de bidoigt en door tot het volgende setje. Die is zo slecht geplaatst dat je nergens goed klippen kan. Ik klip dus ook te vroeg waardoor ik de laatste zware pas voor de eenvoudige uitklim niet gemaakt krijg. Een andere klimmer die op dat moment aanwezig is, zegt ook dat veel klimmers het setje verlengen en dan met tape aan de rots plakken om te zorgen dat het setje meer naar rechts hangt, zodat wel enigszins goed te klippen valt. Nou ja, volgende keer maar weer. Ik zit er doorheen.

Op naar Freyr en op de jeunesse voor mijn vriendin een paar makkelijke routes inhangen, ze heeft me lang gezekerd zojuist in trou, ik kan rustig hetzelfde eens terugdoen. Het eten 's avonds in Chamonix is weer super.

Zondag naar Bomal. Voor mijn vriendin eerst naar secteur le croix. 9 routes met leuke bewegingen en nog erg ruwe rots. Ik amuseer me ook en we zijn toch een paar uur bezig. Nadat onze handen zo gevoelig geworden zijn dat klimmen niet zo leuk meer is, verkassen we en gaan een rots zoeken die we beide nog niet kennen. Het wordt roche de Corbeaux. Een mooi massief aan de ourthe, makkelijk te bereiken vanaf Durbuy.

In Durbuy is het heel druk met zondagtoeristen. Na wat rondvraag vinden we de richting waarheen we lopen moeten. Vanaf de markante rots in het dorp (l 'anticlinal) verder lopen langs de camping en links naar onder langs de ourthe verder. Na 1500 meter ligt daar in de mooie avondzon de rots. Hoog en gestructureerd. Ik krijg er weer zin in en ren direct de eerste route omhoog. Een mooie klim van 20+ meters. Nadat de vriendin ook knap geworsteld heeft met één van de rechtse vijfen, probeer ik snel nog alle 6'en te doen voor het donker wordt. Dit lukt door snel achter elkaar door te hakken. er zitten een paar echte plaatjes bij. Sucube maakt indruk en de meest linkse 6b+-kant is ook een goede afsluiter. In het donker gaan we weer naar huis en toch het gevoel niet alleen maar zware routes nét niet af te maken, maar vooral in de nazomerzon heerlijk klimmen.

Weer Modave

De wand is nog steeds droog en vorige week ging de route glucose best goed. Ik had ook een werkzame oplossing voor de bboulder na de rust richting ketting van de 8a+-verlenging. Frank Bogerman heeft me ook de tip gegeven om over het gat te klimmen bij de laatste passen van de 8a. Na relaxed opgewarmd te hebben in een nieuw bedachte combinatie (die noem ik bras sans glucose en die ik verbazend leuk vind) wordt het tijd voor een poging. Er zijn 3 fransen aan het klimmen waarbij eentje, de twee anderen filmt. Ik vraag of hij mijn nieuwe camera ook wilt bedienen. Dat wil ie wel en ik start mijn poging.

Bij de poging is te merken dat 4 dagen rust niet voor écht herstel heeft gezorgd. Ook is het drukkend warm en voelt de lucht aan als stroop bij het ademen. De passen op het einde van de 8a gaan héél moeizaam maar met de andere oplossing dan die ik tot nu toe toepaste (franks' versie zeg maar) kom ik met heel hard persen nét tot aan de ketting. Daar heet het nu: idioot lang rusten, adem terugkrijgen en zoveel mogelijk de verzuring uit de armen schudden. De adem komt terug, de verzuring gaat niet helemaal uit de armen. Toch proberen, ik ben per slot van rekening nu al zover gekomen. Links bakje, rechts ondergreep. slechte tree voor rechts en links naast de hand de voet verklemmen. Het slechte kommetje met links krijg ik nog te pakken, maar mijn lichaam weigert te luisteren naar mijn kommando om dynamisch naar het voorlaatste gat te gaan.

DAMN! nog 'maar' 3 passen. Maar veel te moe in het lichaam en met slechte lucht wilde het net niet lukken. Geeft wel hoop voor de volgende keer, hoewel dat volgend jaar zou kunnen betekenen, want hoe vaak is modave eens goed droog?

Voor de geïnteresseerden: hier een videootje van de poging

Wat een weekend

Zaterdag en zondag was het wel erg warm. Dus het enige om wat heftigs te klimmen is dan een of andere noordwand. Modave was woensdag al aan de beurt geweest, en de belovende pogingen toen lieten me weer eens naar porche de rosieux rijden. Maar: 12 man die op een beurt inglucose stonden te wachten! Na wat gebabbeld te hebben met Roman, zijn we maar weer vertrokken naar Beez. Daar in de mooie namiddagzon eens een poging in die rare 7b(histoire du fou) in secteur l'ecrin. Het kan aan mij liggen maar de passen wilde maar niet lukken! Geen schijn van kans in de crux, dat voelde echt aan als 8b in plaats van 7b. Nou ja. Wat makkelijke dingen doen en op tijd naar huis.

Zondag al kapot bij het wakker worden. Misschien wat te veel gedaan de laatste tijd? Toch met youri naar trou margritte. Dit is toch wel een imposant rotsje! Vreemd genoeg zijn we de enigen, lekker rustig. Na koud die 6c-spleet (nike air) geflashed te hebben (op het tandvlees!) een poging in fatfinger. Dat is toch echt niet mijn ding! 5 passen aan grepen waar je nauwelijks je vinger op kan krijgen! Totaal niet mijn ding en ik kan dus ook niet 1 pas maken! Youri schijnt ook moe te zijn van de laatste tijd, hoewel het er strak uitzag in itinéraire bis. Dan besluiten we maar dat vandaag niet zo'n beste dag is om veel/hard te klimmen en werk ik als afsluiter tout en rondeur uit. Nu dat is een route naar mijn smaak! Lang en met alleen maar goede grepen en supermooie passen. wat een beestachtige contiroute. vergelijkbaar met glucose, alleen wat minder hard op de handen. die hoop ik dus snel te kunnen komen afmaken.

Nu eerst maar eens een paar dagen rust.

Modave

Vandaag maar een kort berichtje (ik ben nog steeds gefrustreerd). Tijdig rijden we naar Modave. Daar heb ik als enige nog de verlengingen van 'Glucose' open. de 8a heb ik een paar jaar geleden al geklommen. Nu nog de 5 passen extra voor de 8a+ en dan nog eens een goede 20 voor de 8b.

De route is en blijft mooi met coole bewegingen. Als opwarmer de passen doen. Tegenwoordig hangen bijna alle setjes er vast in. Dat scheelt nogal. Deze route kan je per keer maximaal 3 keer klimmen. Daarna zijn de handen zo gevoelig geworden dat het zinloos is nog een poging te doen.

de eerste poging loopt erg soepel. Ik heb bij het opwarmen bij de passen voor de verlenging een heelhook gevonden die me eindelijk het gevoel geeft de passen in de 8a+ te kunnen maken, het is toch wel een boulder na de rust van de 8a. Maar op de eindpassen van de 8a, zoek ik teveel naar mijn voettreden en ik kan gewoon niet goed met die 3 kleine randjes omgaan. Ik wist al langer dat randjes mijn zwakte zijn, maar na zo'n soepele instap de zooi in eerste poging te verpsutsen is echt kl*te!

Eeen goed half uur later nog eens. Weer (maar met iets meer moeite) tot de randjes en WÉÉR mijn ellebogen die direct de lucht ingaan. K*T VERD*MME !!! Wat is dit voor gezeik! Nou ja. volgende keer moet het gaan, nog efficiënter klimmen in de rest van de route om uitgeruster bij de randjes te komen.

laters