Frodo in een bierkelder

Damn! wat was het weer eens gaaf om in Ettringen te klimmen. De sector Mordor is dé sector voor de sportklimmer, (bijna) niets van die nare spleten en vrij af te zekeren routes, maar mooie lange goed gehaakte sportklimroutes. Alles zeker 20 meter lang en op ieder moment van de dag ligt er een deel van de sector in de schaduw.

Aan de 'rechterkant' liggen een paar overhangende delen (deelsectoren bierkeller en grotten), relatief uniek in het basaltgebied, en hier zitten dan lange conti routes waar dikke armen gehaald kunnen worden. Marc, een goede vriend die in dit gebied nogal wat routes geopend heeft, heeft ook in de bierkelder een paar beauties gecreëerd. Zo heb ik vorig jaar al 'a tribute to mary bauermeister' (9-) gedaan, en op die dag had marc ook een rechtse instap op deze route geopend. Is het overhangende deel van 'bauermeister' al bruut, de dakpassage van 'der wald auf dem kopf' is imposant! En dan ook de runout sectie van 'bauermeister' erachteraan! Ik voelde me erg goed, en waar ik eerst schrik had voor de passen waar marc zoveel moeite mee had, wilde ik het vandaag proberen.
In Ettringen moet het tussen de oren goed zitten, behaakte route of niet. De passen en passages kunnen je behoorlijk op je nummer zetten. Maar dit keer niet, ik was vandaag in vorm. Na wat zoekwerk in de crux, stap ik een half uur later in de route en flow door het dak en geniet van de uitklim erna. Een mooi moment waar ik het toch allemaal voor doe. Rust tussen de oren, power, vriendschap onder aan de rots, een mooie lijn, bewegen en ontspanning.

Later krijgt marc zijn zin en ik probeer eens de passen van de route 'Krieg der sterne' (oftewel 'starwars' op zijn goed Duits!) En 10 meter dak met brute passen op best goede grepen. Denk aan de stijl van Batman in peps of glucose pour le moineau in modave. Dit gaat mijn volgende project worden deze zomer als het zo'n goed weer blijft.

's Avonds is er tot onze verrassing een meute Usaccers aan het grillen bij de Schäfers. Een gezellige avond met gemengd duits en Nederlands gelul rond het geheel af.

Even naar buiten

Heerlijk die streek rond Bomal. Iedereen rijdt maar naar Calvaire, sommmige kennen corneille ook nog wel, maar er ligt nog veel meer rond het dorpje! Gisteren een paar uurtjes naar roc a l'aisne. 9 routes van 5a tot 8a.
Een klein grotje met dolomietachtige steenkwaliteit, maar dat mag de pret niet drukken. Perfecte afzekering en pompige routes zijin hier te vinden.
Ik had 5 jaar geleden al en paar routes gedaan waaronder de route superstarter(7b). die heeft ook een verlenging door achter in de grot te starten en aan de eigenlijke instap aan te sluiten(7b+). Dit lukte na een mislukte poging waarbij de crux van superstarter nogal wat zwaarder aanvoelt! Ook heb ik met Marc samen een paar keer 'une pas cosmique' geprobeerd. Deze begint ook met de grot instap. Maar dan ga je rechtdoor door het dak met een harde blokpas/dyno. Het effect van een horizontale dyno is vaak niet de pas zelf maar het opvangen van de zwaai. Maarc ziet er goed uit in de pogingen en klimt zoals ie zelf zegt met gleuk de dyno. De truc is bij het aanzetten van de dyno met de linkerhand, niet aan links te denken (dat gaat vanzelf goed naar de platte greep) maar dat de rechterhand zo snel mogelijk nagrijpt. Pas dan is de zwaai op te vangen.
Ik grijp 2 keer goed na met rechts, maar kom 2 keer nét niet goed op de  verlossende greep en kan de zwaai niet houden. Dus een reden om nog 1 keertje terug te komen. En hoewel routes met 1 zware pas moeilijk te waarderen zijn, lijkt ons 8a toch niet op zijn plaats. Daarvoor ging de route (bijna) klimmen toch te snel. 7c of 7c+ eerder. Maar één van de routes met de hoogste fun-factor!

Bahratal second time

Wat een geluk dat het net daar waar ik naartoe reis dit weekend, het erg mooi weer wordt, en het westen van europa in de regen blijft zitten.

Net als eind 2005 kom ik weer in de gelegenheid om in het elbsandsteingebergte te boulderen. Het Bahratal is uit dat vorige bezoek als erg mooi in mijn herinnering gegrift. Zo ook weer dit bezoek.

Vanuit familie uit Dresden zijn we steeds in een 30-40 minuten via Pirna in het mooie dal. Als eerste wordt een andere sector bezocht. Het iedere keer weer leuke zoeken naar de rotsen is ook nu een avontuur. Maar na een tijdje vinden we de erg mooie lijnen en kan het crashpad worden opengeklapt. In het begin voelt het nog relaxed aan, maar al snel bijkt dat het niet echt goed zit met de klimvorm. 6c duurt eeuwig, maar dat is geen schande met deze lijnen.7A wil gewoon niet lukken. Ook moet ik een paar boulder laten links liggen, omdat het toch nogal mossig en vochtig is onder de bomen. We hebben ook het gevoel dat hier niet zo frequent geboulderd wordt als in bas cuvier.

De volgende dag gaan we naar het ons bekende deel uit 2005. Hier ook weer zo'n dag waar het toch lang duurt voor ik alle verstopte snoepjes kan vinden en besluit een overhangende 7A te proberen. Het blijkt dat de vorm van de vorige dag is blijven hangen. Het duurt U R E N voor ik de boulder af kan maken. Dit kan er mede aan liggen dat je bij de laatste pas met de benen naar achter zwaait, en je boven een leegte van zo'n 5 meter komt te hangen. Ik durf dus steeds niet de benen aan te trekken om zo niet de veilige maar hinderlijke richel te treffen. Tot ik eindelijk een mogelijkheid zie om de voeten in de wand te houden. Zo wordt mijn toch al in frustratie omgeslagen motivatie bevredigd met een volledige klim. Het is ook het enige waar ik nog zin in heb. De rechter wijsvinger is roze, en mijn linker wijsvinger heeft een kleine flapper door het steeds maar weer de hand omdraaien in die pocket. Maar het was het waard. 'Knochenknaller' what's in a name) is een mooie lijn met mooie bewegingen. 

De laatste dag is het weer tijd voor een nieuwe sector. Hier is het de uitzondering op de regel: We lopen direct goed naar de blokken toe! Hier zijn veel highballs te vinden en veel 8e graads boulders.

Ik begin met een paar hoge 5jes, en doe een geniaal mooie plaat 6c met een spannende uitklim: ' Holmer'.

Daarna naar het leuk uitziende ' ost-block' ertegenover. De ' meiseltraverse'  lukt snel en wordt met veel plezier gedaan. de zware variant ' meiselfrei'  is wat moelijker vooral door de eerste passen. Maar het blijkt vandaag beter te kloppen in het lichaam en tussen de oren, dus ik bijt me vast met een heerlijk resultaat. De linker kant boven een afstapje van een meter of 4-5 is ook spannend. :-)

Omdat het zo goed gaat mag ik nog even naar de sector 'Schlachthof', waar het blok 'Aboriginal' staat die ik als eerste gezien had in 2005. Daar moest ik naar terug! de mooie lijnen in het midden lukken flash! Echt mijn klimstijl en ook weer spannend. Als laatste nog een 6C zonder naam die toch nog tegenvalt aan het 'schwarz-weiss-block' sluit ik af met een heerlijke dag boulderen.

We zijn in die 3 dagen niemand (!) tegengekomen in het gebied. We hoorde wel dat er geboulderd wordt, maar veel locals zullen de meeste boulders wel kennen, en zoals op zoveel plaatsen is er waarschijnlijk sprake van 'secret spots'. Maar ik heb nog genoeg te doen voor een paar retourtjes bahratal, de schoonheid van de lijnen vraagt gewoon om een terugkeer.

Wordt ooit vervolgd dus.