of zoiets, mijn frans is niet iets wat ik moet proberen in een blog, maar het was wel de gedachte die in mij opkwam toen ik na jaren weer eens naar Freyr onderweg was. Met RDS afgesproken voor wat bleek een mooie warm genoeg zonnige dag op de Allegne.
De tijd in december en januari is altijd beperkt, maar het was weer zo de moeite. Ook heb ik vandaag toch weer mooie lijnen gedaan die ik nog niet kende. Opwarmen met le grand st Bernard links van de pilastre. Leuk spleetje die me direct weer wakker maakt wat klimmen in Freyr ook alweer inhoudt. Staan! Na best een spannende opwarmer ga ik met Robby naar rechts en schrik van de moeilijkheid in petit bull. Een route zonder sterretjes, maar toch zijn na het voorklippen van de haak (verongelukken hoeft niet, deze haken staan zo slecht in deze route) de bewegingen best interessant en dwingend. Typisch Freyr maar weer eens. Dan de apotheose, Robby laat me de lange route naar de pilastre klimmen en ik kan de routes petit ballerina en le folie furieuse onsighten. Veel touwwrijving door helemaal van onder te beginnen en wat een ambiance! dit krijg je niet met boulderen of in een klimhal. pff, de lengte maakt dat ik heel erg verzuur en ik bij het uitklimmen van folie niet weet of ik de directe of niet gedaan heb, spannend is het in ieder geval wel met die weinige haken daarboven. In ieder geval een reden om nog en keer terug te komen voor de definitieve directe. Te mooi deze lijn!
Na de weg naar boven gemaakt te hebben (voor mij altijd het zwaarste wat freyr te bieden heeft, naar boven lopen na het klimmen;-) ) gaan we nog een uurtje naar pucelles, waar ik dan toch maar in millenium.com ga kijken. onsight niet te makkelijk, kan ik die wel direct daarna intikken. De 7'e graad zit er weer in, als de routes maar niet te lang zijn. De route zelf vond ik helemaal niet zo lelijk als velen zeggen. de instap is aardig en de cruxpassen vind ik lekker intens. reglet, voet hoog, zijgreepje met duim erbij en lolot voor een vette kruispas op een 'sloper'. daarna de bak en uitklimmen.
Heerlijk om hier weer bezig te zijn geweest en met deze progressielijn moet 7b en plus ook snel weer mogelijk zijn. Hopelijk meer van dit soort winterdagen buiten.
dinsdag 13 december 2011
vrijdag 2 december 2011
3 uur boulderen, 3 dagen spierpijn
Door een lang weekend bij familie in Dresden, kan ik weer van de gelegenheid gebruik maken om een middag naar Bahratal te rijden 35 km verderop. Het is de derde keer dat ik hier kom en het blijft mooi. De condities zijn gewoon geniaal en het is niet de vraag of ik met mijn ongetraindheid wat moois kan klimmen deze dag, maar hoeveel moois en in welke graad.
3 hours Bahratal
Ik begin met de morgenfile in Dresden centrum en kan daarna lekker de autoweg A17 nemen die me dan toch snel naar het dal met de Bahra brengt. Parkeren bij de splitsing en maar eerst eens de sector hammertor herontdekken. Veel geploeter door het groen en dan toch alle boulders gevonden, maar geen die mij uitnodigt om mijn valmatje uit te klappen. Terug naar de auto en achter de parkeerplaats omhoog naar sector schlachthof. Hier bevalt het me beter, ik loop weer de meeste boulders van de sector langs en besluit na een 5 een mooie 6B kant te doen op het VdB blok (boulder 1 in de film). Dat gaat best, alleen vind ik geen mooie manier om van het blok af te komen. Dan maar terug op het crashpad springen. 6B ging al direct en voelde niet onmogelijk aan. De erg mooie kant (VdB, 7A+ sd) aan de andere zijde is een geniale lijn maar een beetje indrukwekkend in mijn eentje. Ik voel er wel een paar keer aan, maar kan in het midden de oplossing niet vinden. Da's maar goed ook, de uitklim ziet er best hoog uit en je moet in het midden nogal horizontaal boven de grond hangen.
Met wat gezoek heb ik het riesen-block gevonden en de 6C daar ziet er geinig uit. Dus gechecked, gepoetst en schoentjes aan. Deze makkelijk aanvoelende boulder loopt goed en lukt direct (boulder 2 in de film). Nou, een 6C die niet te zwaar aanvoelt? Zou vandaag er dan toch meer in zitten?
Veel boulders zien er aantrekklijk uit, alleen beperkt de keuze zich, door helemaal alleen in dit stille bos te zijn. Zonder spotter en zo is het toch een zorgvuldige overweging welke risico's men aan wil gaan en hoe zeker ik me voel bij een wat hogere of gevaarlijkere boulder. Ook zijn er zo'n mooie lijnen hier (zoals Kato of motivation, beide 7C. Misschien ooit?) maar ik ga spontaan bij een niet echt interessante 6C rechts op het schlachthof blok staan die een heel andere stijl heeft. Een rechte wand en kleine greepjes, goed om de vingers warm te krijgen denk ik. Dat blijkt ook, maar vooral is de boulder veel interessanter dan ie eruit ziet! Mooie bewegingen en commitment maken het een leuk kwartiertje. De zitstart doe ik ook nog, gewoon om de boulder nog een keer te kunnen doen. Daarna weer een 6C, nu op de Schwarz&weiss wand. Het lijkt een boulder van niks, en als je ervoor staat vraag je je af waarom je zou instappen. Totdat je het probeert en je keer op keer eruit valt! Een echte puzzel dit keer, het is niet zo duidelijk hoe dit voor die graad te klimmen is. Toch is er dan ineens die mooie oplossing, de voetplaatsing en -volgorde iets anders en ik kan de zijgreep anders belasten en zo mijn rechtvoet hoog genoeg krijgen. super! (boulder 3 in de film)
Een pauze bij de auto met broodjes en thee en ik durf nu zelfs aan 7e graads boulders te denken. Ik kan er een verschillende kiezen maar ga toch direct naar het aborigines blok waar ik een paar jaar geleden al een paar mooie highballs gedaan heb zonder bang te zijn. De grepen waren toen goed en het afsprongdeel is egaal genoeg. En toen had ik ook al die lijn links gezien: pfeil 7B. In de topo staat: (ohne hangel). Zou het een definitie zijn? ik kan niet uitvinden welke, en bedenk me een sequentie die het grote blok aan de rechterzijde niet echt gebruikt, buiten één greep voor rechts. Kan het helemaal zonder? Het zal best, maar het is niet logisch, een gewring en erg storend. Dan maar gewoon klimmen zoals het goed aanvoelt. Het is precies mijn ding, redelijk goede grepen en veel lichaamsspanning. De uitklim is dan toch weer erg spannend, maar koppie erbij houden en uitklimmen die hap. Het einde is niet moeilijk meer. Wow, heerlijk wat een lijn. 7B of niet, erg mooi om deze dan te klimmen! (boulder 4 in de film)
Dan toch nog een andere moeilijke lijn zoeken. Weer langs die blokken die voor vandaag te risky uitzien en dan de mooie lijn Schwarz 7B+ proberen. Het lijkt een mogelijke lijn maar het midden is dan toch erg moeilijk. Nou ja, zou wel te veel van het goede zijn om nu een 7B+ te willen klimmen. Dan trekt met toch die VdB-kant van vanmorgen me als een magneet terug en ik moet en zou toch de oplossing vinden voor die boulder, daarbij ben ik nu goed warm en vanmorgen niet. En na wat gepruts is daar ineens de goede greepvolgorde en kan ik de video aanzetten om hopelijk direct de zitstart te doen. En ja hoor! Met veel verzuring en vooral veel concentratie op de uitklim om maar vooral niet de diepte in te gaan is de beleving compleet. De cruxpassen zijn gewoon super en ik kan dagen later nog zo de focus terughalen en het gevoel dat ik beleefde om die passen direct juist te maken. De uitklim is zoals te verwachten best makkelijk maar erg scary met zo'n gepompte armen en erg hoge hartslag. Maar weer is het devies, blijven klimmmen, ook tussen de oren en ik heb 'm in de pocket. gewoon super mooi en een super gevoel. (boulder 5 in de film)
Ik ben erg diep gegaan en voel me moe genoeg om naar huis te willen. Ik ben er net 3 uurtjes en kan eigenlijk de hele dag nog doorgaan qua tijd, maar het is goed zo. Gelukkig heb ik die beslissing ook genomen, ik heb dagen later nog steeds spierpijn, maar die zorgt er alleen maar voor dat ik steeds aan die mooie boulders blijf terugdenken. Hopelijk dat ik nog vaker hier terugkom, er is nog genoeg aan mooie lijnen om te doen.
3 hours Bahratal
Ik begin met de morgenfile in Dresden centrum en kan daarna lekker de autoweg A17 nemen die me dan toch snel naar het dal met de Bahra brengt. Parkeren bij de splitsing en maar eerst eens de sector hammertor herontdekken. Veel geploeter door het groen en dan toch alle boulders gevonden, maar geen die mij uitnodigt om mijn valmatje uit te klappen. Terug naar de auto en achter de parkeerplaats omhoog naar sector schlachthof. Hier bevalt het me beter, ik loop weer de meeste boulders van de sector langs en besluit na een 5 een mooie 6B kant te doen op het VdB blok (boulder 1 in de film). Dat gaat best, alleen vind ik geen mooie manier om van het blok af te komen. Dan maar terug op het crashpad springen. 6B ging al direct en voelde niet onmogelijk aan. De erg mooie kant (VdB, 7A+ sd) aan de andere zijde is een geniale lijn maar een beetje indrukwekkend in mijn eentje. Ik voel er wel een paar keer aan, maar kan in het midden de oplossing niet vinden. Da's maar goed ook, de uitklim ziet er best hoog uit en je moet in het midden nogal horizontaal boven de grond hangen.
Met wat gezoek heb ik het riesen-block gevonden en de 6C daar ziet er geinig uit. Dus gechecked, gepoetst en schoentjes aan. Deze makkelijk aanvoelende boulder loopt goed en lukt direct (boulder 2 in de film). Nou, een 6C die niet te zwaar aanvoelt? Zou vandaag er dan toch meer in zitten?
Veel boulders zien er aantrekklijk uit, alleen beperkt de keuze zich, door helemaal alleen in dit stille bos te zijn. Zonder spotter en zo is het toch een zorgvuldige overweging welke risico's men aan wil gaan en hoe zeker ik me voel bij een wat hogere of gevaarlijkere boulder. Ook zijn er zo'n mooie lijnen hier (zoals Kato of motivation, beide 7C. Misschien ooit?) maar ik ga spontaan bij een niet echt interessante 6C rechts op het schlachthof blok staan die een heel andere stijl heeft. Een rechte wand en kleine greepjes, goed om de vingers warm te krijgen denk ik. Dat blijkt ook, maar vooral is de boulder veel interessanter dan ie eruit ziet! Mooie bewegingen en commitment maken het een leuk kwartiertje. De zitstart doe ik ook nog, gewoon om de boulder nog een keer te kunnen doen. Daarna weer een 6C, nu op de Schwarz&weiss wand. Het lijkt een boulder van niks, en als je ervoor staat vraag je je af waarom je zou instappen. Totdat je het probeert en je keer op keer eruit valt! Een echte puzzel dit keer, het is niet zo duidelijk hoe dit voor die graad te klimmen is. Toch is er dan ineens die mooie oplossing, de voetplaatsing en -volgorde iets anders en ik kan de zijgreep anders belasten en zo mijn rechtvoet hoog genoeg krijgen. super! (boulder 3 in de film)
Een pauze bij de auto met broodjes en thee en ik durf nu zelfs aan 7e graads boulders te denken. Ik kan er een verschillende kiezen maar ga toch direct naar het aborigines blok waar ik een paar jaar geleden al een paar mooie highballs gedaan heb zonder bang te zijn. De grepen waren toen goed en het afsprongdeel is egaal genoeg. En toen had ik ook al die lijn links gezien: pfeil 7B. In de topo staat: (ohne hangel). Zou het een definitie zijn? ik kan niet uitvinden welke, en bedenk me een sequentie die het grote blok aan de rechterzijde niet echt gebruikt, buiten één greep voor rechts. Kan het helemaal zonder? Het zal best, maar het is niet logisch, een gewring en erg storend. Dan maar gewoon klimmen zoals het goed aanvoelt. Het is precies mijn ding, redelijk goede grepen en veel lichaamsspanning. De uitklim is dan toch weer erg spannend, maar koppie erbij houden en uitklimmen die hap. Het einde is niet moeilijk meer. Wow, heerlijk wat een lijn. 7B of niet, erg mooi om deze dan te klimmen! (boulder 4 in de film)
Dan toch nog een andere moeilijke lijn zoeken. Weer langs die blokken die voor vandaag te risky uitzien en dan de mooie lijn Schwarz 7B+ proberen. Het lijkt een mogelijke lijn maar het midden is dan toch erg moeilijk. Nou ja, zou wel te veel van het goede zijn om nu een 7B+ te willen klimmen. Dan trekt met toch die VdB-kant van vanmorgen me als een magneet terug en ik moet en zou toch de oplossing vinden voor die boulder, daarbij ben ik nu goed warm en vanmorgen niet. En na wat gepruts is daar ineens de goede greepvolgorde en kan ik de video aanzetten om hopelijk direct de zitstart te doen. En ja hoor! Met veel verzuring en vooral veel concentratie op de uitklim om maar vooral niet de diepte in te gaan is de beleving compleet. De cruxpassen zijn gewoon super en ik kan dagen later nog zo de focus terughalen en het gevoel dat ik beleefde om die passen direct juist te maken. De uitklim is zoals te verwachten best makkelijk maar erg scary met zo'n gepompte armen en erg hoge hartslag. Maar weer is het devies, blijven klimmmen, ook tussen de oren en ik heb 'm in de pocket. gewoon super mooi en een super gevoel. (boulder 5 in de film)
Ik ben erg diep gegaan en voel me moe genoeg om naar huis te willen. Ik ben er net 3 uurtjes en kan eigenlijk de hele dag nog doorgaan qua tijd, maar het is goed zo. Gelukkig heb ik die beslissing ook genomen, ik heb dagen later nog steeds spierpijn, maar die zorgt er alleen maar voor dat ik steeds aan die mooie boulders blijf terugdenken. Hopelijk dat ik nog vaker hier terugkom, er is nog genoeg aan mooie lijnen om te doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)