DE en BE

Een weekendje locale klimgebieden.

Zaterdag was het weer eens tijd voor Ettringen. Het begon allemaal zoals het hoort met een paar nieuw geopende routes, cleane spleten, die marc lekker inhangt en ik weer eens het 'geen haken gevoel' kan genieten. Daarna een paar mooie routes die Marc geopend heeft, 'big apple' en 'apple juice'. Daarna door naar waarvoor we gekomen zijn, de overhangen van Ettringen. Sector Bierkeller, maar vooral de grotten zijn speeltuinen voor de overhangende liefhebber. Ik wil weer eens proberen alle passen in 'krieg der sterne' te maken. Dit is toch een van de 8b's die in de buurt is en waarin ik het gevoel heb er iets te zoeken te hebben. Bij het proberen wil het niet zo met de lichaamspanning, en het wil niet echt. En dan gebeurd het: ik trek er weer eens een greep uit. Deze keer een geplakte greep die het schijnbaar niet meer houdt onder al dat gewicht. Jammer, maar vooral voor een andere klimmer die op het punt stond een herhaling van de route te boeken.

Dan maar verder in een ander heftig ding, 'die wilde zwerge'. Dit is een combinatie van een instaptraverse onder uit de grot, en aangekomen bij de instap van 'die wilde kerle' een verbindingsboulder van zeker 7B. Alles bij elkaar een echte uitdaging, en ondanks dat het een combi/verlenging is, een erg mooie. Marc krijgt het voor elkaar de verbindingsboulder te maken, dus een projectje erbij voor het trainingseffect.

Ik zelf ga in de route links van 'kerle' proberen: 'In der Kelle des Zementgiessers'. Ik doe een goede flash poging, zoals in de video te zien is, maar de voetklem leg ik niet goed genoeg. Na nog 2 pogingen kan ik genoeg druk op de klem houden bij de passen en pers er met alle macht nog net de uitklim eruit. Gelukkig maar. Marc trekt zich lam op de passen van 'Diablo' die hij dan zondag zal klimmen. Andy Eisenhauer, een locale sterke klimer,  opent weer een nieuwe route van onderuit de grot en dit ziet er lekker strak uit. Ik kom terug! Andy zal ook nog deze week een schroefdraad inboren op de plek van de afgebroken greep, kan iedereen zijn eigen favoriete greep erin zetten voor zijn/haar poging.

Zondag dan laat naar Beez, waar het afgeladen druk is! groepen vol met mensen die te wachten staan op een klimmetje onder begeleiding. Vandaag maar weer naar Ecrin, waar ik nog een paar dingen te doen heb en waar Britta lekker kan hakken. Beide merken we weer dat in België alles gewoon hard gewaardeerd is. of het nou 3+ is of 5c of 6b. Hakken en zagen in Beez. Later wordt het nog wat rustiger en kunnen we nog wat meters maken op secteur Jonction. Het blijft een mooi gebied, ook als ik er niet zwaarder klim dan 6a. We'll be back, natuurlijk.

Nazomer

Even snel dan.

Een weekendje FJ met perfecte weersvooruitzichten. Het mocht niet baten. Laten we het zo zeggen: ik heb betere weekenden gekend. Toch was alles aanwezig. Kuchen bei Gasthof Eichler, 2 andere gästehäuser uitgeprobeerd en daar redelijk gegeten, veel nieuwe rotsen bezocht (Grossenoher wand, kalte wand, affalterthaler turm, Z-bau, bahnhof) Vooral naar de kalte wand wil ik terug, mooie routes van 6 tot 9.

Bijna vakantie, hopelijk is het dan beter.

Regen in Thüringen

3 dagen vrij en op weg naar de familie in Dresden. Dan kom je dus door het deelgebied Thüringen. Tussen Eisenach en Jena liggen dan net ten zuiden van de A4 een aantal klimgebieden. Check it out! - dachten we.

Laat komen we aan op de camping ergens in het middengebergte bij Oberhof. Dit blijkt 's morgens een nogal heftig sportdorpje te zijn met worldcups biathlon en skispringen en rodelen enz.

Na het bemachtigen van de nieuwste topo gaan we eens op zoek naar rotsen, hoewel het klimmen niet veel zal worden. Ondanks een voorspelling van bewolkt maar droog, regent het de hele morgen. We vinden met wat rondrijden het dichtbij gelegen finkenstein. Dit ziet er speciaal uit! hier wil ik weleens terugkomen. Van de verte bewonderen we de 12 apostelen. Maar klimmen vandaag, niet met dit vieze weer. Dan maar vroeger naar Dresden. Onderweg daarnaartoe is het toch droger dan in Oberhof en we besluiten toch het oostelijk deel de "Döbritzer kalkfelsen" eens te bekijken. Maar toch steeds weer die motregen die maar niet ophoud.

De kalkfelsen lijken bij aankomst toch niet te hoog, maximaal 12 meter is niet veel, vooral in het rechtse deel is het meer veredeld boulderen. Dit doe ik dan ook maar, tot afgrijzen van Britta die het maar niks vindt. Ik klim een leuke 7 (6b) die ook een 6a in bleau kan zijn.



De rotsen verder links zijn wat hoger en er zitten wat leuke lijnen in, toch een keertje terugkomen? In ieder geval als we weer eens richting Oost Duitsland rijden, gaan we met beter weer zeker in Thüringen klimmen.

Een dag voor de lace ups

Gelukkig dat Paul nog zin had in een dagje klimmen. en dan ook nog naar Freyr. De dag ervoor heeft ie de technische 'fil a plomb' in peps gedaan waar het om complexe voet en hand volgordes gaat (en ondanks naar eigen zeggen: "een routegeheugen als een achterlijke zeester") Vandaag zou het werken worden in 'la sylvia'. Ik was er een jaar geleden al eens in wezen kijken, en het heeft wat die route. De condities zijn ook nog eens erg goed en na het uitwerken en een vergeefse poging, krijg ik dat gevoel waarvoor ik het toch allemaal doe: flow. De voetposities kloppen, ik heb dat mooie innerlijke ritme en geniet van de poging: soepeltjes! Direct erna ga ik in 'souvernir éternel' kijken. Na Geert Mercelissen gezien te hebben in de instap ga ik voor de flash, en dit lukt. Duidelijk makkelijker dan sylvia en (ik vind het) minstens zo mooi, ben ik toch langzaam aan het geloven dat ik wat voettechniek krijg en ook wat kleinere greepjes kan vasthouden.

Daarna sleept Paul mij naar de al legne als ie hoort dat ik 'vive le femmes' nog niet gedaan heb. In de avue maak ik een domme fout door direct in het begin een tussengreepje te overzien, die de harde kruispas doenbaar maakt. Dan doe ik de rest maar avue, en terecht een mooie route, met een pompige traverse en nog een lullig pasje op de plaat erna. Ik ga daarna nog als een mak lammetje in 'Nina hagen' op aandringen van ons aller zeester. Ook hier kom ik verbaasd door de plaat (waarom zeurt iedereen hier toch over de verre haakafstand? is mij niet opgevallen) en verknal de poging door daarna eigenwijs rechtdoor te willen klimmen, terwijl de mooie barst rechts gewoon bereikbaar is. Eigenlijk gewoon een goede flash (het was alweer 6 jaar geleden dat ik er eens in was gaan boulderen) maar gewoon dus niet. Nou ja, geen schande om nog ooit een keer in deze route te stappen als de condities weer goed zijn. Een mooie route en typisch Freyr.

Woensdag weer? de goede maanden zijn begonnen! (september-november)