oltre finale

Nadat we gisteren nog een keertje in finalborgo waren, hebben we toch de topo van oltrefinale gekocht. Hierin staan een 5 tal valleien beschreven die ten west-zuidwesten van finale in het ligurische achterland liggen. We rijden direct naar de vallei van pennavaire en komen vanaf albenga redelijk makkelijk tot castelbianco, midden in het bekendste gebied uit de topo. Hier zijn bijna 30 sectoren beschreven en voor ieder wat wils. We vinden het gerestaureerde dorpje colletta en lopen de wand waar we willen klimmen voorbij. De sector telematica is uitermate geschikt voor een relaxed dagje klimmen met routes tot max. 6b.



Britta gaat vandaag ook goed en tikt een paar 5c's in. In de zon gaat het wel, maar de wind is er nog steeds en dus is het in de schaduw erg koud. Soms volene we na een pauze onze vingers niet tijdens het klimmen!. 's Middags komt de zon weer achter de tegenoverliggende berg tevoorschijn en we doen nog wat mooie routes. Ik krijg op de terugweg langs sector Caprette nog een cadeautje met 2 hele mooie 6c's in een overhang met veel collonettes. Wat blijft dit toch mijn lievelingsklimstijl! Ook is te merken dat ik nog altijd totaal onfit ben, de 6c's kosten toch wel bijna alles van me om ze onsight uit te klimmen. Normaal is dit een opwarmertje, laten we hopen dat het gevoel niet zo blijft.Morgen weer zon in de weersvoorspelling, hopelijk met minder wind.

koude wind

Na een dag regen op eerste kerstdag, is er een koude noordenwind opgekomen. Soms lijkt het wel regelrecht storm! De temperatuur laat het nu ook afweten, het komt op zijn hoogst op 8 graden. Met de wind erbij is het geen pretje. Toch proberen we 2e kerstdag wat te gaan doen. We rijden vanuit ons verblijf 3 km het dal opwaarts en lopen dan 20 minuten door een mooie hang naar Casa del Vacchè. We hebben problemen de routes tussen de bomen te vinden en dan blijkt het ook nog een niet gesaneerd gebied! Oude roesthaken, die ik toch ga belasten. Ik doe 2 erg mooie routes, die ik had kunnen genieten als die haken maar niet zo onbetrouwbaar waren!



Na een teleurstelling lopen we terug en denken aan een ander gebied. de eerste sector van het grote en beroemde rocca di perti heeft een paar routes die Britta misschien ook wel wil proberen. Het blijkt dat de weg naar boven zo slecht geworden is dat de auto niet door de gaten en geulen omhoog te krijgen is, en ik heb het geprobeerd!
Het blijkt te koud te blijven en ook vinden we nogal wat extra kettingen die niet in de topo staan, dus meer weer naar beneden, hopelijk is het morgen beter.

Vakantie in ligurië

Ik heb al lang niets meer geschreven, maar nu is het bijna live vanaf the spot! Rechtstreeks vanuit finale ligure, met een internetconnectie in het appartement, hier de blog van petjes' en britta's kerstvakantie.

Kort gezegd: zon! Zonder t-shirt klimmen in de zon is geen probleem hier. Door de korte dagen is het zo voorbij, maar als de zon nog niet achter de heuvels verdwijnt, is het hier heerlijk.

Dag een gaan we naar het eerste gebied van de nieuwe topo, met een mooie opwarmsector met korte makkelijke routes voor britta. Ik kan later nog eens een dak in voor een goede maar niet zo fijne poging in de zwaarste route van het gebied. De haken zijn erg oud en verroest, en ik ga gewoon voor de toprope-rodpunkt. dood hoef ik nog niet, en het wil ook niet lukken. Later vind ik de betere grepen maar is het te laat voor nog een poging.

Dag 2 voor het eerst naar monte cucco.



Ik heb onderaan de berg al een paar keer gebivakkeerd. Mooie herinneringen aan de koude winterdagen 8 jaar geleden,  met een koudwaterslang als douche met je voeten op het ijs. Het is er nu rustig, weinig tentjes op dit moment, ook aan de rots is er niemand. We kunnen vandaag eens voor de lange routes gaan. Er zijn hier een paar mooie makkelijke lijnen tot 60 meter in 2 lengtes te doen. Allemaal mooi kalk, goed afgezekerd en met een mooi uitzicht.



Aan het eind van de dag lopen we nog even langs de andere sectoren en ik probeer nog een 7a+ op anfiteatro. Maar zelf een 35 meter lange 7a+ met een crux op het einde kan ik niet meer zonder een beetje training, en training heb ik al LANG niet meer gehad! Maar een mooie wand en zeker een gebied om naar terug te komen, de aanloop is niet lang en de wanden zijn mooi, een beetje een mix tussen freyr en buoux.

Misschien dat ik deze vakantrie nog een paar keer kan schrijven. fijne feestdagen iedereen!

Rurpot

Ik kreeg de kans om een doordeweekse dag naar het stuwmeer van Essen te rijden en daar eens te checken hoe goed één van de nieuw bekend gemaakte bouldergebieden uit de klettern is. En 's morgens blijkt ook nog eens dat het fantastisch (boulder-)weer te zijn. Vanuit Köln is het 78 km, en ik ben er na de ochtendspits dan ook snel. Het is helemaal onderaan de oever van het stuwmeer en met de coördinaten van udini.de kom ik redelijk snel bij het gebiedje. Wat een geluk ook dat ik deze dag niet alleen hoef te boulderen, maar ik stomtoevallig de huismeester van het gebied tref!

Enthousiasme van beide kanten en meteen 'klikkend' begint Daniel Pohl mij in te wijden in alle boulders van het toch wel kleine gebiedje. Maar zoals een echte local zijn er heel veel toch logische definities, die het alles erg lonend maken. Ik kan na het opwarmen de pas 4e 'begehung' van de subtiele 7A+ 'blanc et noir' halen. Tussendoor op een eigen terrasje genieten van de herfstzon en later weer door met bijvoorbeeld de klassieker 'hangwaage' ook 7A+. Daniel doet de een na de andere boulder en ik probeer ook een paar af te maken. Boulderen is voor mij lang geleden maar het is een dag van ontspanning, gesprekken, filmpjes maken, genieten gewoon. Bij zonsondergang nemen we afscheid en ik beloof nog eens om de filmpjes online te zetten.

Bij deze dus: onder www.patrick-coenen.nl bij 'films' in het menu, kiezen voor '2008'.

filmpje van afgelopen zomer

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om het volgende filmpje te 'cutten'.

Het is Ima Nahumury die Viva zapata klimt in Bomal Corneille. Ik ben erg tevreden met het resultaat. Laat een commentaar achter als je er iets over wilt zeggen, zou ik eens interessant vinden!

Comblain en Freyr en Essen

Zondag was het toch weer mooi, deze maanden zijn toch de mooiste van het jaar. Ik kan maar niet begrijpen dat mensen nu niet buiten gaan klimmen.

Vorige week was ik al met Harold in rocher la Vièrge. een relatief nieuw behaakt gebied. Er wordt al langer geklommen maar al het rework van vooral Kobe is niet mis! Ik had een mooie dag op verticale rots met mooie technische blokpasroutes. Zelfs een First Ascent zat erin. Harold liet mij edelmoedig meedoen in een nog niet geklommen route. Mij lukte het nét in de 3e poging. Ongeveer 10 passen op kleine zooi met veel technische gevoel maakt het een interessante 7b+.

Zondag dus. Freyr en dan de allegne weer eens. Hier was ik al lang niet meer geweest. Mijn maatje van vandaag, Werner wil graag naar tartine de clous, 7b. De makkelijkste route van de rij in het midden van de allegne. Tim van der Sleen is er al in bezig als we ons links van de pijler opwarmen. Vooral de '87 er route van Ad v.d. Horst 'going wild' vind ik een indrukwekkend staaltje technisch "freyr"-klimmen. Één van de vele verborgen schatten van Freyr.

Dankzij Tim aanwijzingen kan ik tartine flash omhooglopen. Een fraaie route die steeds iets moeilijker wordt. Maar nog meer onder de indruk ben ik later van de 7c links daarvan: 'Ted Gilette'. Wat een mooi apparaat is dat zeg! Plaatschuiven en de kleinste greepjes die ik tot nu toe vasthouden kon. Maar gewoon te doen en met een fantastisch einde. Chapeau Paul Lahaye voor het punten van deze route! Hopelijk krijg ik deze winter nog een keertje tijd om de route af te maken.

dinsdag was ik voor de verandering niet te ver weg van de bouldergebieden uit de laatste klettern. Ik kies voor nangijala. Met een mooi zonnetje vind ik het gebied en op dat moment komt toevallig de überlocal Daniel Pohl de hoek om. Meer geluk kon ik niet hebben!. Ik krijg na de kennismaking de ene opwarmer na de ander om de oren. Direct dooorstomen met een zelden herhaalde 7A+. Na wat geklooi komt de perfecte flow. (Video's volgen snel)

Na een pauze op een zelfgebouwd terras van Daniel met mooi uitzicht en het zonnetje op het gezicht, gaat het verder naar de klassieker van het gebied. Hangwaage. Een logische definitie in het linker dakje. Dit valt toch even tegen!. Pas na meerdere verwoede pogingen vecht ik me erdoorheen. De rots hier lijkt simpel, maar vraagt heel veel gevoel. Het is veel subtieler dan verwacht! Tussendoor toont Daniel me de ene combi na de andere variant. Vooral in het rechterdak zitten een paar snoepjes om voor terug te komen. Met het mooiste zonlicht tijdens zonsondergang trekken we de laatste restjes energie uit onze ledematen en ik kan terug naar huis met een gevoel dat ik vandaag echt iets speciaals heb mogen beleven.

heerlijk alleen

Een dagje met Jos, erg gezellig, jammer dat deze gast niet vaker mee kan gaan klimmen. Jos maakt het niet uit waar we naartoe gaan, en ik heb vorige week 'jolly jumper' niet kunnen afmaken, door een greepuitbraak. Mozet is het dus. We komen vertwijfeld aan of het wel kan met de nattigheid. Mar het blijkt ideaal weer te zijn! En ook nog eens helemaal niemand aan de rots. Echt vreemd dat niemand buiten is terwijl de condities gewoonweg optimaal zijn.

Deze dag is om kort te zeggen erg releaxed en leuk en het is genieten van een mooi namiddagzonnetje en mooie technische routes. Of het nou 5c, 6b of 7c is, alles is te gek. Ook 'jolly jumper' lukt uiteindelijk. 'Moby dick' direct na het uitwerken (best een aanrader voor een korte 7b). 'Zwaluw' gaat  zelfs onsight. Maar het mooiste vond ik toch wel 'pinoccio'. Echt doen als je eens in mozet gaat klimmen.

Weer Freyr en weer droog weer

Altijd rijden, er is altijd wel iets te klimmen. Deze keer ook weer. Pas  bij zonsondergang lopen we in de beginnende miezerregen naar boven. En dat na een mooi middag klimmen aan de pape. Eerst 1 van mijn laatste lijnen vanaf de grond aan de pape afgehaald. Een 40 meter lange 6b. Harde opwarming zo, maar een mooie route.

Daarna op de tête eindelijk eens radar gedaan en direct door in R2 lengte 1 gecombineerd met Focquet Lengte 2. Mooi en lekker lang.

Daarna natuurlijk direct de setjes via portes du chaos in bonsai. Vorige week zat ik er al dichtbij, alleen die laatste harde pas in de crux is nogal onzeker. Eerst een weerstandsstukje via redelijke tot matige greepjes, en dan na het klippen van de 4e haak een breedtepas waarbij je een bidoigt moet mikken en dan onder de hand lopen om een intermediair te pakken die Errug klein is. Hiermee de voeten allebei op iets hogere treetjes en dan dynamisch door met een onzekere kruisbeweging. Een aantal keren miste ik die kruis, waarna het eigenlijk voorbij is en de bakken van portes komen. Zo ook vandaag. Steeds tot de kruispas en vliegen. Alleen wilde het in de 3e poging per ongeluk wél lukken, niet te veel kopzorgen maken, heupen dicht naar de wand brengen en vooral niet nadenken maar diep genoeg in die greep komen om hem te kunnen fixeren. Die kleine stemmetjes zitten vaak meer in de weg dan dat het lichamelijk niet wil. Zo ook nu.

Daarna was het tijd voor het project van Robby. Die ging steeds beter hoewel het (net als bij iedereen) duidelijk werd dat goede voetplaatsing cruciaal is voor succes. Je hoeft niet sterker te worden om beter te worden in niveau. als Robby de voeten op de goede plek zet, zal het project volgende keer zeker gaan vallen.

Al met al weer een mooie dag, nu hopen dat het zo'n goed weer blijft tot de wintertijd. analsazi en bansai liggen nog te wachten op herhalingen .

Freyr is the best!

Ik heb toch een haat liefde verhouding met freyr. Aan de ene kant vind(vond) ik het klimmen daar veel te technisch en veel te moeilijk, om maar niet te spreken van de berg op terug naar de auto na een zware dag klimmen. Maar aan de andere kant is het er zooo mooi! De ambiance en de routes en het uitzicht, en later een biertje of iets te eten bij chamonix.

In ieder geval was ik weer een paar keer aan e grote rots. Dinsdag had ik afgesproken met Robby de Smedt. Die Vlaamsche klimmer ken ik al sinds 2006. Het is erg mooi weer en ik ben blij dat ik een halve dag vrij had genomen. Van Belclimb weet ik van de combiroutes bij Johnny Bee delight watch. Olivier Coenen heeft dat weekend alle 3 combi's van die route links van JBDW gedaan. Chapeau! Banzai, Bonsai (bansai tot aan portes du chaos en die uit) en analsazi (bansai tot an de zandloper van JBDW en die uit). Omdat dit soort routes toch het meest mijn stijl zijn, ben ik nieuwsgierig geworden. Na mooie warming up aan de pape, waar Robby maar net de flash mist van millou malin, kruip ik in bonsai waar nog een paar setjes vna iemand anders inhangen. Ik blijk toch redelijk snel alle passen kunnen maken, ook de uitklim over de 6c is de moeite waard. Het is heel atletisch en in het midden een brute cruxpassage met van rechts naar links een harde breedtepas naar een bidogt die je goed moet mikken en dan kruisend naar een verre niet zo goede greep. Direct daarna kan je in portes uitwijkenen is de moeilijkheid voorbij. 2 pogingen stranden steeds op die breedtepas. Hier moet je toch fris genoeg aankomen, omdat ik de pas die daarna komt nog harder vindt. In ieder geval een mooie dag hakken in het zonnetje.

Vrijdag ben ik vrij en spreek af met Patrick Lanners, de local van de bomalstreek. Het regent veel 's morgens, maar omdat ik Patrick niet kan bellen of we het desondanks toch proberen, rijd ik maar naar Freyr. Wat moet dat worden? Om 12:15 aangekomen is het in ieder geval opgehouden met regenen. We besluiten dat merinos noord de sector is met de meeste kans op droge rots. En ja hoor, perfecte droge rots. De opwarming in 'Alec/christina' laat voelen dat er zelfs erg goede condities zijn! 'Un soir' zit rechts op de merinos en zag er altijd al interessant uit. Voor de flash ben ik duidelijk nog niet warm genoeg, maar na wat puzzelen lukt het de poging direct daarna. Patrick heeft nog een poging meer nodig. Waarom er in de topo iets over 'lancée après lancée' staat,snappen we niet, het zijn allemaal uitgekiende technische passen, en niet veel dynamisch in deze route te ontdekken. Kort maar leuk.

Om niet te doen wat ik zo vaak doe (niet in een echt zware route stappen, omdat die wel eens niet zou kunnen lukken en ik dan meestal maar iets makkelijkers doe) besluit ik bêta te vragen voor de route chamonix bad night. Die route staat al lang op mijn lijstje van 'moet ik echt eens proberen', en Patrick Lanners kent hem nog van vorige week. Er is een makkelijke uitklimvariant van deze route, bovenin ga je dan naar rechts. Door perfecte uitleg door Patrick van de instapcrux kan ik deze 7c variant flashen! Wow! Misschien dat ik toch echt randjes kan vasthouden? Of zou ik langzaam maar zeker leren hoe je op de voeten moet staan? Nou ja, ik kijk ook nog naar de originele uitklim en ik ben blij dat ik die niet heb proberen te flashen. Kleine greepjes en 2 geboorde gaatjes maken dat de uitklim hard is. Ik bedenk hoe ik dat zou willen klimmen en de poging daarna is het direct goed! vandaag lukt het echt! Wow, zo snel had ik die redpoint niet verwacht en bovenin maake ik toch wat slordigheidsfoutjes. Maar zoals bekend: If you can't climb, be strong! ;-)

Daarna probeer ik weer eens chao pantin, maar ook vandaag doe ik die route als ik eigenlijk al te moe ben. Ik ben hierdoor al zeker 7 keer op de laatste pas gevallen. Ik blijf dit stom ding moeilijker vinden dan 7b. Volgende keer toch eens instappen als ik minder moe ben. Na een biertje bij cham, rijd ik ontspannen naar huis. Jammer toch dat het steeds 300 km zijn, Freyr zou dichter bij huis moeten zijn.

Ibbenburen

Een dagje in het noorden. Dörenther klippen. Hier wilde ik altijd al eens klimmen. Zandsteen en zo. Bij de rots aangekomen vind ik het nogal tegenvallen. Königstein en dreikaiserstuhl zijn toch niet de groterotsen die ik verwacht had.

Nou ja. proberen maar. Sinds de Sächsische schweiz heb ik niet meer zonder magnesium geklommen. Het is nogal wennen. Britta kan er helemaal niets mee. Na een toch wel mooie 6b+ gedaan te hebben, dan toch maar eens kijken naar die overhang waar een paar routes boven de 7a uitkomen. De banane zonder blok blijkt toch nogal heftig te zijn en ik neem niet de tijd me er goed in te werken, hoewel het niet onmogelijk is. Voor de snelheid beslis ik de originele banane in te tikken en dan de erg mooie 'hexe' te doen. Een combi van banane en alien. Dit is tenminste een beetje sportklimmen! Na nog even bij pliseewand wezen kijken is het alweer tijd om naar de auto te gaan. Misschien dat we nog eens terugkomen als we weer in de buurt zijn. Die banane zonder blok wil ik wel eens afmaken!

Slovenie

Zal ik toch iets opschrijven van mijn zomervakantie 2008?

Eens iets anders. slovenië, het land met een nieuwe topo, alleen maar goed behaakte klimgebieden en mooie omgevnigen. We gaan eerst eens kijken in het bohinj dal. Daar klimmen we meerdere dagen in veel te warm weer in Bohinj, Peč pri Bohinju, Bohinjska Bela, Kupljenik en kijken eens naar Bodešče en Turnc. In bohinj en bohinjska bela kan je goed klimmen, van mooie 3e graads tot vette 8e graads routes.

ook rijden we een dag over de pas op 1611 meter en daarna het socadal in. We klimmen in Vršič en Pri Pavru. Beide 2 kleine gebiedjes met maximaal een enkele 7a+ of 7b. Vooral 5e en 6e graad dus. Maar vooral Vrsic is mooi met zijn alpine omgeving. En de rit door het socadal is de moeite waard.

Na 7 dagen toerisme met een camping met alleen maar nederlanders (camping sobec) rijden we naar het vipavadal. De wijstreek van slovenie. Hier is het veel rustiger en is er een minicamping. Van daaruit kan je in 10 minuten naar het klimgebied Vipava waar je lange aanlopen hebt en vaak over steengruisvelden moet traverseren. Beter is het de ander kant op naar Vipavska Bela. Daar is de aanloop minimaal en de rots mooi alleen niet al te hoog. Sector 1 is ee nminigrotje met harde routes. Sector C heeft er mooie lijnen, maar bijna geen natuurlijke route. Veel bewerkte grepen. Toch zijn er erg mooie routes te klimmen. Sector D is groot en laag maar biedt van alles wat. Van 4- tot 8a+. En door de bomen lekker in de schaduw.

Misca pec en osp kunnen we alleen even langsrijden. Hier in juli/augustus klimmen staat gelijk aan zelfmoord. Wat een hitte!

Al met al een ervaring, vel deed ons daenken aan België waar je ook veel kleine gebiedjes met kalk hebt. Buiten bohinjska bela en kupljenik was het meer een lokaal karakter. Die 2 gebieden waren echter wel mooi voor de 7e graads klimmer en konden zo als een favoriet gebied uit de FJ geplukt zijn. Als iemand eens wil gaan klimmen daar, stuur gerust eens een mailtje.

Eindelijk weer eens iets fitter?

Nou, de laatste tijd heb ik weinig om te bloggen. Of het regent steeds, of het lukt maar net niet een mooie moeilijkere route te klimmen. Er wordt de laatste tijd sowieso niet veel geklommen. Maar een week voor de grote reis naar het zuidoosten ben ik toch wat vaker buiten aan het klimmen. Afgelopen zaterdag had ik al zo'n dag in Ettringen, 4 keer een regenbuitje nadat net de rots opgedroogd was en 's middags 2 keer op de voorlaatste pas in een 7c eruit vallen. Nou ja, ik mocht toch tevreden zijn denk ik. Tijdens de eerste poging in die 7c kon ik geen 2 passen achter elkaar maken.

Maar goed, maandagavond weer eens naar Dave. Daar was ik al járen niet meer geweest. Ik heb er al alle routes boven de 6b gedaan. Maar nu komt een jaar geleden een entry op de dB van belclimb erbij : een combi van kangarou(7c-tje) en spoutnik(7b). 7c/7c+ staat erbij. Dat beloofd wat. De 2 originele lijnen had ik dus al en daar had ik mooie herinneringen aan.  Er zijn ook nog genoeg lijnen in de 6b-6a range die ik nog niet had gedaan. Lekker volume training dus. Sector cosmos heeft zo een paar lijnen die 35 meter lang zijn.Vooral de route cosmos L1 en L2 vragen wat continuïteit. Het blijkt een goede opwarmer. Als ik later in de genoemde combi stap, 'flash' ik het hele spul gewoon! Nou ja, om dit nu 7c(+) te noemen gaat me echt te ver. Zaterdag geen 7c uit kunnen klimmen en nu gewoon een semiflash! Wel een super lijn, maar zeker niet de moeilijkste route in Dave, dat blijft toch 'le pen'. Ik houd het op een erg makkelijke 7c. Na nog een leuke route uit te klimmen met Jeroen samen, is het alweer te merken dat eht langzaam vroeger donker begint te worden. Hopelijk nog een paar mooie klimavonden voordat het niet meer gaat na het werk.

Nieuwe indrukken

De laatste tijd is het niet veel klimmen dat de klok slaat. Maar zo nu en dan kom ik nog wel buiten de deur met een touwtje en een pofbuil. Zondag was eindelijk Britta weer eens erbij. Zo lang geleden dat we samen eens waren klimmen, dat het toch echt weer een plezier is. En dan ook nog samen een nieuw gebiedje ontdekken! In Hotton waren we nog niet geweest. Het blijkt iets verder rijden te zijn dan Bomal, en het ziet er best aardig uit. Hoog genoeg om indruk te maken en met lekker veel makkelijke routes. De eerste is direct de langste: walter pijler. Een erg mooie lijn over een graat die best de moeite waard is. Voor de rest doen we nog veel lange routes rechts daarvan, waarbij het er steeds op aankomt om de instappen door te hijsen, daarna is het steeds gebeurd en genieten van de zon in de uitklim. Britta heeft echt wel nog het klimmen in het lijf, de technische oplossingen komen nog als vanzelf. Nu weer die conditie opbouwen voor de grote vakantie eind juli.

Zelf doe ik nog een mooie lijn grand Marc, met best een conti crux op het einde. Als afsluiter nog even 'schmickel schmackel' proberen. Erg kort en met boulderpassen blijkt het een aantal pogingen waard. Atletische instap en dan 6 harde passen waarbij ook een mono ge-deadpoint moet worden. Het lukt maar nét, maar dat is genoeg. Hier komen we terug aan het water voor meer routes.

Revival

Tja wat moet ik zeggen, ik kan eigenlijk geen woorden vinden voor de schoonheid van Berdorf. In het begin van de eeuw was ik hier een aantal jaren na elkaar ieder weekend de hele zomer lang. Ik heb ook alle lijnen geklommen buiten vijf stuks die ik nog wil doen.(Yollin, isatis, remoise, hast la vista, boderline. Bij Smetana, was not was, en sexual harrasment weet ik nog niet of ik ze wel wil klimmen, eigenlijk niet. die tel ik dus niet mee) En sinds de kaartenregeling er is ben ik nog maar 3 keer daar geweest. In de tussentijd is er natuurlijk www.climbing.lu gekomen en een totale sanering van het gebied. Als ik nu routes doe en terugdenk hoe de haken toendertijd soms stonden... Ook hebben ze nogal wat routenamen uit de oude tijd niet meegenomen op de dB, wat ik erg jammer vind. Maar dat doet niets af aan de schoonheid van zo goed als alle routes. En de betovering van het bos, het kleine dorpje, de locals, het goede eten in Echternach... freyr is erg mooi, maar voor mij is dit het beste dat noordwest Europa te bieden heeft.

de weersvoorspellingen zijn niet goed, maar gelukkig wil Leon wel met me proberen droge rots te vinden. 's Nachts stormt het flink, maar na 's morgens ontdekt te hebben dat het supermarktje in Berdorf dicht is, en in Echternach de broodjes veel te duur zijn, komen we toch bij een droge rots aan! Meteen maar een mooi lijntje trekken op dé opwarmwand van berdorf. De bewegingen zijn steeds mooi en de behaking is uitermate goed. Daarna een iets hardere opwarmer en door naar de secteur isatis. Hier zitten een paar recenter bedachte combinaties van routes. Met nog geen 150 routes moet je als local toch iets! Bijna 40 zijn het er. (zie de dB van climbing.lu) ik ga eens in 'ak su'. ywene in en bibi uit. Ja laat de bovenste crux van ywene weg, dus blijft de onderste blokpas over. Mooie lijn en goed te klimmen. Intikkertje dus. Dan 's middags verder bij de secteur sisyphus. Leon wil wel in parapluie en ik wil een andere combi proberen: 'crosstown traffic', de lijn ziet er goed uit! rechts in 'undercover angel' instappen en met de eerste minicrux van Sisyphus naar het gat en dan door tot in parapluie, van rechts naar links dwars over de wand. "On-sight" maak ik slordigheidsfoutje en ga even later nog eens, nu met meer secuur voetenklemwerk (mooi scrabblewoord) en een dan toch erg pompige parapluie. Leon heeft veel nieuwe ervaringen tijdens het uitwerken en de pogingen; voetenwerk, ademhaling, ontspannen spanning, enz.

Ik ga nog maar eens in Remoise voelen. Deze route heeft in de laatste 15 jaar pas 3 successen gezien. Jean min trin thieu opende, Erik Jacobs en Bart van Raaij hebben de route erg lang gelden gedaan. Het is 1,5 meter gigantisch hard op een paar randjes en een heelhook, en dan een 6c uitklimmen. Ik kan maar steeds de 2 laatste passen (van de 6) niet maken. De grepen zijn zo slecht en je hebt zo weinig speelruimte om te bewegen dat het schier onmogelijk aanvoelt. Toch is dit voor mij nog één van de laatste uitdagingen in Berdorf. Maar vandaag niet. Leon en ik hebben ons langzaam maar zeker stukgeklommen maar ik krijg 'm nog in La paulette gepraat. Een mooie lijn bij isatis die echt een klein avontuurtje is. Zelf probeer ik Yollin nog maar daar doe ik toch echt iets niet goed bij haak 3 (of het is echt een lengteprobleem) en laat het erbij. Dan maar Isatis zelf. Een beruchte route. Gelukkig opgewaardeerd tot 7c+ want na een uur werken en tot mijn verbazing tot de ketting komend, is dit een route voor de rechte wand specialisten. Maar ik kan alle passen maken dus 1 van de laatste 5 lijnen die ik nog te doen heb gaat hopelijk snel vallen!

Zondag is het kouder en wat vochtiger en we warmen iets langzamer op, onze lichamen voelen de zaterdag tot in de botten! Na de steeds weer leuke 'luftikus gaat Leon parapluie afmaken en wil ik wel eens in de 'crazy' uitziende variant van Sisyphus proberen. vanuit het gat over een lijst naar rechts en aan de kant omhoog om weer terug te komen in Sisyphus. Erg spannend omdat je ver naar rechts gaat vanaf het setje en ook nog van bovenaf bij het volgende setje komt. Luchtig dus. Het vraagt nogal wat werk om de juiste manier te vinden en Sisyphus is bij de uitklim ook niet bepaald 6a... Leon heeft flow en ondertussen regent het ineens. Dus heel berdorf staat of bij nikita te schuilen of bij sisyphus. Met publiek doe ik dan 2 pogingen maar het is toch net te maximaal, de pas na de rand door naar die kant tussen sisyphus en undercover angel is een paar millimeter buiten het bereik van mijn vingers. Dus heb is er weer eens een spectaculair project bij. hopelijk snel weer terug.

mergellandroute deel 2

Dat viel mee! Vroeg op de fiets, geen pijn aan het achterste van de eerste dag en direkt de wittemerberg op. Daarna de eyserbosberg. Vandaag zijn het de kortere heuvels maar met een groter stijgingspercentage. Via de fromberg komen we aan bij de highlight: de keutenberg. Met een mountainbike kom je alles op (volgens mijn pa) en dat klopt ook. We bedwingen de knobbel en fietsen over het mooie plateau om daarna in Ijzeren en stukkie lekkere vlaai te eten. De sibbergrub ligt in de schaduw, brrr! dan de best lang doorgaande berg bij walem en we krijgen nog een processie te zien van een stapel communicanten. Hulsberg, Arensgenhout en bergaf naar Valkenburg, rechts, rechts en weer bergop langs mijn oude school terug naar Arensgenhout. Dan een goed middagpauze en de rest is uitrijden. Via Schimmert en Ulestraten naar Geulle en daarna via Bunde langs Meerssen de laatste kilometers, met tegenwind en 130 km in de benen nog even de kuilensteenberg op en af. Gehaald! Wat een gevoel is dat, geen fietser zijn, maar wel de mergellandroute gereden (in 2 dagen weliswaar, maar toch) Een belevenis, en mooi om met mijn vriendin te delen. Ik kan toch opnieuw verliefd worden op dit stukje land hier. Als aandenken kopen we een olijfboompje, die wilde ik al lang hebben en dit was een mooi moment om eraan te verbinden.

Volgend weekend weer klimmen, wie wil met me ergens naartoe? mail maar klim_petje@hotmail.com

Zuid limburg

Een andere sport en een mooie omgeving. Ik ben de laatste tijd toch meer in contact aan het komen met mijn roots. Als geboren en getogen zuid-limburger is het toch schandalig hoe weinig details ik eigenlijk ken van mijn omgeving waar veel mensen zo lyrisch over zijn.

De laatste weken zijn mijn vriendin en ik eens wat op de weg gaan fietsen (op de MTB's hebben we zelfs straatbandjes gelegd) Veel kastelenroutes, ik wist niet dat er zoveel mooie kastelen en kasteeltjes waren hier. Ook culturele dingen als een architectuurstadswandeling in Heerlen is een echte eye-opener. Wat een mooie stad is het eigenlijk, je moet het alleen eens getoond krijgen.

met het pinksterweekend is het dan eens zover, de 'pelgrimtocht' voor de nederlandse fietser is toch de mergellandroute. 135 km heuveltje op en af. En dat zijn soms toch wel een paar stijginkjes! We doen het vandaag en morgen in 2 delen. Het eerste deel ging vandaag door het zuidelijk deel aan de belgische grens van Maastricht tot bijna in Vaals. Vooral de stijging na Epen houdt lang aan, net of je in het buitenland bent. Maar de rit is vooral mooi met veel vakwerkhuisdorpjes en gehuchtjes en veel geschiedenis in het begeleidend schrijven van de ANWB. Bij ieder dorp is er wel een mooie anekdote.

Morgen dan het noordelijke deel met de zwaarste en steilste klimmen, Eyserbosberg, keutenberg, fromberg, vosstraat, enz. Ik ben benieuwd of het goed is voor mijn conditie en lichaamsvetpercentage ;-). Maar vooral is het een mooie ervaring rijker en kan ik alleen maar trots zijn dat ik tijd neem om dit mooie stukje aarde waar ik 'thuis' tegen kan zeggen, te ontdekken en ervaren.

pakje croma

Een mooi bruin korstje en gaar van binnen, zo is een Freyr zuidwand bij 25 graden in de schaduw. Zelfs de route inlezen zorgt ervoor dat je hartslag omhoog schiet. En nog maar te zwijgen van de pijn in de tenen in de veel te warme schoentjes. Maar toch op de 5 anes klimmen. Mooie lange routes, een lesje in piaz/dülfer klimmen met Galère en sanglante. Dan maar de hitte in voor sirop de limace. Het wil niet echt, en ik werk de route rustig uit. Veel technisch gepruts in het cromwell stuk. Dan mooie conti passen op zij/ondergrepen en een typische freyr uitklim. Maar meer zit er die dag niet in met dit weer. Robby tikt erg mooi de super route envie folle in , en we besluiten toch nog even op merinos noord alle beetjes nog uit het al kapotte lichaam te knijpen. De 7a+ rechts van chamonix blijkt een knappe weerstandsroute te zijn. Na uitwerken gaat het nog net, hoewel het lijf al protesteert door bij iedere blokkering in de onderarmen te verkrampen. Maar als ik toch zover gereden ben, dan ook waar voor mijn geld!

Geen tijd meer voor een biertje dus snel naar huis en met een vermoeid lijf een klein berichtje typen. (Freyr is een wintergebied!)

pfff!

Z0, mooi lenteweer en eindelijk tijd om naar buiten te gaan. Donderdag spreek ik met de locale goeroe af in de bomal/hotton streek: Patrick Lanners. Het wordt Tabreux. Vorige keer was niet alles droog, dus vandaag wordt het routes klimmen die ik toen nog niet gedaan had. De 7a+ en de 7b rechts staan nu niet onder water van de Ourthe, die vallen dus. Vooral de 7b vind ik knalhard, met een mooie inklim en een harde crux. Zelfs daarna kan je nog vallen. Ook de mooie en technische motocross moet er snel aan geloven. Dan blijft alleen nog kung fu over. Een mooie lijn en een snoeiharde dyno in het midden maken dit een kleine beauty. Ware het niet dat Patrick na uitchecken van de dynopas bevestigd dat de pas vroeger veel makkelijker was. Het is onstabiele rots en dus breken er nogal wat tussengreepjes en treetjes uit. Ik kan de dyno ook bij veel proberen niet 1 keer maken. toch zwaarder dan 8a? ik denk het wel. Hopelijk vinden we ooit een oplossing.

Vrijdag dan de hele dag voor Freyr met Paul. Op tijd erheen en perfecte omstandigheden aan het water. Op de pape heb ik nog genoeg routes niet gedaan, dus opwarmen in groenlandaes, verre haakafstanden na een  harde instap. De handen merken de ruwe rots van gisteren. Dan doe ik le franciase; een dubbele lengte die er erg mooi uitziet, net naast de klassieker 'le pape'. Ik verslik me in het middenstuk en ga psychisch nogal kapot. Erg spannend en bibberig. Maar het einde maakt alle spanning waard. Luchtig en een mooie crux over het dakje. Maar ik moet wel even gaan liggen en bijkomen. Dan tijd voor Pauls project van vandaag, uitwerken van 'cocaine fingers' en ik wil weer eens naar 'god s(h) ave the queen' kijken. Het blijft toch een wensroute. Maar donderdag en die opwarmer van net heeft teveel van mijn rust gekost, dus ik durf/kan vandaag niet de moeilijke pas vanaf het tweede vaste setje te maken. Ik zeker daarna Paul in een mooi geklommen cocaine fingers en we hangen direct maar eens 1 van de mooiste lijnen van freyr in: 'lachez les fauve'. Het blijkt dat alle tickmarks daar van Monique zijn die de route donderdag al geklommen heeft. Ik verbaas mezelf door in toprope (ja je leest het goed: petje in toprope) dat ding te flashen! Volgende keer als ik meer rust tussen de oren heb, ga ik deze zeker nog eens voorklimmen, wat een beauty! Daarna maakt Paul de passen ook, en heeft misschien wel een nieuw project erbij.

Toch een mooie dag, jammer genoeg hebben we geen tijd meer voor een pint bij chamonix. dat doen we de volgende keer weer.

lente!

tjonge, wat is het toch fijn in het zuiden te wonen. om 12 uur in de auto om iets na 13 uur aan de ourthe bij bomal Corneille. Ik heb afgesproken met Harold, en die had al veel getraverseerd. We doen snel de gladde l'arete en stappen door naar aubain. Daarna denken we sensuel emoi te doen, maar we komen in een route die ik toch al eens gedaan had. De route vind zich rechts van le dix de der en is een harde 7a. Super mooie bewegingen en een goede pomp door de kleine regletjes.

Dan moet ik maar eens gaan kijken in de nieuw behaakte 'case pipe'. een oldskool 7b die eigenlijk gewoon 7c is. links instappen en op de laatste goede tree het tweede setje inklippen. Dan direct een redelijk ondiepe mono, waarbij mijn middelvinger niet past, dus moet ik het maar met de ringvinger proberen. vanaf nu minitreetjes en dan gaat de linkerhand over de mono op schouder op een slecht blokje en gas geven naar een verre breedtepas in een goede greep. Dan met nog steeds slechte treetjes maar betere grepen al snel naar de nog enigszins moeilijke eindpas. ook hier is de truc om de voeten op de goede plaats te hebben en valt die pas nogal mee.

Nadat Harold jammer genoeg de moeheid voelt in de 7a en een voetfoutje maakt, lukt mij daarna verbazend direct de beschreven route. Er is nog tijd om een andere route uit te werken. Een (volgens mij) nog niet herhaalde route in corneille: Bladerunner. boven l'arete door de grijze wand, een viertal bikkelharde passen en een uitklimmetje. manomanoman, 7c me hoela, volledig uitgestrekt naar een zijgreep, voeten bij de handen in de overhang en even ver dynamisch in een mono vallen, daaraan ook nog klippen en blijven persen voor een volledig uitgestrekt te halen zijgreep. Dan is het al voorbij. Moet wel kunnen, maar dit is ook weer goed 8a in plaats van 7c. Wel mooie bewegingen en zeker de moeite waard. Hopelijk kan ik eerst de oude haken vervangen, want die zijn wel erg discutabel. en mijn enkels (of erger) breken op het terrasje hoeft voor mij niet.

Al met al een mooie lentedag aan de ourthe waar het water erg hoog stond.

Uiensoep

Een dagje vrij en marc kan ook. Dus wij morgen maar eens een paar prints uit het www gehaald en eens een andere rots uitgezocht. Hopende dat er iets droog zou zijn, rijden we een uurtje verder eerst naar coléoptère. Niet droog maar wel de moeite voor een andere keer. Dan maar naar Tabreux, bij het voorbij rijden ziet zelfs calvaire er nat uit. Bij tabreux lijk het ook mis, maar toch blijkt wel iets te gaan. We warmen op op de 5jes links en gaan dan voor de 6b 'mariposa'. Alles is kort hier en dus harde passen, we klimmen ook tussen de natte strepen op de rots door, wat het niet makkelijker maakt.

De tassen liggen tussen een groene bodembedekker die nog al penetrant naar uien ruikt. Het zal ons de dag blijven begeleiden, want het blijft droog en er zijn genoeg droge routes. Alleen staat de Ourthe nogal hoog dus het is toveren om goed te zekeren en het touw droog uit de routes te trekken. Na mariposa kijken we in Nous on tire les clous et on s'en fout en we vinden snel een oplossing. Hupje naar de bak, links sloperrandje, rechts naar een sloper op schouder. Erboven een erg klein randje op zijgreep en dan pak ik een slecht schouderpaspukkeltje vast om aan de zijgreep naast het 3e setje uit te komen. Dan naar de goede greep om te klippen en uiklimmen zonder groot blok. Dat maakt het nog interessant en we klimmen het beide in de poging erna. Voor 7c een inkoppertje.

Daarna maar naar die mooie lijn ernaast: 'kung fu!' Dezelfde start  huppas en dan gekruisd naar de schoudergreep van eerder, dan een paar sloperrandjes en een goede rand vanwaar gedyno'd moet worden, dan nog 2 harde passen en het is alweer gedaan. Wat hard zeg! ik stel mijn waardering van de vorige route naar onder, het verschil met deze route is te groot. Door mijn ongetraindheid van het moment gaat het niet echt goed, maar het geeft motivatie voor een volgende keer. Net als de instap recht onder de dyno van kung fu. Hier kan nog een variant geopend worden. Het voelt niet zwaarder aan dan kung fu zelf. Er moet alleen een haak bij dan. Waarom heeft niemand dit nog gedaan?

De 2 rechtse routes liggen vol in het water, dus genoeg om voor terug te komen. Met de blauwe lucht gaan we nog even in 'Ny' en 'rocher du parc' kijken, maar of we daar snel naar terug gaan? Tabreux is in ieder geval de moeite waard.

Ettringen blijft speciaal

Alweer zo mooi weer en eindelijk kan ik weer eens naar een stukje rots. Het wordt Ettringen omdat België dit weekend verder weg is. Ik ben op tijd daar en opwarmen gaat zoals in Ettringen normaal (hard dus). Een 7+ in Kühlschrank en daarna direct een zware 8. Echt mijn ding normaal, deze route is een licht overhangende peiler met van het betere mep- en hookwerk op 2 kanten. Toch wilde het vandaag niet zo, alleen maar bibberen. Heb ik gisteren toch teveel alcohol gehad? Pas in 3e poging krijg ik de passen aan elkaar geregen.

Marc had al langer een idee voor iets speciaals in de sector Bierkeller. Wij dus de boormachine geregeld en een paar haken. In Bierkeller komt in de winter niet echt veel zon, dus tijdens het inboren krijg ik het nogal koud! Maar met maar 2 haken is de lijn klaar voor een first ascent. Helemaal links van deze sector instappen en dwars over 5 bestaande routes klimmen we naar de uitklim met de nieuwe haken. Het blijkt geniaal te zijn, luchtig en lang en met superleuke passen. Echt een supermooie seilschaft-erstbegehung (alleen wat koud).

Na deze 'einzigartige' opening is de spirit hoog. We lopen weer naar de grote wand waar de zon deftig op een 40-tal mensen aan het schijnen is. Zo'n beetje alle routes heb ik hier wel geklommen, maar ik heb nog een paar harde noten te kraken, en dus besluit ik eens 'feistes grinsen direkt' uit te werken. Het is een korte hard plaatboulder op de vingers, een moeilijke passage over een minidakje en dan een terrasje waar je kan picknicken. De pfeiler/versnijding die volgt is dan de kers op de taart met een soort hoekdyno.

De passen worden uitgewerkt en in de 2e poging gaat het onderste stuk direct goed, maar wankel. Dan een picknick in het midden en op voor de dyno. 2 keer zet ik mijn linker voet fout, maar daarna gaat het zelfs halfstatisch!

Er is nog tijd over, links van feistes grinsen is een route met 3 geboorde greepjes: 'kraftwerk'. Het is ook al eens zonder die greepjes gedaan, en marc werkt een mooie sequentie uit rechts na de 2e haak. Ook ik krijg door hoe het moet werken en besluit nog voor de rotpunkt te gaan, het enige probleem is dat na de 2e haak je (te) ver naast de 3e haak klimt en het op het randje van een grounder wordt om de goede greep te bereiken. Ik besluit het risico te nemen en ga ervan uit dat als de eerste passen 'flow' zijn, de rest wel goed komt. Ik heb flow, alle passen zijn perfect afgewerkt en toch kan ik op het einde mijn rechtervoet niet juist op de tree krijgen om de laatste greep te pakken. Ik vraag ver boven de 2e haak een blok en wordt een meter boven de bodem opgevangen, zonder die blok was het spannend geworden! Volgende keer en methode vinden om die 3e haak bereikbaarder te maken, want deze variant van de route is ERRUG mooi!

Met zonsondergang loop ik voldaan naar de auto, en vandaag typ ik dit blogje met nogal wat spieren die nog steeds protesteren. Ettringen ist Geil!

Russan! eindelijk...

1996, nationaal team training weekend met Arnauld Petit in the house. Onder andere praat ik met Arnauld over mijn favoriete klimstijl en hij adviseert me naar Russan te gaan om de route pipeline te proberen, als ik toch zoveel van collonettes houd.

2007, het is eindelijk zover, ik ben in Russan! de eerste keer moeten we natuurlijk abseilen door het gat, en ik kom in een plek terecht die mijn overhangbloed laat stromen! Wat een vet dak hebben ze hier! ik vergeet even de collonettes en kijk hunkerend naar de vette stalactieten en grote gaten boven mij. Misschien iets om te proberen?

Eerst maar eens op zoek naar de bekende klassiekers hier. Bijna 300 routes, maar 90 % van de mensen is in Russan toch altijd in die ene sector te vinden. Begrijpelijk ook, bijna iedere route heeft een mooie lijn, collonnes genoeg en geen te korte boulderroutes zo te zien, maar ook geen 30/40 meter lange uithoudingsbeesten.

Opwarmen op de sector ernaast geeft al te kennen dat het hier nog altijd om best scherpe kalk gaat die de vingertopjes snel gevoelig kan maken. Het werken met de 'stenen slurfen' daarna was alweer lang geleden, maar voelt zo goed aan! de eerste dag gaat Macumba op de laatste moeilijke pas flash en na marc geniet ik van de 2e poging terwijl Raschel en Ingmar naast me in quatre de siècle bezig zijn. Ingmar tikt 'm dan snel in.

Na een rustdag (de eerste dag hadden we al in Collias geklommen) gaat Scoliose best goed en ook daar is het flow in de 2e poging. Direct daarna probeer ik dan na meer dan 10 jaar eindelijk pipeline. Ingmar was het al gelukt 2 dagen ervoor. Ik kom erg ver in de flash, en dan blijkt het toch om de laatste 2 passen te gaan. 22 passen in totaal, de laatste 10 passen best zwaar en dan na de collonettes een klein randje pakken en bijpakken en dan naar nog een slecht randje gaan en deze ook weer bijpakken om naar de grote eindbak te gaan (Ingmar had een andere oplossing). Uiteindelijk lukt het me om maar liefst 8 keer boven aan te komen en 4 keer die laatste rand te pakken, maar niet om bij te pakken om naar de eindbak te gaan. steeds ben ik zo oliedom om maar niet precies goed op de rand te meppen. Gewoon triest. Nou ja, weer iets om voor terug te komen, zullen we maar zeggen, en weer eens geleerd dat bij rotpunkt klimmen goed uitwerken best belangrijk is.

Na een weinig enerverend maar best grappig oud op nieuw feest, doe we nog een 3e klimdag en hier lukt het marc niet om maelstrom uit te klimmen.

Ik kan wel nog samarance flashen op erg goede aanwijzingen van Loek. Ingmar tikt wel nog maelstrom in, net als in die week russan pour sang en scoliose. Raschel deed op onze eerste rustdag weer een 8a (quatre de siecle) en nog een paar andere zware routes. Het weer was goed, t-shirt uit, maar om 16:45 was de zon weg en da's toch te vroeg. Katja en Laura en Stephan knokken in decadence. Laura laat op het laatst zien wat vechten is en rustig kunnen blijven terwijl je het moeilijk hebt in een route.

Vooral ook de moeite waard blijken veel 6e graads routes daar. Voor ieder wat wils in Russan.

De laatste klimdag zijn we nog in pont st nicolas. Een gebied dicht in de buurt daar. Goed te vinden en veel makkelijke en moeilijke routes naast elkaar. Alle moeilijke routes zijn gemodificeerd. Jammer maar er zitten toch mooie lijnen bij. ik zie na het opwarmen een lijn die niet in de topo staat, net naast een lijn die ik er erg goed vind uitzien: Plaintes murmurées. De onbekende route blijkt een mooie blokpas 7a te zijn op 1 brede colonne. Plaintes ernaast wordt door een onbekende ingehangen ik kan eens proberen voor de flash te gaan, zo moeilijk ziet dat er niet uit. Zou 8a moeten zijn. Ik stap in en bij de moeilijkste pas, een extreme kruis naar een collonette vanuit een ondergreep bi-doigt, glijd mijn hand weg uit die bi-doigt, jammer. De 2e poging is dan kat in het bakkie en ik denk eerder aan 7c, nog niet eens de zwaarste. Een mooie lijn maar ook een beetje een teleurstelling die overwaardering. Voor de rest van de dag lukt niets meer en kijk ik naar marc zijn flow die dag (2 ander 8a's moeten vallen). super.

vrijdag dan regen tot onze knieën (figuurlijk dan) en op tijd terug naar huis. we'll be back?