Lekker raggen

Als je niemand hebt om naar buiten te gaan, dan maar het laatste herfstlicht genieten van een Avondrondje en iets voor de vetverbranding doen.

plaat en overhang

Na het WE dan toch tijd om een klein blogje te tikken.

Vrijdag zou een goede klimdag worden, was de voorspelling. Dit komt ook uit. Met Harald naar Freyr voor mijn projectje. Hoewel ik in de hal uit 7b's blijf vallen, wil ik toch een vette poging trekken in crazy cracker. De vorige keer heb ik die uitgewerkt en 2 pogingen gedaan. Dat ging verrassend goed! 18 passen zonder rust en heel precies klimmen. Harald en ik beginnen op de pape en doen 2e lengtes. Dit is zeker een aanrader, even een makkelijke route op en vanaf de stand echt freyr voelen! Ik klim chez jules op de allerlaatste pas onsight. Echt frustrerend maar geen schande om deze nog eens te moeten klimmen, dit is een errug mooie route. Vreemd dat het einde zo in de overhang is, als er een paar meter hoger een natuurlijke standplaats is. En ik kan ook zien dat inde route 'de mesmaeker' geen haken zitten. Waarom topo na topo steeds deze route vermelden als die niet klimbaar is?

Dan Harald zekeren in God s(h)ave en dat ziet er echt wel oké uit. Alle passen gaan gewoon, nu nog fit genoeg worden. Ik ben aan de beurt en waar ik mezelf 15% kans voor geef, gebeurt: ik klim direct crazy uit! Maar al vanaf pas 8 dacht ik eruit te vallen, waanzinnig moeten knokken en het duurt dan ook een kwartier voor ik mijn adem terug vind. pfff, 8a in derde poging. In vorm zijn is soms raar, in juni geen 7a kunnen trekken en in oktober een 8a zonder training. Wie weet hoe dat kan, vertel het me.

Dan de laatste route die ik onderaan de allegne nog niet gedaan heb: aragorn. Een heel andere stijl en een heel ander kaliber. Harald probeert eerst en ik kijk daarna eens hoe klein de greepjes zijn, ergo ze zijn klein! Maar dit is wel mooi klimmen dat je in geen hal vindt. Als je genoeg staat is het alleen op het einde moeilijk. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voor ik deze route kan klimmen. En daarna, ted gilette, mephisto, megaflops, 13 boulevard,ni vu niconnu, enz, enz.

Een week later

Na vorige week met het mooie weer in Freyr geweest te zijn, is het nog steeds mooi weer als ik zondag in mijn eentje maar weer eens de lange rit maak. Met Robby die de zekerdag bij Puurs in zijn lijf heeft en Tim warmen we op aan de pape. Daarna lekker weer onder de bomen onder aan de allegne. Ik warm mee op en doe daarna de technische 'fifi pied d'acier'. Één van de vele freyreske routes; vingers en voeten. Daarna als Tim kuhmbu probeerd en Robby lekker lange stuitervallen maakt, probeer ik maar weer eens crazy cracker. Voor ik instap geeft een walloon me een tip voor de greep bij het eerste setje. Dit blijkt goed te werken en tot mijn eigen verbazing loop ik lekker door de route tot pas 14 (van de 18) Jammer dat het volume niet genoeg was, maar de maximaalkracht zit schijnbaar toch goed! En hoe het kan? ik klim of doe nauwelijks andere sport op het moment. Het zal wel dit fenomeen van die golfbeweging zijn die iedere sporter kent. ups en downs. Nu dus schijnbaar een up.

Na een dutje probeer ik nog eens maar door die slaap is het lichaam niet wakker te krijgen en ik kan bijna geen pas maken, het lichaam slaapt schijnbaar nog. Nou ja, wel iets om voor terug te komen.  Daarna nog maar een freyrroute, en ik heb alles routes onder aan de allegne gedaan (buiten aragorn en mephisto). Ricky banlieue is ook een vingerroute met een precieze crux. Na uitwerken geen probleem en zo is het weer genoeg geweest. Weer alleen die saaie rit naar huis.

4 dagen

dinsdag weer eens plastic. En jawel, het motiveert! Donderdag dan boulderen op hetzelfde, lekker ontspannen naar oplossingen zoeken. Vrijdag een lange wandeling in het westen van sauerland. 15,3 km en 350 hoogtemeters. die zijn ook te voelen, net als de warme najaarszon. Zaterdag dan Freyr en veel te veel zon, Zondag nog even 36 km fietsen door de voerstreek. 4 dagen sport achter elkaar. Als ik dit schrijf is het te voelen.

Maar dit is een klimblog, dus freyr. Op tijd aanrijden en via onder langs naar de allegne lopen. Daar warm ik maar direct op in sad viscious, een combi van de 6b+ dulfer met een verlenging over de uitklim van nina hagen. Tot de uitklim, geen probleem, maar in de zon is de staart een pompertje, in ieder geval ben ik warm. Op de terugweg hangt Lieve de setjes voor me in Nina Hagen, een route waar ik al 2 keer in was proberen. De on-sight was toen al voorbij de crux, maar ik klom verkeerd verder. De poging een tijdje later was na veel routes en in echt warm weer, ook gene succes. Vandaag zorgen de bomen nog voor schaduw en ik kan direct mijn koppie rustig houden boven de haak in de crux. Ik klim Nina gewoon uit! Da's best een fijn gevoel, net zoals de laatste keer toen ik robocop kon klimmen. Het zal wel met mijn lichaamsgewicht te maken hebben, Meer druk op de voeten door +80 kilootjes. ;-)

Le super couloir du Trouillard. De 7b boven 'par odin' is zo'n lijn die mooi in de schaduw blijft en bijna nooit geklommen wordt. Dus ernaartoe, van 6c's wordt ik niet fitter. Na wat gezoek vind ik de rode haken door de op Dave lijkende rots. avue geen kans, en na uitwerken de sequentie makkelijk afspoelend. De route heeft pas 1 entry in de dB van Belclimb. Maar het is best de moeite waard. Vooral de laatste passen zijn precies uit te voeren.

Dan is het enige echt zware in de schaduw: 'crazy cracker'. Ik geef altijd af op deze route, Harde instap op een mono, en niet de meest fraaie lijn. Maar als je van de andere kant bekijkt: Lekker harde en dwingende bewegingen die heel precies moeten worden uitgevoerd, daar houd ik wel van. Geen Freyr gepiel maar veel lichaamsspanning en een mooie 2e helft. Uitwerken gaat wel, en later een poging in de instap gaat goed tot ik de zon vol in mijn gezicht krijg en ik de intermediair niet kan zien. Dan maar volume en ik probeer nog wat Freyresks om de hoek. Maar de vingers doen al pijn en de motivatie laat langzaam na. Al met al weer een mooie relaxede dag.

Mozet maar weer

Het is in de buurt (relatief) en er is iemand om mee te klimmen. Ik ben na het werk weer even in Mozet. Jeroen is er met z'n friendin. Ze zitten, als ik kom,  flink te hakken in "salamander". 1 van de gladde 5e graads routes in Mozet. Ik warm op in "Beest" en doe daarna "Gier". Spannend ding is dat. Daarna maar in de "variant van beest" die erg mooi is maar waar ik van een greepje glijd. Jeroen is nog bezig met zijn hersteltraining aan de arm. Het gaat wel goed, dus lekker klimmen weer. Na de route "Merel rechtdoor", hang ik het touw nog eens in "Steenbok", de ultieme klassieker. Delph doet de schoorsteeninstap goed, maar de overstap van de pijler naar de wand is toch een ander verhaal. Het blijft een leuke route. Dan wilde ik in 1 van mijn laatste harde routes hier: "arete achille", maar het wordt op het laatste moment toch "trompe le monde". De lijn ziet er mooi uit en ik ben benieuwd. tot mijn verrassing komt er geen hard blokpas, maar een mooie weerstandpassage met op de plaat met een zijgreep en heel mooie eindpas om dan de makkelijke uitklim te doen. Wow, de hardst onsight in Mozet. Maar afwaarderen dan. 7b past wel voor mijn gevoel. Jammer genoeg zie ik in "lynx" een greep over het hoofd. Supermooie route dit, da's dus voor de volgende keer om nog eens te genieten. Binnenkort maar de laatste andere routes doen en klaar is Mozet. Maar naar welk gebied ga ik dan?

Rust

Wat een rust op zo'n perfecte klimdag in Mozet. we zijn de hele middag alleen. ik ben erg moe en onfit en vooral te zwaar (zwaarst sinds de laatste 5 jaar) En het wil niet zo vandaag met de motivatie en de focus. Dan kan je nog 1 ding doen en dat is genieten! Het aantal routes in Mozet die ik nog niet gedaan heb worden minder en minder. Nog een paar 7's en een stapeltje 6'en. Vandaag doe ik een paar mooie zessen: Koala, Schorpioen, Papillon. Als toetje doe ik op het einde ook nog Pinguin. wat een apparaat! Één van de beste uit het gebied, en vooral bovenin met die afgebroken blokjes, spannend en toch nog genoeg focus om 'm uit te klimmen. De poging in el torro sloeg nergens op, en het uitwerken van Fret was oké behalve die ene lullige pas op het einde. Best jammer van zo'n lijn, dat die zo'n pas erin heeft, de rest is best mooi klimwerk. Als er betere wrijving is (= lagere temperatuur) zal ik die nog eens komen afmaken.

Volgende week in Frankrijk maar eens kijken hoe het met de klimconditie gesteld is.

nieuwe lijnen in Corneille

De laatste tijd is er in Corneille het 1 en ander gebeurd. George Feller heeft een stapel haken in de rots geknald en er zijn wat nieuwe lange lijnen bijgekomen. Een instapvariant van 'ni dieu ni maitre' (die is voor later), een nieuwe lijn links van 'blade runner' en 'Hero dynamit' is herbehaakt. ook heeft die laatste route een instapvariant gekregen. Patrick Lanners heeft een tijd geleden ook nog een ultra korte route ingeboord boven aan de wand met een 6 passen boulder aan haken: 'i'm not spiderman'.

Aangekomen met Patrick stappen we direct maar in de route links van blade runner (die ook nieuwe haken heeft. Voor mij dus extra motivatie om na de vakantie weer fit te worden) 'un, dos, stress'. een mooie overhang vanaf het terras waar 3 moeilijke passen zitten en dan een lange mooie uitklim tot boven die niet moeilijk meer is. Na uitwerken tik ik die direct in, en Patrick doet hem met een poging meer. Intussen heb ik spiderman ingehangen en dat komt neer op echt boulderen. Natuurlijk trek ik de beste greep los, maar de route wordt gelukkig niet moeilijker hierdoor. 4 passen en een dyno-achtige verre pas naar links is alles. Dan op 3 grote grepen het relais klippen. Maar de vochtige lucht helpt niet echt mee, en ik blijf maar wegglijden (Dit is natuurlijk een goed excuus om te verbergen dat ik vandaag gewoon niet sterk genoeg ben)

Geen 2e route vandaag. Ondertussen is Patrick eens gaan proberen in 'hero dynamit'. Dat blijk een instapprobleem te zijn. Vanaf de 3e greep is de route goed te doen, hoewel nog erg zwaar. Ik werk 'm ook uit, helemaal tot boven. Wat een lange route en bovenin nog een echt zware passage! Maar ook ik kan de eerste 2 passen niet maken. Dat beloofd wat! In ieder geval heb ik nog wat om naar dit erg mooie gebied terug te komen. Nu nog fit worden.

machinepolitie

Wie kan het rebusje in de titel oplossen? tip: denk Freyr en voetenwerk.

Ik was weer eens onderweg naar Freyr zoals al vaker dit jaar. Er zouden een aantal mensen daar aanwezig zijn om mee te klimmen. Aangekomen aan de pape zijn Suan en Heidi lekker bezig met opwarmen en zie ik ook Rudi en Tom. Daar past het goed, de setjes hangen in Rudi's project: 'bourin malin'. Die gebruik ik als opwarmer en ga daarna eens bedenken wat ik op de pape dan zo alles nog kan klimmen. Alle eerste lengtes heb ik al gedaan hier, dus blijft er niets anders over dan hoger op de wand te gaan kijken. Het wordt eerst maar eens de lange variant van 'Hazewee à Laeken'. Na het eerste deel krijg je een 5e graads middenstuk met een relais waar een nohandsrest het makkelijk maakt. Dat betekent ook dat de waardering voor de verlenging die komen op zich staat, je kan je helemaal uitrusten voor het laatste stuk. De instap vanaf het relais is mooi met grote grepen à la Dave. Dan links onder het dakje door en dan de pijler op waar de 'hamer' hangt. Super technisch en goed zoeken naar de juiste greepjes is dit een mooie en luchtige passage. Na goed gepompt alles uitgewerkt te hebben kan ik nadat Tom malin intikt, nog een poging doen. Ik heb het goed uitgewerkt en ik kan genietend naar de ketting. Maar niet zonder gemerkt te hebben dat je de juiste treetjes nodig hebt bovenin!

Rudi vindt de juiste flow en kan eindelijk bourin malin klimmen. Ik had op de terugweg van boven de setjes zomaar eens in robocop gehangen. in 1998 was ik hier al eens met Suan in Freyr en ben toen hier in gekropen. Na een nachtmerrie op voeten heb ik toen in de topo geschreven: 'robocop nooit!'. Maar na zoveel tijd denk ik dat ik iets beter heb leren staan en dat het tussen de oren ook anders werkt. (dat heet geloof ik ervaring) dus ik doe weer eens de instap van Hazewee en kom op het relais. Nu rechts van het dak naar een erg goede rust waar het spelletje direct begint. Een paar locals geven me de tip voor de eerste bewegingen. Dit voelt dan ook direct aan als de lastigste pas. Ik krijg mijn linker voet maar niet hoog genoeg om met links naar de goede bidoigt te komen. Daarna is het kruisen, diep ademhalen en in de ondergreep oplopen en met erg kleine zijgreepjes naar het laatste setje kruipen. Hier een gekapte randje, linker voet hoog en naar de goede grepen in de overhang. Zover de theorie.

Tom klimt met veel vechten 'samarkande' als ik intussen een goed gesprek voer met Ian over sjakies, navels en kettingen. Dan kan ik alweer de instap van Hazewee doen en kom langs het dakje op de rust van robocop aan. En poging na poging krijg ik die linker voet niet op een goede tree! Vliegles is het parool. Het is lang geleden dat ik zo gefrustreerd ben geweest. ik ben vandaag mentaal sterk genoeg en wil graag dit project afsluiten. ik heb de laatste tijd genoeg routes uitgewerkt hier, maar nog niet afgemaakt, niet nog eentje erbij alstublieft. En dan ineens: ik pak de goede rand met links ga iets hoger staan om de slechte rand met rechts te pakken en in 1 vloeiende beweging heb ik ruimte om mijn voet heel hoog te zetten! De moeilijkste pas is ineens geen moeilijkste pas meer! Ik kan relaxed naar de bidoigt en kruisen. Nu ademen en vertrouwen hebben. In de ondergreep oplopen gaat bijna mis, ik krijg geen druk op mijn voet rechts! Kom op, hoger kruipen en staan, staan! met niet al te veel om vast te houden moet ik nu nog het touw in dat setje zien te friemelen. Rustig blijven, ademen, tijd genoeg, vertrouw je voeten. en friemelen wordt het, maar ik krijg mezelf uiteindelijk gezekerd. Nu is het niet moeilijk meer. Kruipend naar het laatste setje, de goede zijgreep en klippen, het laatste randje met rechts, voet hoog en doormeppen, dan is de luchtige uitklim een formaliteit. Wow! da's niet verkeerd! Ik heb robocop geklommen! Wat zeg je daarvan? Het blijft een leuk gevecht in mijn hoofd tussen de gedachten en gevoelens uit '98 en dat wat zojuist is gebeurd! Wat een hoofstuk in mijn persoonlijke Freyr dagboek!

Tom is aan het knokken in 'Freedom'. Na mijn succes kan ie zich nog motiveren om heel zuiver en foutloos de crux te klimmen en ook deze route mee te nemen. Ik geniet nog met pijnlijke vingertopjes van 'belle isa' en 'les murs ont des oreilles'. Wat een geniale lijn is dat. Doe jezelf een plezier als je 6c kan klimmen en ga eens naar deze lengte en geniet!

Voor iedereen was het een uitermate geslaagde dag! dit alles wordt natuurlijk afgesloten met een orval/duvel/maes in le chamonix.

rust

eindelijk een zomerweekend met voorspeld slecht weer, dan is het in Freyr altijd een stuk rustiger. En de condities zijn ook nog eens beter. Freyr is niet echt een zomergebied. Met wat zon braad je jezelf lekker gaar in de zuidwanden, maar optimale condities zijn er toch op andere dagen in het jaar of met als er bewolking is. Vandaag hebben we dus gelukkig zo'n dag. Na een mooi opwarming op de secteur 'lubna', met de gelijknamige route als mooie lijn, is het tijd voor Robby's project. Ik heb in 1995 of zo een keertje 'welcome to the machine' geklommen, een van mijn eerste routes buiten en in Freyr. Vandaag moet ik toch weer toegeven dat dat een stoere route blijft! Na een goede pomp ga ik voor de zwaarte combi van de secteur, 'welcome poivrot'. Na de fysieke pasen van Welcome, harde passen op mono's in hercule en dan is het nog niet voorbij. Het lukt gelukkig in 1 keer. best hard dat ding. Robby en Leon gaan goed in Welcome en het is mooi om ze allebei in de poing aan te moedigen als ze de route klimmen. Goed man! robby's eerste 7!

Dan door naar Pucelles, gebruik makend van de wolken. Alleen is inmiddels de wind weg en blijkt er veel vocht in de lucht te zitten. Dit is te merken op de kleine greepjes. Ik heb er nog een paar routes te doen, en eindelijk werk ik 'peche au kiwi' eens uit. Leon en Rob hobbyen wat in 'o clock tick tock'. En leuke technische route. Goeie leerschool. ik kan 'peche' inkoppen en hang de setjes in 'siderurgie conquise'. Da's andere koek! veel lichaamsspanning en hard persen in ondergrepen. Wel een mooie route, alleen dat rondglibberen op die kleine greepjes is niet optimaal. Alweer een projectje erbij, maar gelukkig ging het vandaag alweer een stuk beter dan vorige keren in de rots. Nu nog iemand vinden voor woensdag.

oud(er)

Zaterdag weer eens Freyr en weer eens met Marc en Britta. Kort: het was gezellig. lang: het ging voor geen meter. Onder aan de louis philippe had ik nog niets geklommen. We beginnen onder het bladerdak en het blijkt vanaf de eerste pas al dat het bij mij niet lukt. Een 6a waar ik bijna uitval, een 7a die ik na 3 keer gewoonweg niet kan uitklimmen. Mijn handen luisterde niet naar mij en bleven gewoon opengaan i.p.v. vasthouden. Britta was lekker bezig en werkte vlijtig aan de bewegingen in kalk. Marc had motivatie en bij hem liep het best lekker, ook de passen in '13eme boulevard du vol' zagen er goed uit.

's Avonds een verjaardagsbiertje (en daarna nog een paar) met Paul en Harrie en lekker eten zoals altijd.

Typisch stonelove

Die vent heeft 't soms in zijn kop. tjonge jonge.

Marc

goeie blog trouwens hier: http://stone-d-cologne.blogspot.com/

Mozet weer

Heerlijk onderweg ondanks de onweersbuien die voorspeld zijn. We zijn gelukkig genoeg ver genoeg naar het westen getrokken om het droog te houden. Ik kom wat later aan, Matti en Robby hebben al wat geklommen. Na mijn opwarmfoutje door me te verklimmen in een 6c (kameleon) en dan mammouth te doen, klimt Matti in een spannende poging unabomber uit. Lekker man! goeie! Robby is met Spinxs bezig, geen inkoppertje, zoals zoveel in Mozet. De a-vue poging is helemaal niet slecht, maar er wordt uitgewerkt. Ik wil verder met het afstrepen van het Arendsmassief dus is peanuts aan de beurt. Ik ben benieuwd hoe het klimmen aanvoelt na bijna een maand niets gedaan te hebben. De boulder onderaan in de instap is al direct waar het om gaat, daarna is het uitklimmen met nog een lengtepas in het midden. 7b is genoeg, jammer dat Matti de flash net mist. Beide doe we 'm dan snel. Robby vecht in z'n project en ik kan vanuit peanuts mooi fotograferen.



Daarna is het tijd voor el torro/red bull. Deze keer wil Matti wel uitwerken en vind de red bull variant (linksomdoor de overhang dus) de way to go. Nadat ie veel winterstof van de grepen gepoetst heeft, kan ik voor de flash gaan. Super bêta heeft wel zo zijn voordelen dus ik kan de overhang makkelijk klimmen, maar verslik me bijna in het stuk bovenin. Da's weer ouderwets mozet-voetenwerk.



Robby heeft zijn project van vandaag ook af kunnen maken en speelt nog wat in de erg mooie pinoccio. we zijn allemaal wat moe en dat merk ik in de route pigs in space. Maar na een rust lukt het nog wel, al is de spleet bovenin nogal spannend. Moe maar voldaan rijd ik 's avonds weer de regen tegemoet.

Glendalough

Graniet boulderen was nog iets dat ik tot nu toe niet gedaan had. In Ierland grijp ik mijn kans. Tijdens de wandelvakantie neem ik mijn schoentjes mee om eens in Glendalough te proberen wat steen aan te raken.



Het is weinig tijd en zoals dat hoort is het in Ierland ook wel eens minder mooi weer. Ik krijg die dag dan ook niet te vele tijd om graniet te proberen. gelukkig droogt het hier met die wind snel, en later in de middag krijg ik zelfs een beetje zon!

Het granietveld is nogal een warboel, en zoeken naar de beschreven boulders is dan ook moeilijk. The egg valt tegen en ik doe nog wat andere lijntjes.



We lopen door naar de Fin, en die ziet er wel erg te gek uit. Eerst de kanten links en rechts ervan en dan een snel projectje trekken. Het blijkt 1 hard pas te zijn waarbij je voet ook loskomt en de grond raakt. Na wat pogingen en rust en genieten van de zon, lukt het dan. De rots is ruw en de huid gaat hier sneller dan op zandsteen.



Al met al de moeite waard om de schoentjes voor mee te slepen.

Natte voeten

Ik probeer altijd wel iets te schrijven over het klimmen als ik buiten ben geweest. Maar de laatste weken was ik meerdere keren buiten en heb toch niet geblogged. Tot nu, want ik heb maaswater aan mijn voeten, en de insiders weten wel wat dat betekent: God s(h)ave the queen klimmen = direct in de Maas gedumpt worden!

Om bij het begin te beginnen: een paar weken geleden zocht ik weer eens iemand om door de week buiten te kunnen klimmen. Roland Bekendam was als project voor zijn eerste 8a bezig met de genoemde route. Dus samen om 14 uur ernaartoe en na een 6b de route in. Roland laat mij direct zien hoe de passen nu eigenlijk in elkaar zitten. Ik ben een aantal jaren geleden al eens in de route gaan kijken. Na Youri van Vliet na zijn succesvolle poging in de Maas te zetten, probeer ik ook wat. De traverse aan het begin voelt niet goed aan, de rest gaat wel, tot bovenin na de overhang die zoals bijna altijd voor mij niet zo'n probleem zijn, de plaatbewegingen naar de vingerwissel. Die vond ik ook moeilijk en dat is altijd nog zo.

Vorig jaar met Paul Lahaye probeer ik het weer eens, maar in de traverse kap ik er al direct mee. Niks voelt goed. Tot de dag met Roland. Ineens valt het kwartje en kan ik direct al alle passen maken. dit voelt goed en wat is die route toch mooi! Ik kom die dag al tot de verre pas bij de 2e overhang.

De week erna denk ik er snel werk van te kunnen maken. Zaterdag hangen er setjes van iemand anders in, die er op dat moment niet is. Makkelijk dus. Britta is meegereden van thuis, ook omdat ze al heel lang een etentje tegoed heeft in le Chamonix. En de aanpassingen daar hebben haar ook nieuwsgierig gemaakt. Helaas was het erg druk die zaterdagavond. Da's normaal natuurlijk op zo'n verlengd weekend.

Om 18 uur aangekomen lopen we snel naar onder, 1 opwarmroutetje en dan pogingen. De traverse loopt goed en het middenstuk is gewoon genieten, hoewel ik bij iedere poging heel kleine details kan blijven verbeteren. Het probleem voor mij zit 'm in de uitklim. Na een pseudorust over de rand op de zijgrepen komen de kleine greepjes en die ondergrepen om naar links te kunnen gaan en de vingerwissel te maken. De bi-doigt pak ik met de duim naar buiten (zeg maar op mijn biceps en niet op mijn schouder) en moet me dan hoog op mijn linker voet trekken en die wisselen om bij te pakken op de andere zij/ondergreep. Deze beweging kost me wel (te) veel. Ook doet ie nogal pijn aan mijn linker hand. Tapen dus, en de poging erna kan ik de ringvinger door de tape niet diep genoeg in de greep krijgen. Tja, jammer dan. Volgende keer zonder tape proberen, dan maar een keertje pijn lijden.

Afgelopen donderdag: Britta was zo aardig om weer eens een keer een crashbezoek aan Freyr te maken, waarbij we laat 148 km rijden, snel naar onder lopen, 1 opwarmroute voor mij, en 2 of 3 pogingen voor God. Deze keer warm ik op met cocaine fingers, dat blijft een super route en ik krijg een kleine pomp. Perfect dus. Bij het starten blijkt dat alles nu echt goed ingesleten is. Het is genieten! tot weer bovenin die plaat met zijn ondergrepen. Ik vrot mijn vingers diep weg en probeer me op de linker voet te krijgen. Jammer dan, bijna zonder inspanning (subjectief natuurlijk, maar het liep echt geniaal) en dan er toch weer op de pas uitvallen. Gefrustreerd probeer ik andere oplossingen, andere treden, andere posities, of volgorde voor de hand. Niets, mijn originele en toch wel krachtige oplossing blijft de enige mogelijkheid. De andere oplossingen kan ik nog niet eens als pas maken!

Rust, ontspanning en van de zonsondergang genieten. Weer opladen en focussen. Dat blijf ik de crux van deze route vinden. Niet te fysiek, maar veel complexe en heel precieze bewegingen waar niets fout mag gaan. Echt te gek maar dus ook heel psychisch. Het loopt weer super, en ik kom weer zonder problemen in de barst na de laatste overhang. Hier vind ik een nog iets betere positie om 2 keer te schudden en schreeuw met moed in. Beheerst opstaan en nu niet met de ringvinger in de bi-doigt maar met de wijsvinger bij de middelvinger. En de grote barbatruuk: niet te statisch op mijn linkerbeen trekken maar met een heel snel dynamisch hupje. HET WERKT! ik wissel voet en hand, klip en ga voor de uitklim. Nu speelt die psychologie in het klimmen weer zijn spelletje. Voor het eerst door de crux is opeens alles nog erg moeilijk. De vingerwissel lukt maar net, de breedtepas naar de barst/hoek op de vingertopjes en ik moet alles inzetten om zuiver op de kleine treetjes te staan en niet uit de open deur te kiepen. Het gaat net goed en ik kan de uitklim afmaken. Yes! Heerlijk en toch meer moeten knokken dan ik verwacht had op het einde.

tijdens het afdalen probeer ik mijn broek nog op te stropen, ik heb geen reserve bij me, en ik weet van Youri nog dat je best nogal nat kan worden! Hier heeft Britta zich op verheugd. Alleen kom ik langzaam rustig naar onder en wordt bijna lief met mijn enkels in het water gezet. Dit vind ze niet leuk! hiervoor was ze onder andere meegegaan. Lichtelijk teleurgesteld (en ik opgelucht) krijg ik toch een oude douche omdat ze me met een klimschoen een paar keer goed nat gooit. oké de doop is er, maar dan anders. brrr.

De weg omhoog is nog moeilijker en pijnlijker dan gewoonlijk. Ik ben toch wel erg leeg en de dehydreerd. Het wordt me bijna zwart voor de ogen, maar niets wat in chamonix verzacht kan worden. Weer lekker eten, maar nu zonder hectiek en in alle rust. Het is een route met veel nu nog verse herinneringen die ik mee ga nemen.

warm en stoffig

Zo, vier dagen Elsass.

De weersvoorspelling is goed en vooral droog. Ik kom rond de middag aan in het welbekende kronthal. Al 2 keer eerder was ik hier en ik heb nog een 7c af te maken en wil graag 1 van de mooie 8'en doen hier. Het is voor kronthal net als voor comblain of freyr niet goed als er veel zon is. De totale zuidwand wordt dan al snel tot een oven. Zo ook nu, niet echt perfecte omstandigheden. De 7c: 'andro gym' lukt gelukkig wel nog in de avondschaduw. Voor 'le terre a la une' of één van de andere 8'en is het gewoonweg te warm.

Zaterdag, na een gezellige avond met een echte 'jamie olliver' gril/bbq, is het toch weer kronthal, en ook weer veel (te veel) zon. Lekker opwarmen en dan in de hitte, tussen de alom aanwezige 'ollanders 'Dévers et de pas de murs' onsighten. Valt tegen en voelt zwaar, het zal wel aan de warmte liggen. Marc is intussen bezig in de mooi uitziende 'téléféerique'. Ook zweten, hoewel in de schaduw van het grote dak.



Ook weer 's avonds wil het bij mij beter gaan, hoewel moe word ik in de schaduw toch weer wakker, en kan per ongeluk 'acmé juvenile' onsighten! toch niet zo'n slechte dag dus, hoewel die route wel erg makkelijk is voor de graad. 'Orange amèr' voelt toch te zwaar aan, 1 pas krijg ik gewoon niet gemaakt. Voor een vaak herhaalde 8a is dit toch niet zo'n inkoppertje.

Alweer na een geslaagde avond met jamie olliver en veel cronenbourgjes, gaan we naar de Falkenfels. Natuurlijk is het vandaag niet zonnig maar vooral bedekt en was dus geniaal voor kronthal geweest, maar ja, je kan niet alles hebben. Falkenfels is wat rijden, een imposant mooi gebied met een korte aanloop naar de rots, bij de oude heremietwoningkjes. De linkerwand blijkt bebroed te zijn door een valk, hoewel een paar idiote fransen zelfs op aandringen van 3 verschillende mensen gewoon daar blijven klimmen en het verbodsschild gewoon negeren. Erg jammer, hopelijk wordt het niet tevaak gedaan. Dit soort acties kan gebiedssluiting in de hand werken. Vandaag zou actieve rustdag zijn, dus we doen rechts veel korte en ook wat nieuwere routes rond de 6e graad. Een paar staan niet in onze topo uit 2001. Marc mept zich uiteindelijk door een harde one-move-wonder die later 7b+ in de nieuwe topo blijkt te hebben gekregen.



Stephan kan zich goed weren in de kiezel-7a 'Le cochon est dans le mais'. Jammer dat ie na het uitwerken, net de laatste moeilijke pas mist.



Ik mis de 7b+, die marc op de foto doet, maar net. Is toch een gevoelskwestie, 1 zo'n specifieke boulderpas.

s'Avonds zonder Jamie maar met meer cronenbourgh en veel boonanza, gaan we de laatste dag naar de geisselfels. dit is wat ver lopen, maar in een mooi natuurgebied en veel 'Pfalz' gevoel. De rots heef een groot dak waar mijn klimhart sneller van gaat kloppen. Na opwarmen gaat Katrin eerst voor een harde 6a.



Veel pogingen om aan de 3e haak te komen eindigen jammer genoeg met een wat ongelukkige val en de enkel is dus flink gekneusd. De dag eindigt abrupt door alles snel in te pakken en met Katrin op mijn schouders de berg af te lopen naar de auto's. Jammer want Marc en ik voelde ons sterk en wilde graag in het dak gaan hakken. Dat wordt dan een andere keer.

Ook als je onderweg veel andere klimgebieden voorbij rijdt, het loont zich toch de moeite door te rijden. Doe het een keer en je zal niet ontevreden terugkomen. Het is maar 4 uurtjes.

Warm

Dan is daar de zon. En direct is het zoeken naar goede grip. Het is ook nooit goed dus. Nu is het direct weer te warm op zuidwanden. Maar toch is klimmen in Freyr geen straf. We gaan woensdag met 6 man (m/v) naar Freyr. Chamonix is 's morgens nog niet dicht, en ik kijk door het raam naar het voor mij nieuwe interieur. Niet slecht. Opwarmen doen we op de louis-philippe. Na een mooie en verrassende 'Le Turban', bovenin de rots, is het tijd voor een oude rekening. Ik val weer uit 'Y'a pas d'heures pour les braves', maar nog een poging is geen schande in deze lange route. Daarna besluit een deel naar de zon te gaan en ga ik met Ingmar naar merinos nord, voor weer een oude rekening. Ik ben overr de jaren al vaak in 'Tchao Pantin' gestapt, en altijd te moe. Steeds die laatste passen. Vandaag moet het maar eens andersom. Ingmar werkt erg succesvol in Shingen. De passen zien er bij hem goed uit, een mooi doel voor binnenkort. Ik doe mijn ding eerst met te koude vingers en een poging later met warme vingers. De instap gaat relaxed en bovenin met pompiger onderarmen kan ik eindelijk die route afmken. Met veel wind maar ook goede wrijving blijf ik dit ding erg zwaar vinden. In 'Sans foi, ni loi' heb ik vandaag geen kans en we gaan ook maar naar de zon. Daar zijn Paul en Rasjel goed bezig in Univers zero. Ingmar heeft nog een rekening openstaan in Manhattan transfer. Hij klimt zijn huid helemaal weg en valt nog net voor de kettig. Ik probeer mijn wens op de al legne: 'Ted Gilette'. Maar met dit weer niet leuk, dus ik ga nog niet eens tot boven. Na bier en friet is het dan relaxed babbelend naar huis rijden. De lente iser weer.

Effels en BLadOverKlimmen

Vrijdag nog steeds mooi weer, tijd voor een uitstapje om steentjes vast te houden. Britta heeft me gevraagd of we weer eens naar Nideggen kunnen. Hier ben ik al lang niet meer geweest, en ik had al langer het gevoel dat ik alle legale dingen wel geklommen had, hier. Maar napluizen van de topo's op stonevibes blijkt toch dat ik nogal wat makkelijkere routes kan doen, vooral op de effels. De Hinkelsteine en Hirtzley heb ik toch wel letterlijk afgegraasd, afgezien van een paar 4tjes of een vaag gedefinieerde combi.

Aldus doen we Effels aan. Lekker rustig en met een obligaat klimmerskaartje bij het tankstation lopen we naar de rotsen aan het bospad. We warmen op aan het Kieferwändchen, aan de Aachener wand. Leuker 2tjes die ook solo gaan, tussenhaken zijn er toch niet. Daarna aan de Affenfels zitten in de schaduw: 'kant', 'normalweg' en 'reibekuche'. De laatste is helemaal niet leuk omdat de onstabiele overhang over een plateau niet afgezekerd is. Dit lijkt dan ook meer op 6+ dan op 3+. Ook is het in de schaduw nog te koud. Snel om de hoek voor 'Ääpchen' en 'Prost'. Jammer genoeg te kort en  vooral de laatste best pittig. Ik doe ook nog 'Fiasko', dat echt een sportklimgevoel geeft. Aanradertje.

Dan gaan we iets verderop naar de mooie 'obstwand'. Hier zit een erg mooie 'saftriss' en de klassiekers 'zitrone' en 'traube'. In de eerste ziet Britta er niet slecht uit! binnenkort een 6a+ rotpunkten? Op de nieuwe topo staat de definitie van 'boulderweg TR' niet meer vermeld. Deze loopt tussen de twee voorgenoemde routes zonder de grepen hiervan te gebruiken. TR staat trouwens voor toprope, geen haken in deze. Vandaag als laatste op deze wand doe ik nog 'marmelade', die best mooi is tot je die mantle moet maken, ook vraag je je hier af wat dit met 5+ te maken heeft.

Later op de middag nog naar de 'vogelwand'. Deze is iets hoger en komt nu ook in de zon, met mooi uitzicht op de burcht. We doen 'Bananeweg', 'Kookabura' en ik doe nog 'drosselspirale' waar ik bij het klippen van de 2e haak van een gladde kiezel afglijd. Niet nodig, maar kan gebeuren. Rotpunkt is het daarna genieten. Als afsluiter jaag ik Britta nog de stuipen op het lijf door snel aan '44' te beginnen, die de eerste haak gevaarlijk hoog in de overhang heeft zitten. Voor ze kan weigeren ben ik er al en klip gelukkig zonder ongelukken. De uitklim is nog nat, maar dit is wel de moeite waard. Jammer alleen voor de stress door die oude roestplakkertjes. De eifel zou eens een goede renovatie moeten krijgen voor er ongelukken gebeuren.

BLOK

Zondag na thuiskomst kan ik dan de nieuwe BLOK lezen. Bij Bomal heeft Bart mee vermeld bij de FA van 'you are frimeur oriented!'. Een eer vind ik. En ik sta er indirect nog een keertje in, doordat in het begin van het artikel vermeld wordt dat je 'viavia aan de geupdate versie van de topo kan komen'.  En ik steek er mijn hand voor in het vuur dat dat die topo is die ik vertrouwelijk aan 2 mensen heb doorgestuurd! Jammer toch dat er niet ergens een database is voor dit soort gebieden, waarom niet de topo's up to date houden en beschikbaar stellen? (zoals de topo's van Nideggen bijvoorbeeld, of die van comblain) In ieder geval veel plezier ermee, bomal is het waard.

En nog maar een keer Comblain

Tja, het ligt zo lekker dichtbij en de condities zijn er nu voor.

De eerste keer dit jaar door de week naar de rots kunnen, hopelijk de komende 8 maanden een terugkerend patroon. We zijn er om 13:30 en warmen op secteur ressaut op. Leuke wat langere makkelijke route op de kop, en wat interessante dingen onderaan links in de schaduw. Gelukkig maar, de zon begint kracht te krijgen.

Na een tijdje gaan we toch naar de projecten van deze dag. Ralf wil Plus d'heros afmaken en ik ga eens kijken in origin of symmetry. De route tussen plus en peau. Het blijkt een korte route te zijn, 7a klimmen tot de nieuwe geplaatste haak en dan hard op de vingers, zijgreepje, ondergreepje, voeten hoger krijgen en dan een knijpgreepje. Daarna is het al voorbij. Het kost me toch 3 pogingen, alles moet heel precies, zoals alle routes in Comblain. Dit is niet de meest fraaie route, maar het is toch een lekker gevoel een moeilijke route te klimmen die eerst erg hard aanvoelde, en dan toch gaat. Vergeleken met de andere routes die ik hier gedaan heb past een dikke 7b+ het beste denk ik.

Als laatste probeer ik no chances for sissies. Deze route is erg dicht op de 7a+ geboord en je klimt zonder definitie dan ook een deel van het middenstuk van die route. Maar bovenin is het toch nog even vasthouden aan kleine greepjes die ver uit elkaar staan. Een route die mij harder aanvoelt dan de anderen tot nu toe. Ik ben benieuwd of het er dit voorjaar nog van komt, de temperaturen voor dit soort routes moet toch max. de waardes hebben zoals op dit moment. Anders gaat het niet zo goed.

weer comblain

Druk druk. Genoeg volk aan de rots, en de condities zijn er ook naar. Belgen, Duitsers en Nederlanders. Allemaal bekenden dus het is gezellig. Eindelijk doe ik Entre Ciel et terre, een 6c die schuin omhoog naar een tussenstand loopt om dan over een plaquette aan te sluiten op plus d'héros. Ik wilde eigenlijk niet een combi doen, er is nog genoeg te doen in comblain, maar de verlenging lokte toch, omdat Kobe (die weer onvermoeid aan zijn trap bouwt, hulde) zei dat deze directe combi nog onbeklommen was. Na 1 keer echt dikke onderarmen gekregen te hebben, ga ik in de 2e poging voor alles. Ik kan niet stil blijven en met een kreet duw ik me op de slechte tree in de crux bovenin. Net gelukt. dit is tenminste 7c! pfff, goede trainingsroute.

Ralf en Paul hakken 'mijn' norah en zijn het met me eens dat het wel erg makkelijk ging voor 7c. Ook doet paul 'too fat for tufa's' i nde 1e poging na uitwerken. Hij bleef goed rustig in de crux, ook al was de voetwissel niet zo soepel! Nailin palin wordt weer een paar keer gedaan. Ollie kan die dag bijna 3 musquetaires hakken.  Misschien dat ik die toch eens moet gaan proberen, ziet er mooi uit. Maar omdat ik niet veel tijd meer heb probeer ik nog een combi die ook nog erg de moeite waard blijkt. Aql met al een goede klimdag met veel maatjes aan de rots.

Comblain weer

Dit is toch een gebiedje dat wat dichterbij ligt (90 km), mooie routes heeft in de moeilijkheid waarbij ik nog wat kan scoren. 1 of 2 zware routes (vanaf 7b dus) per keer is toch mooi. Binnenkort die 8a's daar eens bekijken want hier klim ik toch lekker. (zou dat aan de makkelijke waardering liggen?)

Vrijdagmiddag blijft het maar miezeren, en het lijkt hopeloos om te rijden, maar Ralf en ik gaan er toch voor, en jawel achter aywaille is het droog. Snel opwarmen in 'Goudurix' (geen aanrader) en dan direct maar in 'vin sauvage'. Ralf wil die afmaken. Ik doe een onsightpoging, maar op 2/3 zijn de vingers te koud. Na uitwerken is het alleen nog inkoppen. Mooie passen, jammer dat ze de 5 meter boven de ketting niet mee ingeboord hebben, had best gekund.

Daarna eindelijk eens in 'too fat for tufa's'. Bekend als een afgewaardeerde 7c+, dus ik verwacht harde passen en veel pogingen. Het is per slot van rekening een rechte wand en dat kan ik niet zo goed. Maar dan blijkt het allemaal weer relatief easy te zijn en vooral ERRUG mooi! Een super route waarbij de 2e helft super bewegingen heeft. Onderin 2 verre passen naar links en rechts en dan is de rest maar net 7b. Dus voor mijn gevoel en in vergelijk met de andere 7's die ik in dit gebied gedaan heb, is dit ook weer erg soft gewaardeerd. Het is wel genieten en voldaan ga ik weer naar huis. Jammer dat Ralf de laatste route maar nét mist, maar dat maakt die zondag goed. Niet slecht dus. Binnenkort de echte zware routes in comblain maar eens proberen.

Alternatieven in het weekend

Ik kan het niet anders zeggen, wat is het toch fijn om in een extreme hoek van Nederland te wonen! Het mooie heuvelland en de Ardennen en Eifel op een steenworp afstand.


Zaterdag is het geniaal klimweer maar is het ook valentijn. Vroeg naar freyr is er niet bij. En omdat we toch nog winter hebben is het ook tijd om nieuwe winterbanden te laten opleggen. Dit alles kost tijd die goed besteed is.  's Middags besluiten we om de dag anders vorm te geven. Britta en ik zoeken eerst een wandeling uit op wandelgids zuidlimburg Het wordt 11 km in de buurt van Sibbe. Dan kunnen we daarna op een paar km afstand direct door naar de Thermae 2000. Over het plateau tussen Valkenburg en Margraten is het mooi lopen zonder al te veel hoogteverschil. Over veldwegen en door dorpjes komen we aan in het Geerdal. Ook in de winter is het hier mooi.


's Middags is het genieten van de ene opgieting na de andere in  de mooie binnen- en buitensauna's van de thermae. We houden het zonder problemen vol van 15 uur tot 21uur.

Zondag zou het niet goed zijn om te gaan klimmen. Sneeuwbuien in de voorspelling en zo. Dus kom ik met het geniale idee om naar de Hoge Venen te rijden en te gaan langlaufen! Dus zo gezegd...



We komen wat laat weg en op het laatste moment gaat mijn neefje ook nog mee. Als 11 jarige heeft ie zich kranig geweerd op de plankjes! WE gaan naar Mont giri waar we latjes huren en doen de 2 groene routes. 7 en 3 km is toch niet slecht voor die jongen, en voor ons ook niet! Vandaag is weer goed te voelen dat we dit niet echt dagelijks doen. Maar de hoge venen zijn erg mooi, en het eten daar is ook niet verkeerd. Alleen jammer van al die wandelaars die over de loipen wandelen waar ze helemaal niet mogen komen. Dus wel veel kapotgetrapte loipen. Zo kunnen we binnenkort toch nog ergens naar de sneeuw rijden, de winterbanden en de tijd hebben we. Daarna mag de zomertijd eindelijk eens ingaan, tijd voor rots!

kleine greepjes bij geniaal weer

Het blijkt maar weer eens, in Januari in longsleeve aan een zuidwand in België. Heerlijk! Een uurtje rijden en rots! Het is weer Comblain-la-tour geworden; roche de la vierge. Een recent ontwikkeld en heringerichte wand waar ook vandaag de mannen van BRT weer bezig zijn om een mooie wand en mooie paden en trappen aan te leggen.

Na een flesje wijn de man de avond ervoor, beginnen we rustig en doen onderaan bij het spoor een aantal leuke inklimmers. Later kruipen we omhoog aan de wand om boven in de zware sector wat te proberen. Er zit een lijn rechts naast de makkelijke en leuke pau de fesse. Een aantal maanden geleden was ik hier met Harold Moody, en toen had ik hem er al eens op gewezen dat dit een lijn is die haken verdiend. Die haken waren er nu en Harold had de route ook al geklommen. Het blijkt een boulder met touw te zijn. Zoals alles op deze wand is het: kleine greepjes en goed staan.

Na wat uitproberen blijken de eerste passen wel te gaan, zo 6b blok. Dan een horizontale band om te schudden vanwaar je links hoog een HEEL klein greepje pakt en dan voet bij hand maakt met je rechtervoet in de band, en dan maar hijsen om op die voet te komen. Als dat lukt kan je een klein zijgreepje halen, waarmee je je op het rechterbeen kan hijsen. klippen en met links uitgestrekt hoog in een ondergreep. Nu weer op best slechte treetjes oplopen in die ondergreep en de echte crux (voor mij) is dan het met rechts bijpakken in die ondergreep en gekruist door naar de bak. Daarna is het niet moeilijk meer.

De zijgreep was de hele dag nat, maar wel te houden en de ondergreep ziet er bros uit. Dit blijkt ook, bij mijn beste poging tot dan toe, laat een deel daarvan los. Weer de route niet geklommen en nu nog iets moeilijker om in de ondergreep te komen. Maar bij zonsondergang lukt het dan toch nog.

1 keer 7a blok maakt nog geen 7c route, en als je maar netjes goed je voeten gebruikt is dit een mooie korte route die veel concentratie vraagt. Maar bijna iedere 7c die ik in belgië gedaan heb vind ik zwaarder, dus Harolds 7c voorstel deel ik niet. Maar nogmaals, dit doet niet een de schoonheid van de bewegingen af!

In ieder geval, niet te veel naar de weerberichten luisteren, buiten klimmen kan bijna altijd!

Einde vakantie

Zojuist mijn dB weer bijgewerkt op8a.nu. hierbij ben ik de 3000e geregistreerde route gepasseerd. Ik klim me toch wat af! in Finale waren het vooral makkelijke routes, samen met Britta, maar toch ook weet 76 stuks! De laatste dagen hebben we zo goed als niet meer geklommen, veel wind en wilde nachten met groepen vrienden die voor koppijn en slappe benen zorgde. De laatste dag nog een erg mooie wandeling over kaap Noli en een veel te winderige afsluiting aan pian marino. 's Avonds het beste eten van de vakantie in Perti met de hele groep bekenden. De terugweg verliep snel en soepel, nu weer terug tot de alledaagse gang van zaken, vooral de ergernis van mensen die in een sneeuwstorm toch nog persé met zomerbanden door het limburgse heuvelland moeten rijden.

Ik ben benieuwd wat 209 op klimgebied gaat brengen, ik heb nog wensen genoeg in vooral Belgische gebieden.

Iedereen veel klimplezier in 2009

Via julia augusta

Vandaag word ik niet zo vrolijk wakker na een uitbundig oud-op-nieuw-feest. Maar na koffie en spek en ei (dank je britta) kunnen we de rustdag gaan genieten. We willen een wandeling gaan doen niet te ver van finale tussen Albenga en Alassio. Een route van ongeveer 8 km die over een oude romeinse weg loopt: de via julia augusta. Dit deel komt ook langs een aantal romeinse overblijfselen die met borden worden toegelicht. Erg mooi en indrukwekkend om bouwsels van 2000 jaar oud te bekijken. Hoe zou de rest van de omgeving er toen hebben uitgezien?



De hoogteverschillen zijn er niet echt dus het past precies in hoe we de dag willen beleven en kunnen we genieten van de blauwe, wolkeloze lucht.  Na een kleine 2 uur komen we aan in Alassio. Dit is een echt badplaatsdorp. Alleen een reep strand, de boulevard en een paar huizenblokken tegen de heuvels op. Hier proef je flanerend lang het water nog de typische  Italiaanse vibe uit de jaren 50. Ook heeft Alassio een bekend trekpleistertje, een muur met honderden kleine tegeltjes, met daarop handtekeningen van meer of minder bekende mensen: de muretto. De eerste tegel bijvoorbeeld was ondertekend door Ernest Hemingway. Erg leuk om een langs te lopen.



We gaan met de bus terug naar de auto in Albenga. Hier is veel geschiedenis terug te zien in het oude centrum dat hier bewaard is gebleven. Imposante familietorens, een kathedraal en een 5e eeuwse doopkapel. Samen met de kleine steegjes is dit een uurtje leuk cultureel vertoeven.



We sluiten de dag in Finale af met een mooie zonsondergang en de voorbereiding op onze dag morgen: een multipitch van 240 meter aan de grootste wand van Finale.

Oud op nieuw

31-12 gaan we met vrienden die eindelijk zijn aangekomen, naar Rocca di Corno. 1 van de grote gebieden en in finale waar je ook weer een tijd bergop moet lopen om dan onder een imposante blok steen te staan. De zon is er eerst nog, maar trekt snel weg. Na opwarmen kunnen we ook in de schaduwkant gaan klimmen, de wolken belemmeren t-shirt condities vandaag. Hier zie ik toch een paar mooie lijnen door een paar machtige colonettes! Die blijken ook nog niet te moeilijk te zijn, dus leuk voor een dagje "genusskletterei". Samen met Britta doe ik ook nog een geniaal mooie en jammer genoeg te korte hoekversnijding met rotsvormen die je alleen in kalk kan vinden. De mooie colo-routes blijken weer ouderwets harde finalewaardering te hebben. De 6b+ is geniaal met een paar grote colonettes in het begin, maar naar het eind toe komen 2 harde passen die ook erg doen denken aan niet te makkelijke 6c routes. De 7a ernaast doet er nog een scheppie bovenop. De boulderinstap alleen al, en dan met een minigreepje naar de verlossende colo gaat maar nét! Gelukkig komt nu bovenin niets erg moeilijks meer en is het genieten tot de ketting. 2 mooie routes zoals ze er ook al uitzagen, maar wat een waardering! mozet is er niets bij!

's Avonds gaan we errug goed eten bij een lokaal tentje waar je voor een vast bedrag kan eten en drinken wat je wilt, de 16 gangen zijn ook uitmuntend en de flessen wijn worden maar aangevoerd.  Een waardige afsluiting met daaropvolgend een moeilijke nacht en een even moeilijke ochtend.

Iedereen de beste wensen voor 2009 en dat alles maar mag uitkomen.