filmpje Beez

Het duurde nogal lang voordat ie online stond, maar hier dan toch een filmpje van 20-11 in beez. Tjee, wat was het koud!

Bomal en omgeving

Maandag een dagje vrij gehouden en met Patrick Lanners afgesproken om de rotsen in de buurt van Bomal eens te bekijken en misschien wat te klimmen als het weer zou meespelen.

Bij de rit erheen had ik niet gedacht dat ik die dag nog zou klimmen. Maar het bleek goed tek omen. Na verschillende rotsen bekeken te hebben, o.a. coléoptère, juzaine, en Frêne, kwamen we bij Vièrge uit in Sy. Daar zitten toch leuke routes en de rots was oeverwegend droog. Dus waarom niet? De hoogtepunten waren toch wel l'esoterique en de gloednieuwe route el cascador van Patrick zelf.

Toch mooi al met al en naar die andere rotsen komen we zeker nog een keer.

Filmpjes

Ik heb er niet veel over verteld, maar een paar weken geleden was ik 4 dagen in Dresden. Dan gaat natuurlijk meteen het touw en het crashpad mee. ;-)

Er wordt hoofdzakelijk geboulderd in het Bahratal, maar ook bij de pfaffenstein en aan de breiter stein wordt wat geboulderd.

Kort samenvattend was het erg mooi! rust en super rots. Mooie problemen, veel afwisseling. Het magnesiumverbod in het bahratal is officieel nog aanwezig, dus je hebt het niet van mij dat er toch vlijtig in de pofzak gegrepen wordt (niet bij pfaffenstein en breitenstein). Maar het was soms toch wel erg gortig wat ik wegpoetsen moest!

Ik vond het zeker in de buurt komen van bleau, alleen minder boulders, iets grover zandsteen, zoiets als bleau met gritstone gemengd.

hier een paar boulders op film

Laatste weekend in het touw?

Koud was het! en zaterdag veel mist. Maar het mocht de pret niet drukken. Op naar Trou margritte. Snel lukt de route K2 me en direct gaan de setjes in de route tout en rondeur. Maar vandaag is toch duidelijk dat de vorm niet aanwezig is. De kracht is er wel, de passen lukken met gemak. Maar alles achter elkaar is het probleem. Conditietraning, maar ook afwisseling is het devies. Vanaf nu zal de nadruk op het boulderseizoen komen te liggen. Daarna gaan we net als vorige week naar een voor ons onbekend gebied. Carière de Durnal wordt na wat zoekwerk gevonden. Het blijkt een leuke groeve te zijn met +50 routes tot 6a. er wordt ook hier weer hard aan uitbreiding gewerkt door de VBSF!

Zondag na lange tijd weer eens naar Beez. Het blijft een mooi klimgebied. Door de kou hebben we het rijk voor ons alleen. De opgewarmde vingers koelen steeds heel snel af aan de koude rots. Maar toch doen we mooie routes en hebben we later veel plezier van de resultaten van de videocamera.

(Wie weet er trouwens wat meer af van de sectoren die op belclimb staan bij het gebied Beez maar die niet in de topo staan? Crombez, Chateau, Fouquet, Heylen, L'Amphibie? Waar zijn die te vinden en zijn de routes daar op de rots aangeschreven?)

Dagje trou op zaterdag

Alweer een blauwe lucht en mooie temperaturen voor wat edel hakwerk ;-)

Ik hoopte vandaag mijn voorlaatste 'harde route wens' van dit jaar af te maken. In Trou margritte zit de route 'tout en rondeur' en die vind ik toch wel erg vet! Zoiets als 'glucose' in modave (mijn andere wens voor dit jaar, maar die zal vanaf nu te nat zijn) met veel overhang, eigenlijk allemaal 'goede' grepen en atletische bewegingen. Net na de helft zit een crux passage waar ik in mijn 2 vorige pogingen al uitgekomen was. De truuk daar is om het setje dat je na de verre passen zou moeten klippen, iets langer maakt en met tape iets dichter bij de klippositie brengt. Dit helpt echt!

Eerst eens wat andere routes checken op de rots. Iedereen kent alle zware routs daar, maar er blijkt toch nog wat lichter werk aanwezig te zijn. De 6a helemaal links is best de moeite waard, en links van de route 'Pivo' zit ook nog iets, alleen is de vraag hoe je bij de instap daarvan moet komen, zoveel groen en mos, dat is te gevaarlijk. Misschien een andere keer. Pivo probeer ik ook en is best mooi, ondanks het betere hak en plakwerk. Ik mis de onsight op de laatste moeilijke pas. Jammer, maar de poging daarna loopt het goed. Ik wordt nieuwsgierig naar de variant die vanuit het midden naar rechts loopt: 'K2'. Volgende keer misschien?

(als iemand meer weet over de routes, graag een reactie!)

Dan 'Tout'. De eerste keer was ik nog niet warm en verzuurde dus nogal. Maar de poging daarna liep het goed en klom ik door de crux en klipte ook relaxed. Maar 2 passen verder - en 2 passen verwijderd van de rust waarna het alleen nog uitklimmen is - ging het niet meer, foute voetplaatsing en in de crux van te voren te veel met mijn krachten gesmeten, stom stom, ik moet beter weten. Tot overmaat van ramp ook nog een vette dubbele flapper op mijn linker hand. Dus zelfs het uithalen van de setjes was een probleem.

Daanra met mijn vriendin een km verderop eens 'Rochers de Castel' gaan checken. Op internet niet veel te vinden maar altijd als we naar trou rijden zijn de rotsen te zien. Het blijkt een mooi gebied met bijna alle routes onder de 6a. Geniaal voor de gematigde klimmer (m/v).

Wat nog mooier is, is dat de VBSF er hard aan het werk is om alle haken en kettingen te vernieuwen en nieuw lijnen te behaken. Er is potentieel voor rond de 200 routes! We klimmen een paar leuke lijnen en die zijn erg goed behaakt. 1 lijn heeft nog oude haken en daar is het verschil tussen modern en 'oldschool ' te merken. Maar erg leuke routes en goed equipeerwerk daar!

1 ding is wel belangrijk: het gebied hoort bij het land van het mooie Hotel Mercure. Dus toegang kan alleen als je een UIAA-erkend lidmaatschap hebt, en via de receptie van het hotel! Men is welkom, maar via de receptie dus.

Wachten is nu op de mooie resultaten en een eventuele topo.

Filmpje

Omdat ik zo stom was om te vergeten de tape van de videocamera terug te spoelen heb ik geen opname van de FA van "you are frimeur oriented". Dom dom stom.

ik heb wel een keertje eerder opnames gemaakt van de pogingen. Die heb ik nu zo samengesneden dat het enigszins een beeld geeft van de route.

De crux is toch wel het knijpertje rechts onder het derde setje te houden en dan die aflopende mono te pakken en door te gaan. Van alle pogingen is de mono pakken maar twee keer eerder gelukt. Doorgaan naar rechts alleen in de echte FA. Het derde setje kon ik toen vanaf die greep rechts klippen.

Hopelijk vinden jullie het iets. Vragen kan altijd via comments of mail.

Yes!

Vandaag is het toch nog gelukt. Vanmiddag bij echt ideale omstandigheden liep het ineens goed, hoewel ik er niet meer in geloofde (misschien is dat wel het geheim?) De mooie combi van yahoo naar infinement songe. De instap blijft hard en je haalt daarna een goede pump. Bij de eerste passen merkte ik meteen dat het goed zat. Dat zijn toch het mooiste bij redpoints! echt genieten. Totaal bewust van de bewegingen en de schoonheid ervan. Zou ik dit jaar dan toch nog al mijn projectjes klimmen? met zo´n mooi weer in de weekenden zeker! (behalve modave, dat zal wel nat blijven tot volgende zomer)

You are frimeur oriented!

Gelukt! ik ben al een paar keer in het vrijgegeven project op secteur 'le croix' in bomal calvaire bezig geweest. Toevallig was ik in augustus eens in de route gaan kijken en toen bleek het wel een  interressant project te zijn en ook nog eens uitdagend. De eerste 6 passen zijn voor mij retehard en ik heb de 4e en 5e pas zó vaak gemist. Na die 6 passen blijft het nog eens 5 passen moeilijk, maar niet zo moeilijk als de eerste helft. Het is meer een boulder dan een route. De eerste 2 setjes klip je vanaf de eerste greep en daarna klim je quasi alle 11 passen tot de ketting. De enige keer dat ik het voor elkaar kreeg in het midden de 3e haak te klippen was vandaag in de FA zelf. Eerst dacht ik niet dat ik die überhaupt kon klippen. Maar het ging vandaag echt!
De route vind ik zeker moeilijker dan yahoo en aan de inspanning gemeten denk ik dat het voorstel van 8a best wel eens kan kloppen. Hopelijk neemt iemand zich nu de moeite ook deze lijn te klimmen en de qutoatie te bevestigen of te corrigeren.

Morgen weer terug voor een nóg mooiere lijn die ik vandaag 2 keer op de voorlaatste pas gemist heb. yahoo-infinement songe. Was een supercombi is dat toch!

Misschien morgen meer. (Hopelijk vergeet ik dan niet de videocamera aan te zetten, zoals bij de FA)

Eifel

Zo, een hele tijd niets meer geschreven maar hier dan weer een dagje Nideggen. (over de vakantie in Arco schrijf ik misschien ook nog eens wat.)

Wat een geluk met het weer zaterdag! alleen maar regen 's morgens, maar toch naar de nordeifel gereden om weer eens aan de verticale aardappevelden te klimmen. Blauwe lucht en mooie temperatuur. Een paar uurtjes inde namiddagzon een paar mooie lange makkelijke routes doen. De Hirzley is een imposante wand met echt mooie routes en spannende haakafstanden. Vooral de partisanenweg en ook een paar routes links daarvan kunnen wel een nutje gebruiken. meer dan 30 meter hoogte maakt het toch een belevenis.

Week 37

Wat een weertje, wat een weertje. Dit is toch het meest geniale weer dat er is om te gaan klimmen. Zaterdag rond de middag direct naar de lessevallei en "tout en rondeur" proberen. Het loopt goed, alleen die instap 6c. Dat moet lekker lopen anders gaat de rest ook niet. Bij de 2e echte poging gaat het goed en ik fiets tot de rustpas voor de crux. Daar komt dan een kruisbeweging waar je met rechts een bidoigt haalt. Ik krijg de vingers er niet goed in (dikke worsten) en krijg de pas niet gemaakt. stom stom. Nou ja, een poging later loopt alles moeilijker maar kom ik toch goed bij de crux aan. Nu wel goed in de bidoigt en door tot het volgende setje. Die is zo slecht geplaatst dat je nergens goed klippen kan. Ik klip dus ook te vroeg waardoor ik de laatste zware pas voor de eenvoudige uitklim niet gemaakt krijg. Een andere klimmer die op dat moment aanwezig is, zegt ook dat veel klimmers het setje verlengen en dan met tape aan de rots plakken om te zorgen dat het setje meer naar rechts hangt, zodat wel enigszins goed te klippen valt. Nou ja, volgende keer maar weer. Ik zit er doorheen.

Op naar Freyr en op de jeunesse voor mijn vriendin een paar makkelijke routes inhangen, ze heeft me lang gezekerd zojuist in trou, ik kan rustig hetzelfde eens terugdoen. Het eten 's avonds in Chamonix is weer super.

Zondag naar Bomal. Voor mijn vriendin eerst naar secteur le croix. 9 routes met leuke bewegingen en nog erg ruwe rots. Ik amuseer me ook en we zijn toch een paar uur bezig. Nadat onze handen zo gevoelig geworden zijn dat klimmen niet zo leuk meer is, verkassen we en gaan een rots zoeken die we beide nog niet kennen. Het wordt roche de Corbeaux. Een mooi massief aan de ourthe, makkelijk te bereiken vanaf Durbuy.

In Durbuy is het heel druk met zondagtoeristen. Na wat rondvraag vinden we de richting waarheen we lopen moeten. Vanaf de markante rots in het dorp (l 'anticlinal) verder lopen langs de camping en links naar onder langs de ourthe verder. Na 1500 meter ligt daar in de mooie avondzon de rots. Hoog en gestructureerd. Ik krijg er weer zin in en ren direct de eerste route omhoog. Een mooie klim van 20+ meters. Nadat de vriendin ook knap geworsteld heeft met één van de rechtse vijfen, probeer ik snel nog alle 6'en te doen voor het donker wordt. Dit lukt door snel achter elkaar door te hakken. er zitten een paar echte plaatjes bij. Sucube maakt indruk en de meest linkse 6b+-kant is ook een goede afsluiter. In het donker gaan we weer naar huis en toch het gevoel niet alleen maar zware routes nét niet af te maken, maar vooral in de nazomerzon heerlijk klimmen.

Weer Modave

De wand is nog steeds droog en vorige week ging de route glucose best goed. Ik had ook een werkzame oplossing voor de bboulder na de rust richting ketting van de 8a+-verlenging. Frank Bogerman heeft me ook de tip gegeven om over het gat te klimmen bij de laatste passen van de 8a. Na relaxed opgewarmd te hebben in een nieuw bedachte combinatie (die noem ik bras sans glucose en die ik verbazend leuk vind) wordt het tijd voor een poging. Er zijn 3 fransen aan het klimmen waarbij eentje, de twee anderen filmt. Ik vraag of hij mijn nieuwe camera ook wilt bedienen. Dat wil ie wel en ik start mijn poging.

Bij de poging is te merken dat 4 dagen rust niet voor écht herstel heeft gezorgd. Ook is het drukkend warm en voelt de lucht aan als stroop bij het ademen. De passen op het einde van de 8a gaan héél moeizaam maar met de andere oplossing dan die ik tot nu toe toepaste (franks' versie zeg maar) kom ik met heel hard persen nét tot aan de ketting. Daar heet het nu: idioot lang rusten, adem terugkrijgen en zoveel mogelijk de verzuring uit de armen schudden. De adem komt terug, de verzuring gaat niet helemaal uit de armen. Toch proberen, ik ben per slot van rekening nu al zover gekomen. Links bakje, rechts ondergreep. slechte tree voor rechts en links naast de hand de voet verklemmen. Het slechte kommetje met links krijg ik nog te pakken, maar mijn lichaam weigert te luisteren naar mijn kommando om dynamisch naar het voorlaatste gat te gaan.

DAMN! nog 'maar' 3 passen. Maar veel te moe in het lichaam en met slechte lucht wilde het net niet lukken. Geeft wel hoop voor de volgende keer, hoewel dat volgend jaar zou kunnen betekenen, want hoe vaak is modave eens goed droog?

Voor de geïnteresseerden: hier een videootje van de poging

Wat een weekend

Zaterdag en zondag was het wel erg warm. Dus het enige om wat heftigs te klimmen is dan een of andere noordwand. Modave was woensdag al aan de beurt geweest, en de belovende pogingen toen lieten me weer eens naar porche de rosieux rijden. Maar: 12 man die op een beurt inglucose stonden te wachten! Na wat gebabbeld te hebben met Roman, zijn we maar weer vertrokken naar Beez. Daar in de mooie namiddagzon eens een poging in die rare 7b(histoire du fou) in secteur l'ecrin. Het kan aan mij liggen maar de passen wilde maar niet lukken! Geen schijn van kans in de crux, dat voelde echt aan als 8b in plaats van 7b. Nou ja. Wat makkelijke dingen doen en op tijd naar huis.

Zondag al kapot bij het wakker worden. Misschien wat te veel gedaan de laatste tijd? Toch met youri naar trou margritte. Dit is toch wel een imposant rotsje! Vreemd genoeg zijn we de enigen, lekker rustig. Na koud die 6c-spleet (nike air) geflashed te hebben (op het tandvlees!) een poging in fatfinger. Dat is toch echt niet mijn ding! 5 passen aan grepen waar je nauwelijks je vinger op kan krijgen! Totaal niet mijn ding en ik kan dus ook niet 1 pas maken! Youri schijnt ook moe te zijn van de laatste tijd, hoewel het er strak uitzag in itinéraire bis. Dan besluiten we maar dat vandaag niet zo'n beste dag is om veel/hard te klimmen en werk ik als afsluiter tout en rondeur uit. Nu dat is een route naar mijn smaak! Lang en met alleen maar goede grepen en supermooie passen. wat een beestachtige contiroute. vergelijkbaar met glucose, alleen wat minder hard op de handen. die hoop ik dus snel te kunnen komen afmaken.

Nu eerst maar eens een paar dagen rust.

Modave

Vandaag maar een kort berichtje (ik ben nog steeds gefrustreerd). Tijdig rijden we naar Modave. Daar heb ik als enige nog de verlengingen van 'Glucose' open. de 8a heb ik een paar jaar geleden al geklommen. Nu nog de 5 passen extra voor de 8a+ en dan nog eens een goede 20 voor de 8b.

De route is en blijft mooi met coole bewegingen. Als opwarmer de passen doen. Tegenwoordig hangen bijna alle setjes er vast in. Dat scheelt nogal. Deze route kan je per keer maximaal 3 keer klimmen. Daarna zijn de handen zo gevoelig geworden dat het zinloos is nog een poging te doen.

de eerste poging loopt erg soepel. Ik heb bij het opwarmen bij de passen voor de verlenging een heelhook gevonden die me eindelijk het gevoel geeft de passen in de 8a+ te kunnen maken, het is toch wel een boulder na de rust van de 8a. Maar op de eindpassen van de 8a, zoek ik teveel naar mijn voettreden en ik kan gewoon niet goed met die 3 kleine randjes omgaan. Ik wist al langer dat randjes mijn zwakte zijn, maar na zo'n soepele instap de zooi in eerste poging te verpsutsen is echt kl*te!

Eeen goed half uur later nog eens. Weer (maar met iets meer moeite) tot de randjes en WÉÉR mijn ellebogen die direct de lucht ingaan. K*T VERD*MME !!! Wat is dit voor gezeik! Nou ja. volgende keer moet het gaan, nog efficiënter klimmen in de rest van de route om uitgeruster bij de randjes te komen.

laters

Brôtsch

Het is fijn om werk te hebben waarbij je iedere 2e vrijdag vrij hebt. Zo kan je eens met een goede klimmaat afspreken wat verder weg te rijden om in andere gebieden te klimmen. Marc en ik spreken af naar de Elzas te gaaan. Krohntal is toch één van de bekende gebieden daar. Omdat we dicht langs de Pfalz komen en Marc nog een 8b projekt heeft aan de retschelgrat, gaan we donderdagavond naar de Pfalz. 's Morgens een goed ontbijt en op naar het bekende dak van dit gebied met zijn matrix aan korte harde routes. Direct maar opwarmen in het project. Ik neem me voor de route te proberen die ik een paar weken geleden al wilde doen maar toen niet ging omdat ik totaal geen vorm had: "bespring mich". Een combinatie die begint met "Gamba", dan over "TNT" naar links gaat en "big easy" uitklimt. Er zitten 5 passen in (bijna) zonder voeten! dit is geen klimmen maar gymnastiek. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk en op een aparte manier mooi is. Om het kort te houden, Marc tikt 3 keer de laatste greep aan in "fair play", ik maak alle passen met redelijk gemak in "bespring mich" behalve die ene zware voetloze pas in het midden naar links. Tot 5 keer toe grabbel ik de bevrijdende greep aan maar kan die niet fixeren. Die route moet snel nog eens worden afgehaald.

's Avonds gaan we via Straatsburg naar de taverne kobus vlak voor Krohntal aan de N4 waar erg goede pizza wordt gegeten en natuurlijk een paar Cronenbourgs gedronken. In overleg wordt besloten om niet een paar honderd meter verderop in de brandende zon te gaan klimmen, maar iets verder naar grotte du Brôtsch te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Zaterdag rond de middag komen we bij de rots, het is wel een indrukwekkend dak. Meer meters dan Retschel, maar minder dan peps.

Na opwarmen gaat Marc in "Traité de deversification" hangen. Erg overhangend en de crux lijkt een gladde greep te zijn waar een extreme lolot gemaakt wordt naar een aplat. Bijpakken, voeten naar rechts en heel ver door naar een klemmende greep. En dat was het al, alleen een gemakkelijke uitklim erachteraan. Niet te gigantisch voor een 8a, maar de bewegingen zijn wel erg cool. Ik werk het uit, rust wat en trek de route in 2e poging. De lolot is de truuk. als die goed zit gaat het wel. Marc heeft 2 pogingen meer nodig. Ik doe in de tussentijd rechts van het dak de mooie kantroute "Angle incarnat". Heel anders dan traité met kleine grepen maar het voelt even zwaar aan als de eerdere route. In ieder geval een goede klimdag om af te sluiten met vele pasta en bier.

Zondag zijn we nog steeds in Brôtsch want het blijft te warm voor Krohntal. Nu doen we als opwarming de routes rechts. Daarna direct in "Brombeerzeit". Ook een typische maximaalkrachtige route met een heel lange maar makkelijke en leuke dakuitklim. 8 erg harde passen en daarna uitfietsen. Ik heb totaal niet het gevoel dat dat vandaag gaat. Maar tot mijn verbazing kan ik na uitwerken en met de juiste treden de zwaarste pas maken en laat ook niet meer los. Alweer een 8a! Hoewel er op climbing.de ook getwijfelt wordt aan de waardering van vooral traité ga ik ervan uit dat het best 8a's kunnen zijn. Het is zo moeilijk om met zekerheid te zeggen of iets makkelijk is of moelijk. Een graad omhoog of omlaag. Ik zou kunnen leven met traité als 7c+, brombeer kan wat mij persoonlijk betreft 8a blijven. Ook in vergelijking met de verschillende andere routes rond die graad die ik de laatste tijd gedaan heb.

Echt kapot ben ik nog niet, ik probeer in de laatste uurtjes ook nog "Blanc d'essai". Die is pas hard! Dit is ECHT 8a! Maar het is ook het mooiste wat ik tot nu toe hier geprobeerd heb. Bij de 2e haak weg een bikkelpas die ik eigenlijk niet opgelost krijg. Bij de 4e haak een bak met links, een erg klein greepje met rechts en heel ver naar een goed gat. Daarna is het ook niet meer moeilijk (maar wel weer erg mooi).

Ik doe toch een serieuze poging hoewel ik toch langzaam kapot moet zijn na drie dagen 8e graad hakken. Tot mijn verbazing krijg ik de vere pas naar links bij de 2e haak gemaakt. Dan is het voetenwerk belangrijk, maar die had ik nog niet uitgezocht. Dat doe ik nu dus. Weer een goede rust, er is nog net tijd genoeg voordat we moeten vertrekken, en weer een poging, het loopt verrassend goed onderin. Ook kom ik tot mijn eigen verbazing tot de 4e haak, maar de pas van het minigreepje omhoog krijg ik niet meer eruit geperst.

Wat een weekend! Mooie routes, heel relaxed samen met een goede vriend wezen klimmen en ontspannen. Bijna 2 8a's op 1 dag, 8a'tje en 7c de dag ervoor en een gevoel dat meer ook nog kan. "Blanc d'essai" wil ik zeker nog een keer komen afmaken en "bespring mich" in de pfalz moet en zal binnenkort opgehaald worden (hoop ik)

Bomal

Het wordt echt steeds moeilijker om door de week nog naar buiten te gaan. Maar toch nog naar bomal om de moeilijkste combi te proberen. Na opwarmen direct de setjes erin en de passen nog een keer checken. Na de instap van yahoo blijft het toch moeilijk en moet alles goed lopen om de armen voor het einde niet op te blazen. Eerst doet mijn maat een poging in escalier C.  het loopt goed maar de voorlaatste pas is erg zwaar. Ik nu. De instap van yahoo lukt in één keer en ik klim daarna ook zoals het hoort. Maar zoals vorige week zijn de onderarmen nog niet goed warm. bij de uitklim heb ik gepompte pijnijk verzuurde armen. Het gaat dus niet, maar net als vorige week gok ik op een veel betere 2e poging.

Ralf gaat weer in escalier, maar maakt een fout bij de eerste helft. En dan begint het ook nog te druppelen! Ik mag eerst omdat mijn uitklim sneller nat wordt. Het is iets te snel na de eerste poging maar de regen geeft me geen rust. De instap gaat maar nét, de passen voelen allemaal zwaarder aan, maar ik kom toch tot de voorlaatste pas. Alleen is dan het vuur gedoofd en haal snel de setjes uit de wand. Het blijft licht regenen en ralf moet ook nog zijn setjes uithalen. De poging loopt beter hoewel de eerste helft net aan is. In het bijna donker bouldert ralf nog de laatste passen uit en vind nog een betere tee voor links. Mischien dat we beiden volgende keer meer geluk hebben. In ieder geval moeten we dan wel eerder naar bomal komen i.v.m. daglicht.

Een uurtje Peps

Eindelijk, ik kan er niets anders over zeggen. Eindelijk batman geklommen. Het was een kwestie van geduld, dat wist ik.

Heel lang geleden had ik de route al eens geprobeerd. Dat was zelfs in de tijd dat het geplakte greepje nog in de uitklim zat. Toen al had ik zoiets: "dit moet kunnen". Vorig jaar nog eens gevoeld, maar niet echt 'geprobeerd'.

Dit voorjaar ben ik dan met een goede vriend uit Keulen regelmatig in Peps wezen klimmen. Nu ik bijna alle 7's gedaan heb daar, wordt het toch echt tijd voor de 8'en waarvan peps er toch ook een stapel heeft. We hebben batman deze keer samen heel precies uitgewerkt waarbij je elkaar goed aanvult in oplossingen vinden voor de passages in het dak.

De instap na de rust bij de ketting van spiderman is al supermooi waar er een pied-a-main gemaakt wordt waarbij je je linkervoet in een gat steekt en je met bijna je hele lichaamsgewicht aan die voet hangt. Een verbazend stabiele en krachtsparende positie. Van daaruit aan redelijke grepen de spanning opbouwen om de voeten niet te laten komen. Er zijn halfronde greepvormen in dat dak waar je je voeten dan mooi in kan verklemmen. Het is net of je je voeten steeds in een (lege) koffiemok steekt. Tot de bak in het midden van het dak maken de meeste (en ik ook vroeger) een heel dynamische verre pas. Dat vond ik maar niks en dus heb ik een mooie oplossing met slechtere grepen maar daarvoor totaal beheersbare passen gevonden, die iedere keer weer lukken.

Bij de bak in het midden dan het setje klippen en 1 keer schudden. Met rechts op schouder een greep die zo klein is dat je je afvraagt hoe die te houden is, maar door de lichaaamspositie/-houding is die superstabiel te belasten en kan je met links ernaast bijpakken op een ministalactietje. En steeds maar die spanning in het lichaam houden en de juiste voetvolgorde. Wie zegt dat dakklimmen alleen maar kracht is, die liegt. Zonder voeten gaat niets (of je moet werfje heten ;-) )

Nu het leukste maar ook het moeilijkste stuk: de uitklim. Met rechts gaat het om de hoek naar een heel goede greep waar drie vingers mooi inpassen.. bijpakken op die greep, de voeten lopen naar links en ik maak dan een heel ver doorgedraaide lolot. Hierdoor komt het lichaam omhoog en kan je naar een heel klein arque-randje hoog bovenin. (die had ik al meerdere keren aangetikt) Nu vasthouden, voetwissel, een spagaat naar de overkant en onderlangs kruisen. Klaar is klara. Door de spagat krijg je een no-handsrest en kan je op het gemak klippen of om het touw te sparen terug klimmen en eruit te springen. Lekker de lege ruimte in.

In het begin van de zomer ging het al vaker heel goed in de route, maar na zó vaak spiderman ( en batman) ingestapt te zijn, was ik het spuugzat (vooral die tientallen keren spiderman *g*) en 2 maanden niet in de route teruggegaan. Zaterdag wist ik vanaf de eerste pas dat die pauze die ik genomen had goed geweest was. Het ging erg soepel en ik kon de route genieten. Bij het uithalen van de setjes heb ik dan afscheid genomen van spiderman.

Schijnbaar was de vorm die dag zo goed dat ik ook nog een ander probleem in peps geklommen heb. Ik was er wel eens in geweest: "troisieme neurone". Een mooie combi met die route die dan jardin suspendu of de pijler links uiklimt, had ik al geklommen, maar de eigenlijke route die rechtdoor loopt is een geval apart. Na de couloir moet je een oprichtpas maken met heel gladde treden naar een verre slechte aplat. Dat is dan ook alles. Heel geconcentreerd op maar 3 bewegingen komt er dan een speciale 7c tevoorschijn. Na zoeken en proberen kom ik erachter dat de truuk dus dat ene treetje is onder het setje, waardoor je precies de juiste positie krijgt om je omhoog de duwen in de ondergreep die je met rechts hebt.

Het was maar net aan, de treden zijn er glad door het soort kalk van pepinster, maar het is duwen, duwen en hebbes! Een mooi toetje na de hoofdmaaltijd en daarna gezellig nog met een paar andere Nederlandse klimmers gebabbeld. Het sociale aspect is toch één van de mooie onderdelen van het klimmen.

Woensdag maar weer Bomal.

Bomal

Woensdagavond in Bomal Calvaire een paar uurtjes wezen klimmen, zoals zovaak deze zomer.Ik heb alles zo'n beetje geklommen de laatste 4 jaar. Alleen 2 combinaties die ik de moeite waard vind nog niet. De combi yahoo-infinement songe en de combi manhattan transfer - flagrant desir(8b?) De combi's met de traverses vind ik veel te ver gezocht. Als je daarmee begint, ben je eindeloos met combi's bezig! Van de 'normale' routes zou ik  l'Insoutenable Légèreté de l'être nog eens moeten proberen. Maar daar zit 1 gebroken greep in die voor mij tot nu toe gewoonweg niet vast te houden is. Jammer dat ze de originele greep niet weer teruggeplakt hebben, dan was de route een supermooie 7c+ gebleven. Wat nog meer frustreert is dat 1 greep voor deze crux een bewerkte greep zit! Waarom dan niet de greep erna ook (een ietsie klein beetje) bewerken als je toch al grepen modificeerd in deze route? Dan was het een super route gebleven en een homogene 7c+. Nou ja. Misschien dat ik ooit nog eens wat vingerkracht ontwikkel om de ene pas te maken.

Over combi's gesproken; woensdag heb ik een andere instap aan de langzaam bekende combi's in het linker deel toegevoegd. Niet instappen met yahoo maar met jouissance en dan uit in infinement songe. Een lonende combi en niet al te moeilijk in dit gebied met 7c. De nieuwe combi zorgt ervoor dat je net iets gepompter aankomt op de uitklim. De omstandigheden waren goed, maar de tijd om na het werk nog buiten te gaan klimmen is dit jaar bijna op. De avond valt duidelijk steeds een beetje eerder in. Nog maar een paar keer en ik moet noodgedwongen weer aan het plastic dat ik sinds maart niet meer aangeraakt heb.

Nou ja. Hopelijk kan ik het buitenseizoen snel nog afsluiten met de ultieme combinatie in Bomal: yahoo- infinement. Ik weet nu hoe de uitklim is en de inklim heb ik ook al gedaan. Alleen nog starten met pogingen en hopen dat alles goed loopt!

Kochel

Een weekendje München en net een nieuwe topo gekocht van het Altmühltal oftewel de Zuidelijke Frankenjura. Daar is door Jerry Moffat geschiedenis geschreven door de route 'the face' te klimmen, de eerste 10- in Duitsland

Maar donderdag laat in München aangekomen blijkt dat de zuidelijke FJ niet zo makkelijk te bereiken is vanuit München. Maar daarvoor is Kochel maar 45 minuten rijden! Dus Kochel wordt het vrijdagmiddag. Ik vergeet mijn oude kochel-topo uit de auto te halen, maar onze vrienden hebben een topo van de Bayerische voralpen bij zich, daar staat gelukkig iets in over kochel. De omgeving is in ieder geval indrukwekkend. De eerste bergen en de kochelsee. En een verbazend mooi aangelegde waterkrachtcentrale is het uitgangspunt.

Eerst een sector met makkelijke routes zoeken. De Betongwand zou veel 5-en en 6-en moeten hebben. Na 2 pogingen voor de aanloop vinden we het wandje. Ziet er best grappig uit. Klimmen maar. de route 'Tigerwäsche' is gewoonweg supermooi.

Daarna wil ik toch wel eens één van de grote bekende hoofdwanden zien.

Atlantiswand

8c(+)	3
8b(+)	2
8a(+)	5
7c(+)	21
7b(+)	9
7a(+)	9
< 7a	19

Afrikawand

8c(+)	1
8b(+)	11
8a(+)	8
7c(+)	15
7b(+)	7
7a(+)	7
< 7a	13

Rockywand

8c(+)	3
8b(+)	11
8a(+)	7
7c(+)	9
7b(+)	6
7a(+)	6
< 7a	6

Kochel staat toch bekend om de harde routes! Hoewel toch al gebleken is (en nog zal blijken) dat er ook onder de 6b geklommen kan worden. Het wordt de Afrikawand. Nu blijkt hoe bergachtig het allemaal ligt! Wat een aanloop! Freyr naar boven is er niks bij! Vloekend en toch bezweet komen we aan bij de wand. Wat een indrukwekkend ding zeg!



tientallen routes vanaf 7b tot 8b+. Veel licht overhangend werk. Intensieve bewegingen met veel spanning zijn hier nodig. Ik probeer een erg mooi uitziende lijn 'conan the relaxer'. een 8a+ (Marietta Uhdens' eerste 10-) met naar blijkt een harde crux op het einde. Dit verpest mijn poging, tot de crux kan ik alle passen best goed maken en ik zie een rotpunkt al tot de mogelijkheden. Maar één van de laatste grepen is zo moeilijk vast te houden voor mij, dat ik het teleurgesteld opgeef. Tijdgebrek en die ene greep. Misschien dat ik het nog eens een keer probeer als ik langer kan blijven. Dan voor het donker een 7c onsight proberen: 'me-man'. Een mooie lijn met coole bewegingen. Op het einde kan ik met volgepompte armen de crux net niet klimmen en er is geen tijd meer voor een tweede poging. Toch een beetje voldaan en onder de indruk van de wand naar beneden. Ook dalend is het pad vermoeiend, vooral voor de knieen. Je kan beter wat tijd meenemen voor de aanloop en de terugkeer naar de auto.

De dag erna met zijn 2tjes naar de Atlantiswand. Vandaag meer tijd en meer rust. Deze wand laat zich iets beter aanlopen. Het weer blijft goed, maar de wand hangt op veel plaatsen zoveel over dat het ook met regen droog zou blijven. Ook hier een honderden meter lange wand met zelfs een paar 8c's. Lange en korte routes door elkaar en veel blokpasroutes voor sterke vingers. Er zitten zelfs 2 5-'en in dewand. Dus leuk opwarmen. Dan een 7 en een 8 die heel lang is, heel mooi en heel hard in de instap. De meest linkse lijn van de wand spreekt me heel erg aan. 'Atlantis'; een supermooie lijn langs een overhangende kant en minimaal 25 klimmeters.



9+ gaat vaak genoeg op 1 dag, dus proberen deze geweldige lijn te genieten en mee te nemen. Rustig uitwerken en misschien 1 of 2 pogingen.

De instap is al direct geen kattepis. Maar naar wat proberen gaat ie wel. 6 haken over de hele lengte zorgt ervoor dat het soms best spannend en luchtig aanvoelt in die overhang. Van de 3e haak weg komt een echte crux. Heel, echt heel subtiel met veel voetenwerk op slechte treden en balansgevoel lukt het me dan na veel pogingen. En zoals zovaak lukt me vanaf dan de crux iedere keer. Het is zó belangrijk waar je je voeten zet en in welke volgorde.

De meters erna zijn best (erg) gemakkelijk en ik ben me al aan het verheugen op een poging in deze geniale  lijn. Aleen de uitklim nog. De route gaat bij de 5e haak van de kant weg naar rechts de overhang in. Daar lijkt het wel of er een greep uitgebroken is. Of ik kan ineens niet meer klimmen. De variant die ik theoretsich  bedenken kan is met een heel verre breedtepas en dan bij de haak een kleine mono-ondergreep. Van daaruit kom ik alleen niet weg omdat door de overhang onder de voeten er niet echt treden aanwezig zijn. bovenlangs de haak probeer ik nog iets met heel aflopende en heel kleine grepen die ik jammergenoeg niet kan vasthouden. Poging na poging probeer ik toch een klimbare oplossing te vinden. De uitklim na deze passen is ook niet moeilijk. Zou het dan niet lukken vandaag? Frustratie en moeheid bouwen op. Tot dan paste alles mooi in de moeilijkheidsgraad en mijn ervaring met 9+'en. Alleen heeft dit stuk niets met die graad te maken in mijn beleving. Weer net als gisteren door 1 pas, 1 greep geen supermooie lijn kunnen klimmen? Ik kan niet eeuwig blijven proberen en mijn 'buik' is ook al geblokkeerd waardoor ik al lang niet meer soepel kan bewegen. Ik geef op. Heel kwaad en teleurgesteld haal ik de setjes eruit.

Na nog langzaam langs de wand terug te lopen de indrukwekkende lijnen bekeken te hebben is het tijd om te gaan. Veel te weinig tijd voor zo'n gebied dat me totaal motiveert om harde routes te willen klimmen. I'll be back!!!!

Pfalz

De pfalz is niet zo ver weg en een weekendje plannen is ook zo gebeurd. Maar een goede 3 uur rijden om 2 dagen in een wonderschone omgeving te zijn.

Hier is Wolfgang Güllich opgegroeid. Hier is één van de plekken waar de doorbraak boven (de toen gesloten moeilijksheidsschaal) 6e graad gemaakt is. Verschillende routes hebben een mooie klimgeschiedenis. Ik wil erg graag proberen de grootste klassiekers in de pfalz gedaan te hebben. De grootste klasiekers zijn in oplopende moeilijkheid:

• Lineal (7- Drei felsen)
• Jubiläumsriss (7-, Nonnefels)
• Superlative (8, Bruchweiler Geiersteine)
• Utopia (8, Asselstein)
• Im westen nichts neues (9-, Nonnefels)
• Magnetfinger (9 (tegenwoordig 9+ door meerdere greepuitbraken) Burghaldefels)
• Mekka (10-/10 (sinds kort 10 oftewel zwaar 8b, door breuk van een cruciale zijgreep) Nonnefels )

Het zijn zeker niet de enige mooie klassieke routes daar. Er is zoveel moois. Alleen moet je er wel van houden hier en daar een friend, nut of zandloper te gebruiken. Vooral veel routes onder de 6e graad zijn (bijna) geheel clean. Zo doe ik als eerste route Birkenkamin 4. Nadat ik de zenuwen onder controle krijg, en mijn eerste schoorsteen omhoog kruip kan ik mijn pasgekochte friends-uitbreiding plaatsen en daarna nog wel een paar goede zekeringen. Abseilen gaat dan aan een dikke boom. Na wat leuke routes ernaast geklommen te hebben (met genoeg ringen als afzekering), komt het moment waarvoor ik dit weekend naar het zuiden ben gekomen. Mangetfinger.

Het is een werkelijk mooie, estetische lijn op een stompe kant met die typische ringen die hier en in het elbsandstein gebruikt worden om routes af te zekeren. Heel technisch met voetplaatsingen en kleine greepjes (die vroeger een stuk groter zijn geweest, vandaar de consensus dat tegenwoordig 9+ meer op zijn plaats is) Ik stap er in, merk dat het allemaal wel tegenvalt en de crux van 7 passen tussen de 3e en 4e ring erg moeilijk is en me niet echt ligt. Ik probeer veel varianten uit, maar die 2 randjes naast de 4e haak blijven erg klein. Daarna nog 2 passen die ik nog niet eens echt gemaakt krijg!

Na wat boulderen maar eens een goede rust, bij een echte poging gaat het vaak heel anders is mijn ervaring. Goed, hier gaat ie dan. Ik merk dat de 3e ring klippen ook zwaar is, een iets langer setje erin en dan direct nog eens vanaf de grond opnieuw starten. Nu gaat het klippen beter en kan ik ff 2 passen terug naar de rust en me mentaal voorbereiden op de crux. de eerste pas gaat goed, het mini-monootje erna vasthouden gaat ook verrassend goed. Ik kom goed bij het eerste randje, grijp die ernaast ook en zet mijn voet op het puntje op de kant. De tang met rechts kon beter, maar ik ga voor de reddende diepe mono. Die tik ik aan, maar een moment later hang ik 5 meter lager en een halve meter boven de grond. Mijn vriendin is een stuk lichter, dus dynamisch zekeren is standaard. Maar ik weet nu dat ik de crux kan klimmen! Ik moet alleen die tang beter sorteren. 10 minuten later nog eens, ik merk dat de verre val van zojuist mijn 'buik' vastzet, zo kan ik niet klimmen. Ik praat mezelf moed en onspanning in (hardop, werkt echt goed) en ga weer voor de crux. Nu heb ik de tang een stuk beter en kan relaxed en statisch naar de goede mono. Met de 4e ring bij je knieën nog een treetje zoeken en het touw erin klippen. Hierna is het een stuk makkelijker, wel nog een beetje pompig maar aan best goede grepen. Wat een genot! Heel bewust dat ik één van mijn droomroutes aan het uitklimmen ben, klip ik de laatste ringen. Zo dat vraagt voor een goed bord met eten. In de Bärenbrunnerhof (hét trefpunt voor de klimmersscene daar en een goede complete klimwinkel ernaast) wordt het logische glas hefeweizen gedronken, goed gegeten en bijgepraat met bekenden en nieuwe contacten.

de dag erna wilde ik weer eens naar de Retschel om één van de zware routes in de pfalz te proberen. De retschelgrat is de enige echt overhangende wand waar dan ook alleen maar zware routes zitten. Routes als Big easy, fair play, TNT, Gamba zijn echte korte dakroutes met vraag om lichaamspanning en dynamisch klimmen (zie voor filmpjes en andere info: www.palatinum.info) Veel routes zijn gecombineerd en maken de 2e naam van deze wand echt duidelijk: The matrix. Van links naar rechts erover en tussendoor, bijna alles is hier al gecombineerd en iedere combi krijgt dan een eigen naam. In de stortbui probeer ik me op te warmen in Gecko (9-) de meest linke route in het dak die ik nog niet gedaan had. Dat gaat niet goed. Ik kan niet echt veel spanning opbouwen en de eindgreepjes op de dakrand vind ik erg klein voor de gegeven moeilijkheidsgraad. Veel, heel veel uitproberen en veel gevloek en uiteindelijk besluit ik voor een greep in het dak die zo te zien nog niemand gebruikt heeft. Maar ik kan hierdoor wel een pendel met de benen voorkomen en kom goed uit op de eindregletjes voor de eindpas. Na een pauze gaat het gelukkig ook in één keer. Maar toch hard, die 16 passen.

Tegen beter weten in stap ik weer eens in Gamba (9+/10-) Een langere dakpassage dan Gecko met op het einde een nog hardere uitklim op kleine greepjes. Geen schijn van kans en zelfs het afbouwen is met op de tanden bijten zo zwaar dat het bijna niet meer lukt.

Pauze en koffie, dan aan de bruchweiler geiersteine een mooie lichte route met mijn vriendin samen doen. Oldskool-style naar de gipfel. Zonder mangesium want dat is echt niet nodig in dit soort makkelijke routes (er is in de pfalz ook een magnesiumverbod, in ieder geval in routes tot 7-) en vertrouwen in de wrijving van het rode zandsteen. Bij de eerste standplaats is er weer een onweerbui boven ons die dit alles verhinderd. Ik hang gelukkig droog en wacht tot het ophoudt met regenen. Jammer, de ervaring bovenop deze rots te staan had ik graag samen gedeeld. En het is toch weer duidelijk dat niet altijd een route met een 9 of 10 hoeft te zijn om mooi te zijn.

Als aflsuiter gaan we nog naar de imposante Asselstein kijken waar o.a. Utopia zit.

Indrukwekkend en met 50 meter hoogte niet te missen deze graat. Hier is duidelijk de typische pfalzrots te zien. Lang en smal als een boek op zijn kant.

Snel naar huis want de lucht betrekt weer. We hebben al met al droger weer gehad dan verwacht. Mijn wens heb ik laten uitkomen en we konden samen genieten van de mooie omgeving daar. Gewoon even een weekendje weg.

Bomal

Het wordt langzaam steeds eerder donker, de dagen worden weer korter. Na het werk nog naar België rijden zal binnenkort niet meer gaan. Maar deze woensdag toch nog eens Bomal Calvaire. Zo goed als alle routes heb ik al gedaan, maar één van de mooiste staat nog open. De combinatie 'yahoo!-infinement songe'. Er wordt nogal wat af gecombineerd aan de rots achter het station. Vooral bekend zijn de traverses onderlangs en dan één van de routes erachteraan. Maar als je die gaat meetellen wat betreft 'alle routes geklommen' is het einde zoek. De traverse van rechts naar links 'madame coeur' had ik een paar jaar geleden al gedaan. de route van links naar rechts 'Dernière carte' ben ik nog niet aan begonnen. Vandaag zou het anders zijn. De traverse zou vallen. Na wat mooie routes opgewarmd, begint de travers door bij 'flagrant desir' instappen, over grote grepen tot onder 'infant d'icare' en 'newton t'encule'. Dan komt de cruxpassage. Heel gladde afgetrapte regletjes waar vingerkracht en bewegingsgevoel gevraagd wordt. Na die 5 passen blijft het moeilijk tot je bij 'nostradamus' in de spleet kan rusten. Maar geen no-hands rest, waardoor je toch de moeheid blijft voelen, en al 35 passen gedaan, wat voor een gewone route al aardig wat is. Dan komen er weer goede grepen die toch de verzuring versterken en onder 'plaisir de faible' nog een kleine moeilijkheid. De armen zijn dik en dan toch een paar stevige passen tot de grepen van 'lothar'. Ongeveer 60 passen zijn te voelen. (aan de kantlijn: dit heeft niets met 7a+ te doen zoals ie op belclimb staat of in de topo. Vergeleken met meerdere andere routes daar is 7b/7b+ eerder logisch)

Na een goede rust is er nog tijd voor een kleine klim. Ik stap in 'jouissance' die ik combineer met 'infinement songe'. Op zich een mooie combi en het is precies de laatste helft van de 8a+ combi met 'yahoo!'. Na wat gepuzzel vind ik een oplossing voor de overgang van 'jouissance' naar 'infinement'. Het is te merken dat de uitklim over 'infinement' nogal wat vraagt in vergelijking met de uitklim over 'jouissance' of 'one way ticket'. Maar onmogelijk is het zeker niet en ik neem me voor snel de combi te proberen.

Freyr en regen

Slechte weersvoorspellingen en toch naar freyr. Het zag naar van alles uit en toch is het de moeite waard. Stel dat het droog genoeg blijft?
Aangekomen is het droog en de omstandigheden lijken goed. Opwarmen op de secteur louis phillipe.Een super mooie 6a; la liedekerke. Met maar 5 haken toch goed genoeg afgezekerd om zonder nutjes 25 meter naar boven te gaan. Dan een 7a+ met bewerkte greepjes en een hard pas, daarna een echt mooie uitklim. Ik mis de onsight door naar de verkeerde greep te gaan. Iets voor volgende keer.
Nog steeds is het weer goed. Op naar Schwarzenegger. Daar was ik een paar jaar geleden al eens in wezen kijken en hoewel ik zelf vind dat ik totaal niet goed ben in de routes met de stijl als in Schawrzenegger of de al legne in het algemeen, is het zo de moeite waard omdat de route echt mooi is. Bij het uitproberen heb ik echt problemen met de eerste echt zware passen waarbij je heel ver naar een ondergreep moet en dan je voeten bij je hand moet zijn te krijgen. Het wil maar niet lukken. Totdat ik een laatste keer probeer en het wel gaat. Voetplaatsing is alles. Direct daarna komt een soort halve mantlebeweging die veel concentratie vraagt en genoeg vertrouwen in je voeten. Een quasi-rust en door het overhangtje. Dat ligt me een stuk beter, maar de pas de overhang uit is toch nog erg hard. Dan nog 2 makkelijkere passen voor de 7c+ of in dezelfde stijl nog een 10 meter verder voor de 8a. Super luchtig en super bewegingen. Maar vandaag ben ik heel blij als de 7c+ überhaupt zou lukken. De eerste poging gaat echt niet goed, hoewel ik de ondergreep klim en de 'mantle' maak. bij de pas het dakje uit geen kans. Balen. Mijn onderarmen volledig opgeblazen. Staan verdomme, staan! Youri had de setjes al ingehangen in de route rechts ervan, bayou minou. een 8a+ in een vergelijkbare stijl. Hij heeft me in de regen staan zekeren, maar de wand zelf blijft droog. Na mijn poging gaat Youri na wat nadenken toch voor de poging en jawel, in een mooi gevecht toch een cadeautje bij terugkeer uit de overhangen van rodellar in spanje. Echt super en spannend om erbij te zijn. Goed gedaan Gast! Ik ga weer naar boven in mijn route en vanaf het begin voel ik dat ik 'sta'. de ondergreep is geen probleem en ook de mantle loopt echt soepel. Nu dan. Bij de kleine rust voor de uitklimpas voelt het nog goed aan. Maar de bi-doigt is ver en ik pak hem wel maar niet optimaal. Ik krijg niet de kans bij te pakken en de vinger goed na te sorteren. mijn onderarmen slaan meteen dicht. Tja. Zoveel beter maar nog niet afgemaakt. Aan één kant balen, aan de andere kant erg blij dat ik in de laatste poging erg veel beter klom. Dat geeft hoop. Maar waarom dan niet afmaken en een mooi cadeau mee naar huis nemen? De sfeer om als enige aan de hoofdwand te hangen en met de regen en toch droog, Youri's mooie poging, dat was leuk maar het zat er voor mij nét niet in vandaag. We worden goed nat bij het teruglopen, Natuurlijk een Ciney blonde in Chamonix en op tijd zijn we weer thuis. Niet slecht voor een regendag. (Volgende keer gaat het lukken)

ff Visé

Visé blijft het dichtst in de buurt en er zitten mooie overwegend zeer technische routes waarvoor vaak vingerkracht nodig is in de sleutelpassages. Nadat ik er een paar jaar geleden een lading haken in geboord heb, mag ik per uitzondering wel eens met iemand anders komen klimmen zonder me te hoeven aanmelden bij de klimclub die deze privéwand in pacht hebben. We hebben geluk met het weer en de verdere 2 uurtjes blijft het droog. de 6b's gaan goed al hebben er 2 erg harde blokpassen bij de eerste haak.
Laat probeer ik nog 'reach the sky' te klimmen. Heel subtiel en technisch. 14 pasjes met aplats en regletjes. Eerst veel poetsen om het groen van de treden te verwijderen. Bij de eerste druppels wil het dan in de eerste poing na uitwerken makkelijk en met genot lukken. Snel inpakken en voor het te hard gaat regenen naar huis. Een half uurtje rijden en nu tijd voor pizza.

Avondje peps

Zo, weer even na het werk naar peps. Het weer is dan niet zo belangrijk maar aan de rechterkant drukt het water toch door. Dus de laatste paar combinaties die ik aan de linkerkant nog over heb proberen. Trosième neurone is een nieuwere route die het midden van couloir suspendu doorkruist. De uitklim kan dus rechtdoor, maar het kan ook over de pijler links of zelfs nog verder links over de uitklim van jardin suspendu. Daar zit een te gekke beweging in waar je op het einde nog een quasi mantle -draaibeweging moet maken. Ook om bij neurone in de couloir te komen is het een getruct gedoe. peps is toch een gebied dat in veel routes heel originele bewegingen afdwingt. Na uitchecken en concluderen dat het vandaag heel drukkend is, in de eerste poging toch uitklimmen die handel. De combi met de uitklim van jardin is in de pocket. Nu alleen nog de originele uiklim, jardin over de pijler en batman; dan heb ik linkerkant af! ;-)

Na batman halfserieus weer eens geprobeerd te hebben (geen zin/fut meer bij de laatste passen) mezelf voorgenomen binnenkort ook de laatste pas te maken. Alleen 10 graden koeler en 2 kilo lichter. ;-)

aan het einde van de avond de uiklim van 37.2 nog eens bekeken. Het was de vorige keren dat ik het geprobeerd had toch gewoonweg hopeloos daarboven. Vandaag kon ik me eindelijk voorstellen hoe de bewegingen zouden kunnen gaan. Ik vind het allemaal ook weer mooi en toch weer heel anders dan andere zware routes in peps. En deze keer ook heel luchtig op meer dan 20 meter hoogte met alleen maar lucht onder je kont en op een verticale wand zware, wankele blokpassen maken.

Dan begint het toch te onweren en wordt het avond. Geen slecht avondje met de momentane conditie in ogenschouw genomen.

2e weekend FJ

3 dagen Frankenjura zijn te voelen! Dikke stijve gewrichten. Maar eindelijk een eerste 10- geklommen daar. Een route waar ik eerst niet naar omkeek. Aan de holzgauerwand in het verre noorden van de FJ in de regen. Alles bleef hier droog. Eerst opwarmen in nimue een geniale route die 9-/9 zou zijn. Daarvoor ging ie wel erg makkelijk, maar mij hoor je niet klagen. Na meerdere 10- geprobeerd te hebben en aardig gefrustreerd geraakt door de pijnlijke vingerkracht-boulders daar, hingen er toevallig een rij setjes in de route 'blowjob'.  Toch maar eens naar de passen gekeken en het was toch meer mijn ding dan die andere routes, hoewel ook hier weer erg kleine greepjes. De instap is het hoofdprobleem. Na vele varianten geprobeerd te hebben maar eens wat rust nemen. Na die rust ging het dan ineens in 2e poging! En toch weer anders dan verwacht. Na de instap is het minder moeilijk, maar toch aardig conti. Met veel moeite en een schreeuw naar de reddende eindbak en gelukt! Een verregende dag toch goed afgesloten. Uiklimmen in het verbazend droge ponderosa en daarna goed beiers eten.

Zaterdag dan al erg vermoeid wakker worden van al dat gehak op vrijdag. Toch aan is er aan de 'stadeltenne' een erg mooie maar ook erg harde 9-, die in de 2e poging lukt. Massarbeit is een technische route die licht blijft overhangen op kleine greepjes. Mooi in zijn complexiteit. De route 'stadeltenne' ernaast zou een opwarmer moeten zijn, maar is best hard voor 6c+. Eerder 7a.

's avonds dan nog aan de spieser wand een heel leuke 7+, 9- en nog een 7+. De 9- viel mee maar beide 7+'en vond ik geen cadeautje. Het beste eten van dat weekend in Hartenstein bij 'zum goldenen Lamm'  want goed eten hoort bij een weekendje FJ!

Zondag nog meer moe en pas laat actief. zelfs de 7'ens zijn loodzwaar vandaag! Genieten in 6+ en 6-, 'smiddags na lekker gebak (kaffee trinken is ein integrales teil vom klettern: Guellich)  nog aan 'blechfass' waar volgens vrienden erg mooie routes moeten zitten in de (duitse) 8e graad. 'Erfurt', 'steinschleuder' en 'climbing.de' zijn er een paar die de dag helemaal goed maken. Het was er erg vol dus een paar routes moeten toch tot de volgende keer wachten.

binnenkort weer naar het zuiden hoop ik! Nu herstelavond in bad. Genieten van de herinneringen aan zon, regen, eten, en mooie routes.

avondje Bomal

Nou nou, met mijn dikke vingers die kleine greepjes van de instap van Yahoo! vasthouden is toch niet het makkelijkste voor mij. Ik heb tientallen keren geprobeerd om van de grond te komen. Uiteindelijk ging het ineens toch, en toen was de uitklim over one way ticket niet zo moeilijk meer. Genieten van de flow en het besef dat het toch is gegaan. En over hebben op het einde betekent dat ik toch snel eens naar de combi met infinement songe moet gaan kijken. de huid heeft geleden en dat met 3 dagen FJ in het vooruitzicht. Ik ben benieuwd. (en of het droog genoeg is in het zuiden)

Laters!