Nu eens droger. 2 jaar geleden waren Britta en ik al eens hier geweest en toen heeft het 6 dagen aan een stuk geregend. Deze keer nemen we voor de zekerheid en geniale gite met zijn tweetjes en wat blijkt, 16 dagen alleen maar zon en perfecte omstandigheden.
We rijden overdag in 1 keer door en checken 's avonds vroeg in . Meteen naar de klimwinkels waar ook meteen weer een nieuw 80 meter touw wordt gescoord voor 107 eurootjes. Arco heeft zo zijn voordelen! Zaterdag willen we beginnen met een multipitch op de colodri, maar die wordt onderbroken door regendruppels. Gelukkig blijkt dit de enige regen te zijn, maar wel een minder leuke eerste dag. Ik probeer in secteur grotta van het gebiedje Gola wat zware dingen op stalactieten, de 7c moet ik een andere keer doen. Vanaf dan is het alleen maar droog en is het zoeken naar een gezamelijk ritme. Vroeg in bed en vroeg op (Britta gaat de eerste week ook nog hardlopen om 7 uur 's morgens en neemt steeds lekker broodjes mee) Iedere morgen op het balkonnetje bij het gebeier van de kerkklok genieten van de zonsopgang en koffie verkeerd.
We zijn in veel gebieden die we nog niet kende van de eerste vakantie. San Paolo is echt oldskool, crozano echt iets voor de topropertjes en rechte wand liefhebbers. Muro del asino is goed tot 6b en is eigenlijk altijd vol met groepjes. Sommige routes krijgen de afgespektheid die ook in massone te vinden is. Baone doen we een paar keer om de 3 touwlengtes omhoog te robben. We zijn vaak in nago dat de ideale combinatie heeft van mooie makkelijke routes en ook wat zware routes voor mij.
In het begin probeer ik weer eens Fuego in het bovenste deel van massone. 8a+/8b en niet echt natuurlijk (veel geplak en gehak in het bovenste deel van masson). Ik twijfel maar steeds of ik hier veel tijd in moet steken. Wil wel maar dat is ook jammer, je doet dan niet veel anders meer die vakantie. Dus maar niet. De 7c in gola haal ik nog af, easy en erg fun. In Nago probeer ik de enige 8 daar (lotus) een verticale 8a. Ik werk er een uur aan een stuk in en het voelt niet onmogelijk. Nog steeds niet mijn stijl dat weinig overhangende spul, maar wel mooi. Ik kom er alleen niet meer aan toe nog eens terug te gaan.
We rijden ook een paar keer naar de andere vallei met veel klimgebieden en klimmen in Niére, Tione, Breguzzo.Vooral dat laatste is errug mooi. Als je de kans hebt en je klimt 7'ens, ga er zeker eens klimmen. In Niére blijft de eerste keer de auto langs de weg staan omdat we een spoor koelvloeistof trekken. Blijkt er een plastic slangverbindingsstukje afgebroken te zijn. Leve de ANWB en 2 uur later zijn we terug in de gite. De week erna zijn we er dan wel om te klimmen. Britta wil niet zo, die vond het alsn iet zo leuk in Tione. Ik probeer een 7c+ die door verschillende daken door slingert. Ik klim dat ding onsight! zou ik dan toch in vorm zijn, of dit gewoon een makkelijke 7c? Ik weet het niet en vind ook geen verdere info. Het zal wel. In ieder geval fun om te doen. De 8a die verder links door het dak gaat is ook weer zo 1 pas geval naar de dakrand toe. Na verschillende pogingen wordt het te donker en moet ik het opgeven deze lengtepas te klimmen. Jammer,was anders wel een geinig inkoppertje geweest.
Maar twee rustdagen en voor de rest alleen maar klimmen zorgt voor moeheid. In het weekend komt een vriend uit München met 2 maten langs voor een weekendje Nago hakken. Gezellie! aan het eind va de 2e week doen we dan toch nog de Colodri. de eerste roue is mooi en spannend, jammer van Britta dat ze de zwaarste pas net mist. Het abseilen is er luchtig en hierwordt birtta erg stil van. Maar we did it. een klein snufje aan het alpine sportklimmen dat je dit toch kan noemen. Standplaatsen, tweelingtouw, abseilpistes, de routeweg zoeken, toch echt anders dan de 'klettergarten'.
De dag erna doen we ook de andere makkelijke lengte op de secteur Secca. Dit blijkt nog mooier voor mij, en nog erger voor britta's angst. Als je moet traverseren is het toch even spannend voor de naklimmer als voor de voorklimmer. Dit kost dan ook nogal wat moed van Britta. Maar na een paar lengtes is nood abseilen echt ondoenlijk. Dus maar door naar boven, alles of niets. Gelukkig komen we goed aan bij de auto en kunnen we eerst maar eens een pauze inlassen.
Afgesloten wordt met Gola en Nago. Britta doet erg goede zaken in lange 6a's (en dat ondanks de moeheid die te voelen is) Ik geniet vooral van de massa routes en het samen klimmen. Dan maar wat minder veel harde routes. Komt wel een andere keer. Ik heb in de 2 weken meerdere 7's en 8'en geprobeerd, maar het kwam bijna altijd uit op 1 pas die niet wilde lukken. Wel die super mooie overhangende 7b+ links van Fuego, dat was te gek. die 7c in Nago was een eitje, de 7c+ 'flash' wat verderop, weer 1 pas die ik niet kan. Zo ging het zo'n beetje de hele tijd. Maar arco blijft mooi, ookzonder hakken. Café conti, ijsjes, Brescia, olijfbomen en wijngaarden, cipressen en een taal die je niet kent en niet verstaat. Doen, als je de kans krijgt!
