Wat een geluk dat het net daar waar ik naartoe reis dit weekend, het erg mooi weer wordt, en het westen van europa in de regen blijft zitten.
Net als eind 2005 kom ik weer in de gelegenheid om in het elbsandsteingebergte te boulderen. Het Bahratal is uit dat vorige bezoek als erg mooi in mijn herinnering gegrift. Zo ook weer dit bezoek.
Vanuit familie uit Dresden zijn we steeds in een 30-40 minuten via Pirna in het mooie dal. Als eerste wordt een andere sector bezocht. Het iedere keer weer leuke zoeken naar de rotsen is ook nu een avontuur. Maar na een tijdje vinden we de erg mooie lijnen en kan het crashpad worden opengeklapt. In het begin voelt het nog relaxed aan, maar al snel bijkt dat het niet echt goed zit met de klimvorm. 6c duurt eeuwig, maar dat is geen schande met deze lijnen.7A wil gewoon niet lukken. Ook moet ik een paar boulder laten links liggen, omdat het toch nogal mossig en vochtig is onder de bomen. We hebben ook het gevoel dat hier niet zo frequent geboulderd wordt als in bas cuvier.
De volgende dag gaan we naar het ons bekende deel uit 2005. Hier ook weer zo'n dag waar het toch lang duurt voor ik alle verstopte snoepjes kan vinden en besluit een overhangende 7A te proberen. Het blijkt dat de vorm van de vorige dag is blijven hangen. Het duurt U R E N voor ik de boulder af kan maken. Dit kan er mede aan liggen dat je bij de laatste pas met de benen naar achter zwaait, en je boven een leegte van zo'n 5 meter komt te hangen. Ik durf dus steeds niet de benen aan te trekken om zo niet de veilige maar hinderlijke richel te treffen. Tot ik eindelijk een mogelijkheid zie om de voeten in de wand te houden. Zo wordt mijn toch al in frustratie omgeslagen motivatie bevredigd met een volledige klim. Het is ook het enige waar ik nog zin in heb. De rechter wijsvinger is roze, en mijn linker wijsvinger heeft een kleine flapper door het steeds maar weer de hand omdraaien in die pocket. Maar het was het waard. 'Knochenknaller' what's in a name) is een mooie lijn met mooie bewegingen.
De laatste dag is het weer tijd voor een nieuwe sector. Hier is het de uitzondering op de regel: We lopen direct goed naar de blokken toe! Hier zijn veel highballs te vinden en veel 8e graads boulders.
Ik begin met een paar hoge 5jes, en doe een geniaal mooie plaat 6c met een spannende uitklim: ' Holmer'.
Daarna naar het leuk uitziende ' ost-block' ertegenover. De ' meiseltraverse' lukt snel en wordt met veel plezier gedaan. de zware variant ' meiselfrei' is wat moelijker vooral door de eerste passen. Maar het blijkt vandaag beter te kloppen in het lichaam en tussen de oren, dus ik bijt me vast met een heerlijk resultaat. De linker kant boven een afstapje van een meter of 4-5 is ook spannend. :-)
Omdat het zo goed gaat mag ik nog even naar de sector 'Schlachthof', waar het blok 'Aboriginal' staat die ik als eerste gezien had in 2005. Daar moest ik naar terug! de mooie lijnen in het midden lukken flash! Echt mijn klimstijl en ook weer spannend. Als laatste nog een 6C zonder naam die toch nog tegenvalt aan het 'schwarz-weiss-block' sluit ik af met een heerlijke dag boulderen.
We zijn in die 3 dagen niemand (!) tegengekomen in het gebied. We hoorde wel dat er geboulderd wordt, maar veel locals zullen de meeste boulders wel kennen, en zoals op zoveel plaatsen is er waarschijnlijk sprake van 'secret spots'. Maar ik heb nog genoeg te doen voor een paar retourtjes bahratal, de schoonheid van de lijnen vraagt gewoon om een terugkeer.
Wordt ooit vervolgd dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten