Wat een rust op zo'n perfecte klimdag in Mozet. we zijn de hele middag alleen. ik ben erg moe en onfit en vooral te zwaar (zwaarst sinds de laatste 5 jaar) En het wil niet zo vandaag met de motivatie en de focus. Dan kan je nog 1 ding doen en dat is genieten! Het aantal routes in Mozet die ik nog niet gedaan heb worden minder en minder. Nog een paar 7's en een stapeltje 6'en. Vandaag doe ik een paar mooie zessen: Koala, Schorpioen, Papillon. Als toetje doe ik op het einde ook nog Pinguin. wat een apparaat! Één van de beste uit het gebied, en vooral bovenin met die afgebroken blokjes, spannend en toch nog genoeg focus om 'm uit te klimmen. De poging in el torro sloeg nergens op, en het uitwerken van Fret was oké behalve die ene lullige pas op het einde. Best jammer van zo'n lijn, dat die zo'n pas erin heeft, de rest is best mooi klimwerk. Als er betere wrijving is (= lagere temperatuur) zal ik die nog eens komen afmaken.
Volgende week in Frankrijk maar eens kijken hoe het met de klimconditie gesteld is.
woensdag 29 juli 2009
donderdag 23 juli 2009
nieuwe lijnen in Corneille
De laatste tijd is er in Corneille het 1 en ander gebeurd. George Feller heeft een stapel haken in de rots geknald en er zijn wat nieuwe lange lijnen bijgekomen. Een instapvariant van 'ni dieu ni maitre' (die is voor later), een nieuwe lijn links van 'blade runner' en 'Hero dynamit' is herbehaakt. ook heeft die laatste route een instapvariant gekregen. Patrick Lanners heeft een tijd geleden ook nog een ultra korte route ingeboord boven aan de wand met een 6 passen boulder aan haken: 'i'm not spiderman'.
Aangekomen met Patrick stappen we direct maar in de route links van blade runner (die ook nieuwe haken heeft. Voor mij dus extra motivatie om na de vakantie weer fit te worden) 'un, dos, stress'. een mooie overhang vanaf het terras waar 3 moeilijke passen zitten en dan een lange mooie uitklim tot boven die niet moeilijk meer is. Na uitwerken tik ik die direct in, en Patrick doet hem met een poging meer. Intussen heb ik spiderman ingehangen en dat komt neer op echt boulderen. Natuurlijk trek ik de beste greep los, maar de route wordt gelukkig niet moeilijker hierdoor. 4 passen en een dyno-achtige verre pas naar links is alles. Dan op 3 grote grepen het relais klippen. Maar de vochtige lucht helpt niet echt mee, en ik blijf maar wegglijden (Dit is natuurlijk een goed excuus om te verbergen dat ik vandaag gewoon niet sterk genoeg ben)
Geen 2e route vandaag. Ondertussen is Patrick eens gaan proberen in 'hero dynamit'. Dat blijk een instapprobleem te zijn. Vanaf de 3e greep is de route goed te doen, hoewel nog erg zwaar. Ik werk 'm ook uit, helemaal tot boven. Wat een lange route en bovenin nog een echt zware passage! Maar ook ik kan de eerste 2 passen niet maken. Dat beloofd wat! In ieder geval heb ik nog wat om naar dit erg mooie gebied terug te komen. Nu nog fit worden.
Aangekomen met Patrick stappen we direct maar in de route links van blade runner (die ook nieuwe haken heeft. Voor mij dus extra motivatie om na de vakantie weer fit te worden) 'un, dos, stress'. een mooie overhang vanaf het terras waar 3 moeilijke passen zitten en dan een lange mooie uitklim tot boven die niet moeilijk meer is. Na uitwerken tik ik die direct in, en Patrick doet hem met een poging meer. Intussen heb ik spiderman ingehangen en dat komt neer op echt boulderen. Natuurlijk trek ik de beste greep los, maar de route wordt gelukkig niet moeilijker hierdoor. 4 passen en een dyno-achtige verre pas naar links is alles. Dan op 3 grote grepen het relais klippen. Maar de vochtige lucht helpt niet echt mee, en ik blijf maar wegglijden (Dit is natuurlijk een goed excuus om te verbergen dat ik vandaag gewoon niet sterk genoeg ben)
Geen 2e route vandaag. Ondertussen is Patrick eens gaan proberen in 'hero dynamit'. Dat blijk een instapprobleem te zijn. Vanaf de 3e greep is de route goed te doen, hoewel nog erg zwaar. Ik werk 'm ook uit, helemaal tot boven. Wat een lange route en bovenin nog een echt zware passage! Maar ook ik kan de eerste 2 passen niet maken. Dat beloofd wat! In ieder geval heb ik nog wat om naar dit erg mooie gebied terug te komen. Nu nog fit worden.
donderdag 16 juli 2009
machinepolitie
Wie kan het rebusje in de titel oplossen? tip: denk Freyr en voetenwerk.
Ik was weer eens onderweg naar Freyr zoals al vaker dit jaar. Er zouden een aantal mensen daar aanwezig zijn om mee te klimmen. Aangekomen aan de pape zijn Suan en Heidi lekker bezig met opwarmen en zie ik ook Rudi en Tom. Daar past het goed, de setjes hangen in Rudi's project: 'bourin malin'. Die gebruik ik als opwarmer en ga daarna eens bedenken wat ik op de pape dan zo alles nog kan klimmen. Alle eerste lengtes heb ik al gedaan hier, dus blijft er niets anders over dan hoger op de wand te gaan kijken. Het wordt eerst maar eens de lange variant van 'Hazewee à Laeken'. Na het eerste deel krijg je een 5e graads middenstuk met een relais waar een nohandsrest het makkelijk maakt. Dat betekent ook dat de waardering voor de verlenging die komen op zich staat, je kan je helemaal uitrusten voor het laatste stuk. De instap vanaf het relais is mooi met grote grepen à la Dave. Dan links onder het dakje door en dan de pijler op waar de 'hamer' hangt. Super technisch en goed zoeken naar de juiste greepjes is dit een mooie en luchtige passage. Na goed gepompt alles uitgewerkt te hebben kan ik nadat Tom malin intikt, nog een poging doen. Ik heb het goed uitgewerkt en ik kan genietend naar de ketting. Maar niet zonder gemerkt te hebben dat je de juiste treetjes nodig hebt bovenin!
Rudi vindt de juiste flow en kan eindelijk bourin malin klimmen. Ik had op de terugweg van boven de setjes zomaar eens in robocop gehangen. in 1998 was ik hier al eens met Suan in Freyr en ben toen hier in gekropen. Na een nachtmerrie op voeten heb ik toen in de topo geschreven: 'robocop nooit!'. Maar na zoveel tijd denk ik dat ik iets beter heb leren staan en dat het tussen de oren ook anders werkt. (dat heet geloof ik ervaring) dus ik doe weer eens de instap van Hazewee en kom op het relais. Nu rechts van het dak naar een erg goede rust waar het spelletje direct begint. Een paar locals geven me de tip voor de eerste bewegingen. Dit voelt dan ook direct aan als de lastigste pas. Ik krijg mijn linker voet maar niet hoog genoeg om met links naar de goede bidoigt te komen. Daarna is het kruisen, diep ademhalen en in de ondergreep oplopen en met erg kleine zijgreepjes naar het laatste setje kruipen. Hier een gekapte randje, linker voet hoog en naar de goede grepen in de overhang. Zover de theorie.
Tom klimt met veel vechten 'samarkande' als ik intussen een goed gesprek voer met Ian over sjakies, navels en kettingen. Dan kan ik alweer de instap van Hazewee doen en kom langs het dakje op de rust van robocop aan. En poging na poging krijg ik die linker voet niet op een goede tree! Vliegles is het parool. Het is lang geleden dat ik zo gefrustreerd ben geweest. ik ben vandaag mentaal sterk genoeg en wil graag dit project afsluiten. ik heb de laatste tijd genoeg routes uitgewerkt hier, maar nog niet afgemaakt, niet nog eentje erbij alstublieft. En dan ineens: ik pak de goede rand met links ga iets hoger staan om de slechte rand met rechts te pakken en in 1 vloeiende beweging heb ik ruimte om mijn voet heel hoog te zetten! De moeilijkste pas is ineens geen moeilijkste pas meer! Ik kan relaxed naar de bidoigt en kruisen. Nu ademen en vertrouwen hebben. In de ondergreep oplopen gaat bijna mis, ik krijg geen druk op mijn voet rechts! Kom op, hoger kruipen en staan, staan! met niet al te veel om vast te houden moet ik nu nog het touw in dat setje zien te friemelen. Rustig blijven, ademen, tijd genoeg, vertrouw je voeten. en friemelen wordt het, maar ik krijg mezelf uiteindelijk gezekerd. Nu is het niet moeilijk meer. Kruipend naar het laatste setje, de goede zijgreep en klippen, het laatste randje met rechts, voet hoog en doormeppen, dan is de luchtige uitklim een formaliteit. Wow! da's niet verkeerd! Ik heb robocop geklommen! Wat zeg je daarvan? Het blijft een leuk gevecht in mijn hoofd tussen de gedachten en gevoelens uit '98 en dat wat zojuist is gebeurd! Wat een hoofstuk in mijn persoonlijke Freyr dagboek!
Tom is aan het knokken in 'Freedom'. Na mijn succes kan ie zich nog motiveren om heel zuiver en foutloos de crux te klimmen en ook deze route mee te nemen. Ik geniet nog met pijnlijke vingertopjes van 'belle isa' en 'les murs ont des oreilles'. Wat een geniale lijn is dat. Doe jezelf een plezier als je 6c kan klimmen en ga eens naar deze lengte en geniet!
Voor iedereen was het een uitermate geslaagde dag! dit alles wordt natuurlijk afgesloten met een orval/duvel/maes in le chamonix.
Ik was weer eens onderweg naar Freyr zoals al vaker dit jaar. Er zouden een aantal mensen daar aanwezig zijn om mee te klimmen. Aangekomen aan de pape zijn Suan en Heidi lekker bezig met opwarmen en zie ik ook Rudi en Tom. Daar past het goed, de setjes hangen in Rudi's project: 'bourin malin'. Die gebruik ik als opwarmer en ga daarna eens bedenken wat ik op de pape dan zo alles nog kan klimmen. Alle eerste lengtes heb ik al gedaan hier, dus blijft er niets anders over dan hoger op de wand te gaan kijken. Het wordt eerst maar eens de lange variant van 'Hazewee à Laeken'. Na het eerste deel krijg je een 5e graads middenstuk met een relais waar een nohandsrest het makkelijk maakt. Dat betekent ook dat de waardering voor de verlenging die komen op zich staat, je kan je helemaal uitrusten voor het laatste stuk. De instap vanaf het relais is mooi met grote grepen à la Dave. Dan links onder het dakje door en dan de pijler op waar de 'hamer' hangt. Super technisch en goed zoeken naar de juiste greepjes is dit een mooie en luchtige passage. Na goed gepompt alles uitgewerkt te hebben kan ik nadat Tom malin intikt, nog een poging doen. Ik heb het goed uitgewerkt en ik kan genietend naar de ketting. Maar niet zonder gemerkt te hebben dat je de juiste treetjes nodig hebt bovenin!
Rudi vindt de juiste flow en kan eindelijk bourin malin klimmen. Ik had op de terugweg van boven de setjes zomaar eens in robocop gehangen. in 1998 was ik hier al eens met Suan in Freyr en ben toen hier in gekropen. Na een nachtmerrie op voeten heb ik toen in de topo geschreven: 'robocop nooit!'. Maar na zoveel tijd denk ik dat ik iets beter heb leren staan en dat het tussen de oren ook anders werkt. (dat heet geloof ik ervaring) dus ik doe weer eens de instap van Hazewee en kom op het relais. Nu rechts van het dak naar een erg goede rust waar het spelletje direct begint. Een paar locals geven me de tip voor de eerste bewegingen. Dit voelt dan ook direct aan als de lastigste pas. Ik krijg mijn linker voet maar niet hoog genoeg om met links naar de goede bidoigt te komen. Daarna is het kruisen, diep ademhalen en in de ondergreep oplopen en met erg kleine zijgreepjes naar het laatste setje kruipen. Hier een gekapte randje, linker voet hoog en naar de goede grepen in de overhang. Zover de theorie.
Tom klimt met veel vechten 'samarkande' als ik intussen een goed gesprek voer met Ian over sjakies, navels en kettingen. Dan kan ik alweer de instap van Hazewee doen en kom langs het dakje op de rust van robocop aan. En poging na poging krijg ik die linker voet niet op een goede tree! Vliegles is het parool. Het is lang geleden dat ik zo gefrustreerd ben geweest. ik ben vandaag mentaal sterk genoeg en wil graag dit project afsluiten. ik heb de laatste tijd genoeg routes uitgewerkt hier, maar nog niet afgemaakt, niet nog eentje erbij alstublieft. En dan ineens: ik pak de goede rand met links ga iets hoger staan om de slechte rand met rechts te pakken en in 1 vloeiende beweging heb ik ruimte om mijn voet heel hoog te zetten! De moeilijkste pas is ineens geen moeilijkste pas meer! Ik kan relaxed naar de bidoigt en kruisen. Nu ademen en vertrouwen hebben. In de ondergreep oplopen gaat bijna mis, ik krijg geen druk op mijn voet rechts! Kom op, hoger kruipen en staan, staan! met niet al te veel om vast te houden moet ik nu nog het touw in dat setje zien te friemelen. Rustig blijven, ademen, tijd genoeg, vertrouw je voeten. en friemelen wordt het, maar ik krijg mezelf uiteindelijk gezekerd. Nu is het niet moeilijk meer. Kruipend naar het laatste setje, de goede zijgreep en klippen, het laatste randje met rechts, voet hoog en doormeppen, dan is de luchtige uitklim een formaliteit. Wow! da's niet verkeerd! Ik heb robocop geklommen! Wat zeg je daarvan? Het blijft een leuk gevecht in mijn hoofd tussen de gedachten en gevoelens uit '98 en dat wat zojuist is gebeurd! Wat een hoofstuk in mijn persoonlijke Freyr dagboek!
Tom is aan het knokken in 'Freedom'. Na mijn succes kan ie zich nog motiveren om heel zuiver en foutloos de crux te klimmen en ook deze route mee te nemen. Ik geniet nog met pijnlijke vingertopjes van 'belle isa' en 'les murs ont des oreilles'. Wat een geniale lijn is dat. Doe jezelf een plezier als je 6c kan klimmen en ga eens naar deze lengte en geniet!
Voor iedereen was het een uitermate geslaagde dag! dit alles wordt natuurlijk afgesloten met een orval/duvel/maes in le chamonix.
maandag 13 juli 2009
rust
eindelijk een zomerweekend met voorspeld slecht weer, dan is het in Freyr altijd een stuk rustiger. En de condities zijn ook nog eens beter. Freyr is niet echt een zomergebied. Met wat zon braad je jezelf lekker gaar in de zuidwanden, maar optimale condities zijn er toch op andere dagen in het jaar of met als er bewolking is. Vandaag hebben we dus gelukkig zo'n dag. Na een mooi opwarming op de secteur 'lubna', met de gelijknamige route als mooie lijn, is het tijd voor Robby's project. Ik heb in 1995 of zo een keertje 'welcome to the machine' geklommen, een van mijn eerste routes buiten en in Freyr. Vandaag moet ik toch weer toegeven dat dat een stoere route blijft! Na een goede pomp ga ik voor de zwaarte combi van de secteur, 'welcome poivrot'. Na de fysieke pasen van Welcome, harde passen op mono's in hercule en dan is het nog niet voorbij. Het lukt gelukkig in 1 keer. best hard dat ding. Robby en Leon gaan goed in Welcome en het is mooi om ze allebei in de poing aan te moedigen als ze de route klimmen. Goed man! robby's eerste 7!
Dan door naar Pucelles, gebruik makend van de wolken. Alleen is inmiddels de wind weg en blijkt er veel vocht in de lucht te zitten. Dit is te merken op de kleine greepjes. Ik heb er nog een paar routes te doen, en eindelijk werk ik 'peche au kiwi' eens uit. Leon en Rob hobbyen wat in 'o clock tick tock'. En leuke technische route. Goeie leerschool. ik kan 'peche' inkoppen en hang de setjes in 'siderurgie conquise'. Da's andere koek! veel lichaamsspanning en hard persen in ondergrepen. Wel een mooie route, alleen dat rondglibberen op die kleine greepjes is niet optimaal. Alweer een projectje erbij, maar gelukkig ging het vandaag alweer een stuk beter dan vorige keren in de rots. Nu nog iemand vinden voor woensdag.
Dan door naar Pucelles, gebruik makend van de wolken. Alleen is inmiddels de wind weg en blijkt er veel vocht in de lucht te zitten. Dit is te merken op de kleine greepjes. Ik heb er nog een paar routes te doen, en eindelijk werk ik 'peche au kiwi' eens uit. Leon en Rob hobbyen wat in 'o clock tick tock'. En leuke technische route. Goeie leerschool. ik kan 'peche' inkoppen en hang de setjes in 'siderurgie conquise'. Da's andere koek! veel lichaamsspanning en hard persen in ondergrepen. Wel een mooie route, alleen dat rondglibberen op die kleine greepjes is niet optimaal. Alweer een projectje erbij, maar gelukkig ging het vandaag alweer een stuk beter dan vorige keren in de rots. Nu nog iemand vinden voor woensdag.
Abonneren op:
Posts (Atom)