Ik probeer altijd wel iets te schrijven over het klimmen als ik buiten ben geweest. Maar de laatste weken was ik meerdere keren buiten en heb toch niet geblogged. Tot nu, want ik heb maaswater aan mijn voeten, en de insiders weten wel wat dat betekent: God s(h)ave the queen klimmen = direct in de Maas gedumpt worden!
Om bij het begin te beginnen: een paar weken geleden zocht ik weer eens iemand om door de week buiten te kunnen klimmen. Roland Bekendam was als project voor zijn eerste 8a bezig met de genoemde route. Dus samen om 14 uur ernaartoe en na een 6b de route in. Roland laat mij direct zien hoe de passen nu eigenlijk in elkaar zitten. Ik ben een aantal jaren geleden al eens in de route gaan kijken. Na Youri van Vliet na zijn succesvolle poging in de Maas te zetten, probeer ik ook wat. De traverse aan het begin voelt niet goed aan, de rest gaat wel, tot bovenin na de overhang die zoals bijna altijd voor mij niet zo'n probleem zijn, de plaatbewegingen naar de vingerwissel. Die vond ik ook moeilijk en dat is altijd nog zo.
Vorig jaar met Paul Lahaye probeer ik het weer eens, maar in de traverse kap ik er al direct mee. Niks voelt goed. Tot de dag met Roland. Ineens valt het kwartje en kan ik direct al alle passen maken. dit voelt goed en wat is die route toch mooi! Ik kom die dag al tot de verre pas bij de 2e overhang.
De week erna denk ik er snel werk van te kunnen maken. Zaterdag hangen er setjes van iemand anders in, die er op dat moment niet is. Makkelijk dus. Britta is meegereden van thuis, ook omdat ze al heel lang een etentje tegoed heeft in le Chamonix. En de aanpassingen daar hebben haar ook nieuwsgierig gemaakt. Helaas was het erg druk die zaterdagavond. Da's normaal natuurlijk op zo'n verlengd weekend.
Om 18 uur aangekomen lopen we snel naar onder, 1 opwarmroutetje en dan pogingen. De traverse loopt goed en het middenstuk is gewoon genieten, hoewel ik bij iedere poging heel kleine details kan blijven verbeteren. Het probleem voor mij zit 'm in de uitklim. Na een pseudorust over de rand op de zijgrepen komen de kleine greepjes en die ondergrepen om naar links te kunnen gaan en de vingerwissel te maken. De bi-doigt pak ik met de duim naar buiten (zeg maar op mijn biceps en niet op mijn schouder) en moet me dan hoog op mijn linker voet trekken en die wisselen om bij te pakken op de andere zij/ondergreep. Deze beweging kost me wel (te) veel. Ook doet ie nogal pijn aan mijn linker hand. Tapen dus, en de poging erna kan ik de ringvinger door de tape niet diep genoeg in de greep krijgen. Tja, jammer dan. Volgende keer zonder tape proberen, dan maar een keertje pijn lijden.
Afgelopen donderdag: Britta was zo aardig om weer eens een keer een crashbezoek aan Freyr te maken, waarbij we laat 148 km rijden, snel naar onder lopen, 1 opwarmroute voor mij, en 2 of 3 pogingen voor God. Deze keer warm ik op met cocaine fingers, dat blijft een super route en ik krijg een kleine pomp. Perfect dus. Bij het starten blijkt dat alles nu echt goed ingesleten is. Het is genieten! tot weer bovenin die plaat met zijn ondergrepen. Ik vrot mijn vingers diep weg en probeer me op de linker voet te krijgen. Jammer dan, bijna zonder inspanning (subjectief natuurlijk, maar het liep echt geniaal) en dan er toch weer op de pas uitvallen. Gefrustreerd probeer ik andere oplossingen, andere treden, andere posities, of volgorde voor de hand. Niets, mijn originele en toch wel krachtige oplossing blijft de enige mogelijkheid. De andere oplossingen kan ik nog niet eens als pas maken!
Rust, ontspanning en van de zonsondergang genieten. Weer opladen en focussen. Dat blijf ik de crux van deze route vinden. Niet te fysiek, maar veel complexe en heel precieze bewegingen waar niets fout mag gaan. Echt te gek maar dus ook heel psychisch. Het loopt weer super, en ik kom weer zonder problemen in de barst na de laatste overhang. Hier vind ik een nog iets betere positie om 2 keer te schudden en schreeuw met moed in. Beheerst opstaan en nu niet met de ringvinger in de bi-doigt maar met de wijsvinger bij de middelvinger. En de grote barbatruuk: niet te statisch op mijn linkerbeen trekken maar met een heel snel dynamisch hupje. HET WERKT! ik wissel voet en hand, klip en ga voor de uitklim. Nu speelt die psychologie in het klimmen weer zijn spelletje. Voor het eerst door de crux is opeens alles nog erg moeilijk. De vingerwissel lukt maar net, de breedtepas naar de barst/hoek op de vingertopjes en ik moet alles inzetten om zuiver op de kleine treetjes te staan en niet uit de open deur te kiepen. Het gaat net goed en ik kan de uitklim afmaken. Yes! Heerlijk en toch meer moeten knokken dan ik verwacht had op het einde.
tijdens het afdalen probeer ik mijn broek nog op te stropen, ik heb geen reserve bij me, en ik weet van Youri nog dat je best nogal nat kan worden! Hier heeft Britta zich op verheugd. Alleen kom ik langzaam rustig naar onder en wordt bijna lief met mijn enkels in het water gezet. Dit vind ze niet leuk! hiervoor was ze onder andere meegegaan. Lichtelijk teleurgesteld (en ik opgelucht) krijg ik toch een oude douche omdat ze me met een klimschoen een paar keer goed nat gooit. oké de doop is er, maar dan anders. brrr.
De weg omhoog is nog moeilijker en pijnlijker dan gewoonlijk. Ik ben toch wel erg leeg en de dehydreerd. Het wordt me bijna zwart voor de ogen, maar niets wat in chamonix verzacht kan worden. Weer lekker eten, maar nu zonder hectiek en in alle rust. Het is een route met veel nu nog verse herinneringen die ik mee ga nemen.
