Pfalz

De pfalz is niet zo ver weg en een weekendje plannen is ook zo gebeurd. Maar een goede 3 uur rijden om 2 dagen in een wonderschone omgeving te zijn.

Hier is Wolfgang Güllich opgegroeid. Hier is één van de plekken waar de doorbraak boven (de toen gesloten moeilijksheidsschaal) 6e graad gemaakt is. Verschillende routes hebben een mooie klimgeschiedenis. Ik wil erg graag proberen de grootste klassiekers in de pfalz gedaan te hebben. De grootste klasiekers zijn in oplopende moeilijkheid:

• Lineal (7- Drei felsen)
• Jubiläumsriss (7-, Nonnefels)
• Superlative (8, Bruchweiler Geiersteine)
• Utopia (8, Asselstein)
• Im westen nichts neues (9-, Nonnefels)
• Magnetfinger (9 (tegenwoordig 9+ door meerdere greepuitbraken) Burghaldefels)
• Mekka (10-/10 (sinds kort 10 oftewel zwaar 8b, door breuk van een cruciale zijgreep) Nonnefels )

Het zijn zeker niet de enige mooie klassieke routes daar. Er is zoveel moois. Alleen moet je er wel van houden hier en daar een friend, nut of zandloper te gebruiken. Vooral veel routes onder de 6e graad zijn (bijna) geheel clean. Zo doe ik als eerste route Birkenkamin 4. Nadat ik de zenuwen onder controle krijg, en mijn eerste schoorsteen omhoog kruip kan ik mijn pasgekochte friends-uitbreiding plaatsen en daarna nog wel een paar goede zekeringen. Abseilen gaat dan aan een dikke boom. Na wat leuke routes ernaast geklommen te hebben (met genoeg ringen als afzekering), komt het moment waarvoor ik dit weekend naar het zuiden ben gekomen. Mangetfinger.

Het is een werkelijk mooie, estetische lijn op een stompe kant met die typische ringen die hier en in het elbsandstein gebruikt worden om routes af te zekeren. Heel technisch met voetplaatsingen en kleine greepjes (die vroeger een stuk groter zijn geweest, vandaar de consensus dat tegenwoordig 9+ meer op zijn plaats is) Ik stap er in, merk dat het allemaal wel tegenvalt en de crux van 7 passen tussen de 3e en 4e ring erg moeilijk is en me niet echt ligt. Ik probeer veel varianten uit, maar die 2 randjes naast de 4e haak blijven erg klein. Daarna nog 2 passen die ik nog niet eens echt gemaakt krijg!

Na wat boulderen maar eens een goede rust, bij een echte poging gaat het vaak heel anders is mijn ervaring. Goed, hier gaat ie dan. Ik merk dat de 3e ring klippen ook zwaar is, een iets langer setje erin en dan direct nog eens vanaf de grond opnieuw starten. Nu gaat het klippen beter en kan ik ff 2 passen terug naar de rust en me mentaal voorbereiden op de crux. de eerste pas gaat goed, het mini-monootje erna vasthouden gaat ook verrassend goed. Ik kom goed bij het eerste randje, grijp die ernaast ook en zet mijn voet op het puntje op de kant. De tang met rechts kon beter, maar ik ga voor de reddende diepe mono. Die tik ik aan, maar een moment later hang ik 5 meter lager en een halve meter boven de grond. Mijn vriendin is een stuk lichter, dus dynamisch zekeren is standaard. Maar ik weet nu dat ik de crux kan klimmen! Ik moet alleen die tang beter sorteren. 10 minuten later nog eens, ik merk dat de verre val van zojuist mijn 'buik' vastzet, zo kan ik niet klimmen. Ik praat mezelf moed en onspanning in (hardop, werkt echt goed) en ga weer voor de crux. Nu heb ik de tang een stuk beter en kan relaxed en statisch naar de goede mono. Met de 4e ring bij je knieën nog een treetje zoeken en het touw erin klippen. Hierna is het een stuk makkelijker, wel nog een beetje pompig maar aan best goede grepen. Wat een genot! Heel bewust dat ik één van mijn droomroutes aan het uitklimmen ben, klip ik de laatste ringen. Zo dat vraagt voor een goed bord met eten. In de Bärenbrunnerhof (hét trefpunt voor de klimmersscene daar en een goede complete klimwinkel ernaast) wordt het logische glas hefeweizen gedronken, goed gegeten en bijgepraat met bekenden en nieuwe contacten.

de dag erna wilde ik weer eens naar de Retschel om één van de zware routes in de pfalz te proberen. De retschelgrat is de enige echt overhangende wand waar dan ook alleen maar zware routes zitten. Routes als Big easy, fair play, TNT, Gamba zijn echte korte dakroutes met vraag om lichaamspanning en dynamisch klimmen (zie voor filmpjes en andere info: www.palatinum.info) Veel routes zijn gecombineerd en maken de 2e naam van deze wand echt duidelijk: The matrix. Van links naar rechts erover en tussendoor, bijna alles is hier al gecombineerd en iedere combi krijgt dan een eigen naam. In de stortbui probeer ik me op te warmen in Gecko (9-) de meest linke route in het dak die ik nog niet gedaan had. Dat gaat niet goed. Ik kan niet echt veel spanning opbouwen en de eindgreepjes op de dakrand vind ik erg klein voor de gegeven moeilijkheidsgraad. Veel, heel veel uitproberen en veel gevloek en uiteindelijk besluit ik voor een greep in het dak die zo te zien nog niemand gebruikt heeft. Maar ik kan hierdoor wel een pendel met de benen voorkomen en kom goed uit op de eindregletjes voor de eindpas. Na een pauze gaat het gelukkig ook in één keer. Maar toch hard, die 16 passen.

Tegen beter weten in stap ik weer eens in Gamba (9+/10-) Een langere dakpassage dan Gecko met op het einde een nog hardere uitklim op kleine greepjes. Geen schijn van kans en zelfs het afbouwen is met op de tanden bijten zo zwaar dat het bijna niet meer lukt.

Pauze en koffie, dan aan de bruchweiler geiersteine een mooie lichte route met mijn vriendin samen doen. Oldskool-style naar de gipfel. Zonder mangesium want dat is echt niet nodig in dit soort makkelijke routes (er is in de pfalz ook een magnesiumverbod, in ieder geval in routes tot 7-) en vertrouwen in de wrijving van het rode zandsteen. Bij de eerste standplaats is er weer een onweerbui boven ons die dit alles verhinderd. Ik hang gelukkig droog en wacht tot het ophoudt met regenen. Jammer, de ervaring bovenop deze rots te staan had ik graag samen gedeeld. En het is toch weer duidelijk dat niet altijd een route met een 9 of 10 hoeft te zijn om mooi te zijn.

Als aflsuiter gaan we nog naar de imposante Asselstein kijken waar o.a. Utopia zit.

Indrukwekkend en met 50 meter hoogte niet te missen deze graat. Hier is duidelijk de typische pfalzrots te zien. Lang en smal als een boek op zijn kant.

Snel naar huis want de lucht betrekt weer. We hebben al met al droger weer gehad dan verwacht. Mijn wens heb ik laten uitkomen en we konden samen genieten van de mooie omgeving daar. Gewoon even een weekendje weg.