Kochel

Een weekendje München en net een nieuwe topo gekocht van het Altmühltal oftewel de Zuidelijke Frankenjura. Daar is door Jerry Moffat geschiedenis geschreven door de route 'the face' te klimmen, de eerste 10- in Duitsland

Maar donderdag laat in München aangekomen blijkt dat de zuidelijke FJ niet zo makkelijk te bereiken is vanuit München. Maar daarvoor is Kochel maar 45 minuten rijden! Dus Kochel wordt het vrijdagmiddag. Ik vergeet mijn oude kochel-topo uit de auto te halen, maar onze vrienden hebben een topo van de Bayerische voralpen bij zich, daar staat gelukkig iets in over kochel. De omgeving is in ieder geval indrukwekkend. De eerste bergen en de kochelsee. En een verbazend mooi aangelegde waterkrachtcentrale is het uitgangspunt.

Eerst een sector met makkelijke routes zoeken. De Betongwand zou veel 5-en en 6-en moeten hebben. Na 2 pogingen voor de aanloop vinden we het wandje. Ziet er best grappig uit. Klimmen maar. de route 'Tigerwäsche' is gewoonweg supermooi.

Daarna wil ik toch wel eens één van de grote bekende hoofdwanden zien.

Atlantiswand

8c(+)	3
8b(+)	2
8a(+)	5
7c(+)	21
7b(+)	9
7a(+)	9
< 7a	19

Afrikawand

8c(+)	1
8b(+)	11
8a(+)	8
7c(+)	15
7b(+)	7
7a(+)	7
< 7a	13

Rockywand

8c(+)	3
8b(+)	11
8a(+)	7
7c(+)	9
7b(+)	6
7a(+)	6
< 7a	6

Kochel staat toch bekend om de harde routes! Hoewel toch al gebleken is (en nog zal blijken) dat er ook onder de 6b geklommen kan worden. Het wordt de Afrikawand. Nu blijkt hoe bergachtig het allemaal ligt! Wat een aanloop! Freyr naar boven is er niks bij! Vloekend en toch bezweet komen we aan bij de wand. Wat een indrukwekkend ding zeg!



tientallen routes vanaf 7b tot 8b+. Veel licht overhangend werk. Intensieve bewegingen met veel spanning zijn hier nodig. Ik probeer een erg mooi uitziende lijn 'conan the relaxer'. een 8a+ (Marietta Uhdens' eerste 10-) met naar blijkt een harde crux op het einde. Dit verpest mijn poging, tot de crux kan ik alle passen best goed maken en ik zie een rotpunkt al tot de mogelijkheden. Maar één van de laatste grepen is zo moeilijk vast te houden voor mij, dat ik het teleurgesteld opgeef. Tijdgebrek en die ene greep. Misschien dat ik het nog eens een keer probeer als ik langer kan blijven. Dan voor het donker een 7c onsight proberen: 'me-man'. Een mooie lijn met coole bewegingen. Op het einde kan ik met volgepompte armen de crux net niet klimmen en er is geen tijd meer voor een tweede poging. Toch een beetje voldaan en onder de indruk van de wand naar beneden. Ook dalend is het pad vermoeiend, vooral voor de knieen. Je kan beter wat tijd meenemen voor de aanloop en de terugkeer naar de auto.

De dag erna met zijn 2tjes naar de Atlantiswand. Vandaag meer tijd en meer rust. Deze wand laat zich iets beter aanlopen. Het weer blijft goed, maar de wand hangt op veel plaatsen zoveel over dat het ook met regen droog zou blijven. Ook hier een honderden meter lange wand met zelfs een paar 8c's. Lange en korte routes door elkaar en veel blokpasroutes voor sterke vingers. Er zitten zelfs 2 5-'en in dewand. Dus leuk opwarmen. Dan een 7 en een 8 die heel lang is, heel mooi en heel hard in de instap. De meest linkse lijn van de wand spreekt me heel erg aan. 'Atlantis'; een supermooie lijn langs een overhangende kant en minimaal 25 klimmeters.



9+ gaat vaak genoeg op 1 dag, dus proberen deze geweldige lijn te genieten en mee te nemen. Rustig uitwerken en misschien 1 of 2 pogingen.

De instap is al direct geen kattepis. Maar naar wat proberen gaat ie wel. 6 haken over de hele lengte zorgt ervoor dat het soms best spannend en luchtig aanvoelt in die overhang. Van de 3e haak weg komt een echte crux. Heel, echt heel subtiel met veel voetenwerk op slechte treden en balansgevoel lukt het me dan na veel pogingen. En zoals zovaak lukt me vanaf dan de crux iedere keer. Het is zó belangrijk waar je je voeten zet en in welke volgorde.

De meters erna zijn best (erg) gemakkelijk en ik ben me al aan het verheugen op een poging in deze geniale  lijn. Aleen de uitklim nog. De route gaat bij de 5e haak van de kant weg naar rechts de overhang in. Daar lijkt het wel of er een greep uitgebroken is. Of ik kan ineens niet meer klimmen. De variant die ik theoretsich  bedenken kan is met een heel verre breedtepas en dan bij de haak een kleine mono-ondergreep. Van daaruit kom ik alleen niet weg omdat door de overhang onder de voeten er niet echt treden aanwezig zijn. bovenlangs de haak probeer ik nog iets met heel aflopende en heel kleine grepen die ik jammergenoeg niet kan vasthouden. Poging na poging probeer ik toch een klimbare oplossing te vinden. De uitklim na deze passen is ook niet moeilijk. Zou het dan niet lukken vandaag? Frustratie en moeheid bouwen op. Tot dan paste alles mooi in de moeilijkheidsgraad en mijn ervaring met 9+'en. Alleen heeft dit stuk niets met die graad te maken in mijn beleving. Weer net als gisteren door 1 pas, 1 greep geen supermooie lijn kunnen klimmen? Ik kan niet eeuwig blijven proberen en mijn 'buik' is ook al geblokkeerd waardoor ik al lang niet meer soepel kan bewegen. Ik geef op. Heel kwaad en teleurgesteld haal ik de setjes eruit.

Na nog langzaam langs de wand terug te lopen de indrukwekkende lijnen bekeken te hebben is het tijd om te gaan. Veel te weinig tijd voor zo'n gebied dat me totaal motiveert om harde routes te willen klimmen. I'll be back!!!!