Eindelijk, ik kan er niets anders over zeggen. Eindelijk batman geklommen. Het was een kwestie van geduld, dat wist ik.
Heel lang geleden had ik de route al eens geprobeerd. Dat was zelfs in de tijd dat het geplakte greepje nog in de uitklim zat. Toen al had ik zoiets: "dit moet kunnen". Vorig jaar nog eens gevoeld, maar niet echt 'geprobeerd'.
Dit voorjaar ben ik dan met een goede vriend uit Keulen regelmatig in Peps wezen klimmen. Nu ik bijna alle 7's gedaan heb daar, wordt het toch echt tijd voor de 8'en waarvan peps er toch ook een stapel heeft. We hebben batman deze keer samen heel precies uitgewerkt waarbij je elkaar goed aanvult in oplossingen vinden voor de passages in het dak.
De instap na de rust bij de ketting van spiderman is al supermooi waar er een pied-a-main gemaakt wordt waarbij je je linkervoet in een gat steekt en je met bijna je hele lichaamsgewicht aan die voet hangt. Een verbazend stabiele en krachtsparende positie. Van daaruit aan redelijke grepen de spanning opbouwen om de voeten niet te laten komen. Er zijn halfronde greepvormen in dat dak waar je je voeten dan mooi in kan verklemmen. Het is net of je je voeten steeds in een (lege) koffiemok steekt. Tot de bak in het midden van het dak maken de meeste (en ik ook vroeger) een heel dynamische verre pas. Dat vond ik maar niks en dus heb ik een mooie oplossing met slechtere grepen maar daarvoor totaal beheersbare passen gevonden, die iedere keer weer lukken.
Bij de bak in het midden dan het setje klippen en 1 keer schudden. Met rechts op schouder een greep die zo klein is dat je je afvraagt hoe die te houden is, maar door de lichaaamspositie/-houding is die superstabiel te belasten en kan je met links ernaast bijpakken op een ministalactietje. En steeds maar die spanning in het lichaam houden en de juiste voetvolgorde. Wie zegt dat dakklimmen alleen maar kracht is, die liegt. Zonder voeten gaat niets (of je moet werfje heten ;-) )
Nu het leukste maar ook het moeilijkste stuk: de uitklim. Met rechts gaat het om de hoek naar een heel goede greep waar drie vingers mooi inpassen.. bijpakken op die greep, de voeten lopen naar links en ik maak dan een heel ver doorgedraaide lolot. Hierdoor komt het lichaam omhoog en kan je naar een heel klein arque-randje hoog bovenin. (die had ik al meerdere keren aangetikt) Nu vasthouden, voetwissel, een spagaat naar de overkant en onderlangs kruisen. Klaar is klara. Door de spagat krijg je een no-handsrest en kan je op het gemak klippen of om het touw te sparen terug klimmen en eruit te springen. Lekker de lege ruimte in.
In het begin van de zomer ging het al vaker heel goed in de route, maar na zó vaak spiderman ( en batman) ingestapt te zijn, was ik het spuugzat (vooral die tientallen keren spiderman *g*) en 2 maanden niet in de route teruggegaan. Zaterdag wist ik vanaf de eerste pas dat die pauze die ik genomen had goed geweest was. Het ging erg soepel en ik kon de route genieten. Bij het uithalen van de setjes heb ik dan afscheid genomen van spiderman.
Schijnbaar was de vorm die dag zo goed dat ik ook nog een ander probleem in peps geklommen heb. Ik was er wel eens in geweest: "troisieme neurone". Een mooie combi met die route die dan jardin suspendu of de pijler links uiklimt, had ik al geklommen, maar de eigenlijke route die rechtdoor loopt is een geval apart. Na de couloir moet je een oprichtpas maken met heel gladde treden naar een verre slechte aplat. Dat is dan ook alles. Heel geconcentreerd op maar 3 bewegingen komt er dan een speciale 7c tevoorschijn. Na zoeken en proberen kom ik erachter dat de truuk dus dat ene treetje is onder het setje, waardoor je precies de juiste positie krijgt om je omhoog de duwen in de ondergreep die je met rechts hebt.
Het was maar net aan, de treden zijn er glad door het soort kalk van pepinster, maar het is duwen, duwen en hebbes! Een mooi toetje na de hoofdmaaltijd en daarna gezellig nog met een paar andere Nederlandse klimmers gebabbeld. Het sociale aspect is toch één van de mooie onderdelen van het klimmen.
Woensdag maar weer Bomal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten