Alweer een week zonder nieuwe routes in mijn dB. Het wil dit jaar niet lukken met veel klimmen. Ergens is het ook niet belangrijk, maar toch...
Zondag zijn we wel met mijn nieuwe motor naar Ettringen gereden, waar ik eindelijk eens marc het plezier deed om in de route 'a tribute to mary bauermeister' te kruipen.
Voor ettringer begrippen lang en vooral overhangend. Een echte sportroute met een inklim, een crux in het begin van een overhang/dakje en een idiootvette traverse met geniale "crucifix"-passen. Na een rust komt dan heel luchtig een mooi technisch randjes einde met harde piazpassen en een runout waarbij je in de crux met de neus op het setje staat, maar nog niet kan klippen.
Ik werkte de route uit en de 2e poging liep als een zonnetje, de crucifix passen gingen heel relaxed, de rust hielp om goed te herstellen en ik genoot van de flow die je op zo'n moment krijgt, er is geen betere drug! heel bewust en met beheersing klom ik van de haak weg, schudde nog 1 keertje voor de crux van de run-out. totale controle, de val die marc mij zo graag zou willen zien maken was echt niet nodig.
PATS!
Net als ik mijn voet op de kant wil zetten om de laaatste pas te maken, breek het hoekje af in mijn onderste hand. Dus toch 10 meter vliegen. Het gaat zo snel dat ik pas de laatste 5 meter besef dat ik de route niet geklommen heb! wat een frustatie! Wat een val! echt ver, maar door het grote dak lekker vrij in de lucht en geen probleem. Het publiek geniet maar vind het jammer. het liep zo goed. Het was toch mooier geweest als ik had uitgeklommen.
Weer een reden om terug naar Ettringen te gaan. Marc klimt even later de harde nieuwe variant van recht nog uit. chapeau!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten